บทที่ 9: นางรองทะลุมิติ

บทที่ 9: นางรองทะลุมิติ

ที่แท้เซี่ยต้งเฉินต้องการจัดหาอาวุธสงครามมาตุนไว้ และบังเอิญได้ยินมาว่าจินซ่างมีเส้นสายในเรื่องนี้ จึงเชิญเขามากินอาหารมื้อเรียบง่ายที่บ้าน "ถ้าคุณจินไม่รังเกียจ คืนนี้พักที่บ้านผมเถอะครับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะได้ออกเดินทางกันแต่เช้า"

"ต้องรบกวนแล้ว!"

เซี่ยกุยกุย: "???"

ไปพักห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทในโรงแรมหรูไม่ดีกว่าหรือไง?

ระหว่างอยู่ที่โต๊ะอาหาร จินซ่างมักจะลอบมองเซี่ยกุยกุยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ

เธอรู้สึกว่าถ้าเขายังมองอยู่แบบนี้ อาหารคงไม่ย่อยแน่ๆ

"คุณชายจิน ฉันคืนแหวนไพลินวงนี้ให้คุณดีกว่าไหมคะ?" เซี่ยกุยกุยพูดกับจินซ่างตอนที่พี่ชายของเธอเดินออกไปรับโทรศัพท์ พร้อมกับยื่นมือข้างที่สวมแหวนออกไป

แน่นอนว่าการเก็บของราคาแพงของคนอื่นไว้กับตัวทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

ไม่อย่างนั้น คนระดับเขาจะมาที่บ้านของเธอทำไมกัน?

"ถ้าคุณไม่ต้องการ ก็โยนทิ้งไปสิ!"

"เอาล่ะ ตามใจคุณแล้วกัน!" กุยกุยลุกขึ้นแล้วเดินออกไป

ในเมื่อเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาทวงแหวนคืน เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก

เซี่ยต้งเฉินร้องทักน้องสาวขณะที่เธอกำลังจะไปเรียน "วันนี้คลาสเรียนต่อสู้ยกเลิกนะ จู่ๆ ชวีหยางก็มีธุระด่วน แล้วเขาก็บอกด้วยว่าไม่มีอะไรจะสอนน้องอีกแล้ว ที่เหลือก็แค่น้องต้องหมั่นฝึกซ้อมบ่อยๆ เท่านั้นแหละ!"

หรือว่าน้องสาวของเขาจะเป็นอัจฉริยะ?

เวลาผ่านไปแค่สิบกว่าวัน เธอกลับเรียนรู้ทักษะทั้งหมดของชวีหยางไปจนหมดสิ้น

"อ้อ!" เซี่ยกุยกุยหันกลับไปมองจินซ่าง เมื่อตระหนักได้ว่าท่าทีของตัวเองดูแปลกประหลาดไปนิด จึงรีบหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป

พอกลับถึงห้อง เธอก็เข้าไปในมิติเพื่อจัดการกับเสบียงล็อตใหม่ที่เพิ่งได้มา

ในขณะเดียวกัน จินซ่างที่นั่งอยู่ตรงห้องนั่งเล่นก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังงานบางอย่างที่แปลกประหลาด

มันมาจากชั้นบน

มุมปากของเขาหยักขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเรียวยาวดุจสุนัขจิ้งจอกตวัดมองขึ้นไปยังชั้นสอง

ตอนที่อยู่ในงานเลี้ยงการกุศล เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวเธอแล้ว นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ

ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!

เซี่ยกุยกุยง่วนอยู่กับการจัดการของในมิติแทบจะทั้งวัน ทว่าเมื่อออกมาโลกภายนอก เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

อัตราส่วนเวลาระหว่างมิติกับโลกภายนอกคือสิบต่อหนึ่ง เวลาสิบชั่วโมงในมิติเท่ากับเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในโลกภายนอก

ซึ่งนั่นทำให้เธอมีเวลาเพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันทีที่เธอออกมา เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

เธอประหลาดใจเล็กน้อย ฟ้ามืดป่านนี้แล้ว ใครกันที่มาหา?

เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้งอย่างต่อเนื่อง

ป้าหลิวลางานและจะกลับมาในเช้าวันพรุ่งนี้

ตามหลักแล้ว พี่ใหญ่ของเธอควรจะอยู่ข้างล่างสิ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจเปิดประตูห้อง

ร่างสูงโปร่งของจินซ่างทิ้งตัวพิงโซฟาอยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นเธอ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างเคยชิน

ดูเหมือนว่าเสียงกริ่งประตูจะไม่ได้รบกวนเขาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าสำหรับเซี่ยกุยกุย ความรู้สึกนั้นช่างแตกต่างออกไป "พี่ใหญ่ของฉันไปไหนคะ?"

"เขาออกไปทำธุระข้างนอกน่ะ!"

เซี่ยกุยกุย: "..."

พี่ใหญ่ของเธอชะล่าใจเกินไปหรือเปล่า?

ทิ้งบุคคลอันตรายแบบนี้ให้อยู่กับเธอตามลำพังในบ้านเนี่ยนะ? แล้วแบบนี้ยังกล้าเรียกตัวเองว่าพี่ชายที่รักน้องสาวอีกเหรอ?

ด้านนอกประตูเป็นหญิงสาวอายุประมาณยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี รูปร่างบอบบาง เล็กและดูอ่อนแอ

เมื่อประกอบกับสีหน้าที่ดูน่าสงสารของเธอแล้ว คงยากที่จะมีผู้ชายคนไหนต้านทานได้ พวกเขาย่อมเกิดความรู้สึกอยากปกป้องดูแลเธอขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ

"คุณมาหาใครคะ?" แน่นอนว่าเซี่ยกุยกุยไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้

อย่างไรก็ตาม รูปลักษณ์ของหญิงสาวคนนี้กลับทำให้เธอนึกถึงนางรองในนิยาย... ถงซูเหยา

ตอนที่บรรยายถึงรูปลักษณ์ของเธอในหนังสือนิยาย มักจะใช้คำว่า 'บอบบางน่าทนุถนอม' อยู่บ่อยครั้ง ทำให้เธอกลายเป็นนางเอกดอกบัวขาวผู้สมบูรณ์แบบที่คอยทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนใส่นางเอกอยู่ตลอดเวลา

หากเจ้าของร่างเดิมคืออุปสรรคสำคัญที่ขัดขวางไม่ให้พระเอกและนางเอกได้ครองรักกัน ดอกบัวขาวคนนี้ก็คงเป็นเหมือนฟันเฟืองที่คอยขับเคลื่อนเนื้อเรื่องให้เดินหน้าไป

เธอสวมหน้ากากเป็นดอกไม้ดอกน้อยที่ดูบอบบาง ทว่ากลับเชี่ยวชาญเรื่องการทำร้ายผู้คน ถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดตัวฉกาจของตัวร้ายหลักเลยก็ว่าได้

"ฉันชื่อถงซูเหยาค่ะ ที่นี่คือบ้านของคุณเซี่ยกุยกุยใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของถงซูเหยาก็อ่อนหวานและนุ่มนวลราวกับสายน้ำ

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เซี่ยกุยกุยก็คล้ายกับจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาในทันที

ถงซูเหยาคนนี้รู้เรื่องสร้อยข้อมือมิติ!

ไม่อย่างนั้น คนที่ไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย และไม่เคยมีบทสนทนาร่วมกันในหนังสือ จะมาตามหาเธอทำไม?

ยิ่งไปกว่านั้น เธอคนนี้ยังยืนกดกริ่งอยู่ตั้งห้านาที แสดงว่าต้องมั่นใจมากว่าที่นี่คือบ้านของตระกูลเซี่ย

"ฉันคือเซี่ยกุยกุยค่ะ แต่ฉันไม่รู้จักคุณนะ?" มารยาแม่ดอกบัวขาวเหรอ เธอเองก็เล่นเป็นเหมือนกันนั่นแหละ

ก่อนที่จะจับต้นชนปลายเรื่องราวทั้งหมดได้ ก็มาดูกันว่าใครจะตีบทแตกกว่ากัน

"คุณช่วยเปิดประตูให้ฉันเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคะ?" ถงซูเหยาส่งยิ้มที่ดูเป็นมิตรและอ่อนโยนผ่านกล้องวงจรปิด

เซี่ยกุยกุยยอมเปิดประตูให้โดยดี

ถงซูเหยาตัวเล็กมากจริงๆ เมื่อมายืนเทียบกันแล้ว ส่วนสูงของเธอยังไม่ถึงติ่งหูของกุยกุยด้วยซ้ำ ดูน่าจะสูงแค่ร้อยห้าสิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น

"ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของฉีหยวน คู่หมั้นของคุณค่ะ! สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!"

"พรืด!" เซี่ยกุยกุยกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมา

ปฏิกิริยานี้ทำเอาถงซูเหยาถึงกับงุนงงไปเล็กน้อย

ในตอนนั้นเอง เธอสังเกตเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น และความรู้สึกหวาดกลัวก็แล่นปราดเข้ามาในใจทันที

มันเป็นความหวาดกลัวอย่างแท้จริงที่ไม่อาจควบคุมได้

ทว่าชายคนนั้นกลับไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางใดๆ เป็นพิเศษ

"คุณอาจจะยังไม่รู้นะคะ แต่ฉันกับฉีหยวนถอนหมั้นกันไปแล้ว!" เซี่ยกุยกุยผู้ล่วงรู้พล็อตเรื่องอยู่ก่อนแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะใช้สถานะนี้เพื่อเข้าหาเธอ

"อะไรนะคะ?" ดวงตาที่เคยสุกสกาวของถงซูเหยาเบิกกว้างและสั่นไหวด้วยความตกตะลึง

เนื้อเรื่องมันเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยเหรอ?

ในหนังสือระบุไว้อย่างชัดเจนว่าทั้งสองคนกำลังจะแต่งงานกันในอีกสามวันข้างหน้านี้นี่นา

"ก็หมายความว่า ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของคุณแล้วยังไงล่ะคะ!" เซี่ยกุยกุยแสร้งเล่นไปตามน้ำอย่างเงียบๆ

จู่ๆ ผู้หญิงตรงหน้าก็เหลือบมองไปที่ข้อมือของเธอ

เซี่ยกุยกุยมองตามสายตาของหล่อนไปที่ข้อมือของตัวเองโดยจิตใต้สำนึก

"สร้อยข้อมือของคุณสวยจังเลยค่ะ!" มันเป็นประโยคที่จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เซี่ยกุยกุยฟันธงได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นคนที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ไม่ก็ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่องนี้อย่างแน่นอน

หล่อนกำลังจ้องตระครุบสร้อยข้อมือของเธออยู่นี่เอง

"ขอดูหน่อยได้ไหมคะ?" ช่างเป็นคำขอที่ไร้สาระสิ้นดี แถมพฤติกรรมยังไร้สมองสุดๆ... หล่อนยื่นมือออกมาฉวยสร้อยข้อมือไปดื้อๆ

ในระหว่างที่ยื้อแย่งกันไปมา ตะขอของสร้อยข้อมือทองคำก็หลุดออกจนสร้อยขาด

เซี่ยกุยกุยมองสร้อยข้อมือด้วยความตกใจ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองถงซูเหยา

"ขอโทษค่ะ ขอโทษที... เป็นเพราะมันสวยมากจริงๆ ฉันก็เลยแค่อยากขอดูชัดๆ..."

ใบหน้าของเซี่ยกุยกุยทะมึนทึน "คุณไม่คิดว่าการกระทำของคุณมันแปลกเกินไปหน่อยเหรอ?"

"มันเป็นเพราะสร้อยข้อมือวงนี้สวยมากจริงๆ ค่ะ เอาอย่างนี้ไหมคะ ฉันจะชดใช้ให้ หรือไม่ก็เอาไปซ่อมแล้วส่งคืนให้คุณทีหลัง ถ้าคุณไม่ไว้ใจ ฉันจ่ายเงินมัดจำให้เป็นสองเท่าก่อนก็ได้ พอซ่อมเสร็จแล้วเอามาคืน คุณค่อยคืนเงินให้ฉัน ดีไหมคะ?"

เซี่ยกุยกุย: "..."

บ้าเอ๊ย ถ้าเธอไม่ได้ทะลุมิติมาและรู้พล็อตเรื่องล่วงหน้าล่ะก็ คงถูกผู้หญิงคนนี้ปั่นหัวจนหัวหมุนไปแล้ว

แต่อย่างไรก็ตาม... "เรื่องเงินไม่ต้องหรอก คุณทิ้งสร้อยคอของคุณไว้ที่นี่ ซ่อมสร้อยข้อมือให้ฉันเสร็จเมื่อไหร่ พวกเราค่อยเอามาแลกคืนกัน" เซี่ยกุยกุยชี้ไปที่สร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้ไพลินที่สวมอยู่บนคอของอีกฝ่าย

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามันดูคล้ายคลึงกับแหวนไพลินที่เธอเพิ่งได้รับมาไม่มีผิด

ถงซูเหยาตอบตกลงแทบจะในทันที "ได้เลยค่ะ!"

สร้อยคอเส้นนี้เป็นของขวัญจากรักแรกของเธอ แม้ราคาจะไม่ได้ถูกๆ แต่วันสิ้นโลกก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว เงินทองย่อมมีประโยชน์มากกว่าของพรรค์นี้ตั้งเยอะ

"งั้นก็อย่าลืมรีบซ่อมแล้วเอามาคืนฉันไวๆ ล่ะ สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นของตกทอดประจำตระกูลของฉันเลยนะ!" เซี่ยกุยกุยเตือนความจำอีกฝ่าย

จินซ่างซึ่งนั่งมองเหตุการณ์จากบนโซฟามาโดยตลอด บังเอิญเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือเส้นนั้นเข้า เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปคว้าสร้อยข้อมือมาจากมือของถงซูเหยาอย่างรวดเร็ว

ถงซูเหยาตกใจกลัวจนพูดไม่ออก แต่เธอต้องการสร้อยข้อมือเส้นนี้อย่างแท้จริง จึงทำได้เพียงช้อนตามองจินซ่างด้วยความหวาดหวั่น

หลังจากถือมันไว้ในมือได้เพียงไม่กี่วินาที เขาก็โยนมันกลับคืนใส่มือถงซูเหยาราวกับเป็นแค่เศษขยะชิ้นหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เดินอย่างสง่างามกลับไปนั่งที่โซฟาตามเดิม

ราวกับว่าก่อนหน้านี้เขาไม่เคยลุกจากที่นั่งเลยสักนิด