ตอนที่ 5 ว่ามาสิ

ตอนที่ 5 ว่ามาสิ

เนื่องจากโทจิไปรีดไถสิ่งที่เรียกว่าค่าทำขวัญเยียวยาจิตใจแถมยังใช้กำลังไปนิดหน่อย ตอนนี้ทุกคนในตระกูลเซนอิงเลยเอาแต่นินทาเรื่องของโทจิกับมุยูกันให้แซด

ทัศนคติและมุมมองที่ทุกคนมีต่อทั้งสองคนนั้นไปในทิศทางเดียวกันอย่างน่าประหลาด ทว่าก็มีความซับซ้อนซ่อนอยู่

พวกเขาอยากจะตะเพิดโทจิกับมุยูออกไปให้พ้นๆ แต่โทจินั้นแข็งแกร่งเกินไป ถ้าเกิดไล่พวกเขาออกไปจริงๆ ตระกูลอื่นคงได้เอาไปนินทากันสนุกปากแน่

เซนอิง นาโอบิโตะ ประกาศกร้าวเลยว่าไม่ว่ายังไงก็จะไม่ไล่สองพี่น้องคู่นี้ออกเด็ดขาด

ปล่อยให้พวกมันเห่าไปเถอะ โทจิไม่ได้ใส่ใจ และมุยูยิ่งไม่สนเข้าไปใหญ่ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้สองพี่น้องกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสุดๆ ต่างหาก

มุยูใช้มือลูบพุงตัวเองอย่างพอใจ "อ่า~ มื้อนี้อร่อยสุดๆ ไปเลย ไม่ได้กินอิ่มแปล้ขนาดนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย"

เมื่อเห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของมุยู มุมปากของโทจิก็โค้งขึ้นเช่นกัน "แกนี่มันหน้าหนาใช้ได้เลยนะ ไอ้หนู"

"ป่านนี้คนทั้งตระกูลคงกำลังจับกลุ่มนินทาพวกเรากันสนุกปากแล้วมั้ง"

มุยูปัดมือไปมาด้วยท่าทีที่เป็นผู้ใหญ่เกินวัย "ช่างประไร ยังไงพวกเราก็ไม่ได้ยินอยู่แล้ว"

"อีกอย่าง ถ้าฉันได้ยินฉันก็จะด่าสวนกลับไป พวกมันไม่ได้มีปากอยู่ฝ่ายเดียวสักหน่อย"

"ถ้าฉันแข็งแกร่งกว่านี้อีกนิดนะ ฉันจะเดินเข้าไปตบเรียงตัวให้หน้าหันเลยคอยดู"

พรืด

โทจิหลุดขำกับคำพูดของมุยู "แกนี่ทำตัวไม่เหมือนเด็กหกขวบเลยสักนิด"

"ฉันล่ะไม่แน่ใจเลยจริงๆ ว่าตระกูลนี้บีบให้แกโตเกินวัย หรือแกเกิดมาพร้อมกับสมองที่ฉลาดแกมโกงกันแน่"

มุยูเคาะหัวตัวเองแล้วฉีกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "นี่แหละที่เขาเรียกว่าอัจฉริยะไงล่ะ!"

โทจิเปลี่ยนเรื่อง "กินอิ่มแล้ว อยากไปสวนสนุกไหมล่ะ? ฉันเห็นเด็กคนอื่นๆ ชอบไปที่แบบนั้นกันนะ"

มุยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลึกๆ เขาก็แอบหวั่นไหวกับความคิดที่จะได้ไปวิ่งเล่นอย่างมีความสุขที่สวนสนุกกับโทจิเหมือนกัน แต่พอมาคิดดู โทจิคงไม่ค่อยสนุกกับมันเท่าไหร่ และตัวเขาเองก็ไม่ได้อินกับอะไรพวกนี้ขนาดนั้นด้วย

"ชิ นั่นมันที่สำหรับเด็กเล็กต่างหาก"

โทจิปรายตามองมุยู "แล้วแกไม่ใช่เด็กหรือไง?"

จู่ๆ มุยูก็โพล่งขึ้นมา "เราไปดูแข่งเรือกันดีไหม?"

"ยังไงตอนนี้เราก็มีเงินแล้ว เอาไปเสี่ยงโชคสักหน่อยจะเป็นไรไป"

โทจิมองมุยูด้วยสีหน้าประหลาดใจ "เด็กอย่างแกไปรู้เรื่องแข่งเรือมาจากไหน?"

ทว่ามุมปากที่ยกขึ้นของเขาก็ฟ้องความต้องการของตัวเองไปหมดแล้ว

มุยูพูดอย่างซุกซน "อย่าบอกนะว่าพี่ไม่อยากไปน่ะ?"

โทจิเคาะหัวมุยูไปทีหนึ่ง "อย่าพยายามมาเดาใจฉันให้ยากเลย แกไม่เข้าใจจิตใจของผู้ใหญ่หรอก"

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ถือซะว่าฉันจะพาแกไปเปิดหูเปิดตากับโลกของผู้ใหญ่ก็แล้วกัน"

มุยูกุมหัวตัวเอง "อย่าเอาแต่เขกหัวฉันสิ เกิดฉันตัวเตี้ยลง หรือพี่ทำสมองฉันพังขึ้นมาจะทำยังไง?"

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความทรงจำที่มุยูเอาอิฐทุบหัวตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ก็แวบเข้ามาในหัวของโทจิ ตอนที่เขาถาม ไอ้เด็กนี่ก็อ้างว่ากำลังฝึกวิชาหัวเหล็กไหล...

โทจิมีความตระหนักรู้ในตัวเองมากพอที่จะรู้ว่าเถียงกับมุยูไปก็ไม่มีวันชนะ เขาจึงลุกขึ้นและเดินออกไป "แกนี่มันพูดมากจริงๆ"

มุยูแลบลิ้นปลิ้นตาใส่แล้วรีบวิ่งตามโทจิไปติดๆ

ณ สนามแข่งเรือ

หลังจากที่โทจิอธิบายกฎกติกาให้มุยูฟังคร่าวๆ เขาก็พูดขึ้นว่า "วันนี้เหลือการแข่งอีกสองรอบ ฉันจะให้เงินแกหนึ่งแสนเยน เอาไปแทงตามใจชอบเลย"

"รอบนี้มีตัวเต็งอยู่สองลำ คือเบอร์ 7 กับเบอร์ 8"

"จากการวิเคราะห์ของฉัน ฉันขอแทงเบอร์ 8"

มุยูรีบยกมือขึ้นทันที "งั้นฉันแทงเบอร์ 7"

โทจิขมวดคิ้ว "อย่าเอาเงินมาละลายเล่นสิ ฉันอุตส่าห์เหนื่อยยากกว่าจะได้เงินก้อนนี้มานะ"

มุยูมองโทจิด้วยสายตาไร้เดียงสา สีหน้าของเขาบ่งบอกว่า: 'นี่พี่กำลังหลอกเด็กอยู่รึไง?'

โทจิถอนหายใจอย่างจำยอม "เออๆ ถือซะว่าซื้อประสบการณ์ก็แล้วกัน เงินแค่นี้เอง"

เขาพามุยูเดินไปที่ช่องจำหน่ายตั๋ว โทจิเป็นคนพูดก่อน "หนึ่งแสนเยน แทงเบอร์ 8"

พนักงานพูดว่า "นี่ตั๋วของคุณครับ โปรดเก็บไว้ให้ดี อัตราต่อรองตอนนี้คือ 1:1.44 ครับ"

หลังจากโทจิได้ตั๋วมาแล้ว มุยูก็ก้าวออกไปข้างหน้า "ฉันอยากซื้อเบอร์ 7 หนึ่งแสนเยน"

โทจิเอ่ยเตือน "ฉันให้แกแค่แสนเดียวนะ ถ้าแกทุ่มหมดตัวรอบนี้แล้วเสีย รอบหน้าแกก็จะอดเล่นแล้วนะ ฉันไม่ให้เพิ่มแล้วด้วย"

มุยูหันไปมองพนักงานแล้วพูดว่า "หนึ่งแสนเยน แทงเบอร์ 7"

พนักงานหันไปมองโทจิ และเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้า พนักงานจึงพิมพ์ตั๋วออกมาแล้วส่งให้มุยู

"นี่ตั๋วของคุณครับ โปรดเก็บไว้ให้ดี อัตราต่อรองของคุณคือ 1:2 ครับ"

เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของมุยู โทจิก็ไม่พูดอะไรอีก รอให้ผลออกมาก่อนเถอะ อยากจะเห็นหน้าจ๋อยๆ ของไอ้เด็กนี่จะแย่อยู่แล้ว

ทั้งสองเดินไปที่อัฒจันทร์ และการแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับเสียงปืนปล่อยตัว

การแข่งขันจบลงท่ามกลางเสียงโห่ร้องและเสียงถอนหายใจ

มุยูกำตั๋วในมือแน่นแล้วเอาไปอวดโทจิด้วยท่าทีโอ้อวด "อ่าฮ่าฮ่าฮ่า เห็นไหมล่ะ พี่ชายผู้โง่เขลาของฉัน?"

โทจิเบ้ปากด้วยความรำคาญ "แกก็แค่ดวงดีเพราะวันนี้เป็นวันเกิดแกเท่านั้นแหละ ไอ้หนู"

มุยูหัวเราะคิกคัก "พี่ชาย ถ้างั้นการแข่งรอบหน้า พี่ก็แทงให้น้อยลงหน่อย แล้วเอาเงินที่เหลือมาให้ฉันแทงสิ"

โทจิเลิกคิ้ว "แน่ใจนะ?"

"ถ้าเราเสียกันทั้งคู่ เราต้องเดินกลับบ้านนะเว้ย"

มุยูพยักหน้ารัวๆ "เชื่อใจฉันสิ ก็อย่างที่พี่บอก วันนี้วันเกิดฉัน ฉันรู้สึกว่าดวงตัวเองกำลังพุ่งปรี๊ดเลยล่ะ"

"อย่างแย่สุด เราก็แค่เดินกลับแค่นั้นเอง"

โทจิมองมุยูด้วยสายตาเหยียดๆ "แกปากดีบอกว่าจะเดินกลับ แต่ทุกทีฉันก็ต้องเป็นคนแบกแกเพราะแกงอแงไม่ยอมเดินไม่ใช่รึไง"

มุยูหัวเราะแห้งๆ "ตอนนั้นฉันยังเด็กนี่นา ตอนนี้ฉันฝึกฝนร่างกายแล้ว เดินแค่นี้จิ๊บๆ น่า"

พักเรื่องคุยไว้ก่อน ทั้งสองเดินไปที่ช่องรับเงิน หลังจากมุยูนำตั๋วไปขึ้นเงินมาได้สองแสน เขาก็ส่งเงินให้โทจิ

โทจิวิเคราะห์การแข่งรอบต่อไป "ตัวเต็งรอบนี้คือเบอร์ 1 กับเบอร์ 3"

"ส่วนตัวฉันชอบเบอร์ 1 นะ เบอร์ 1 ค่อนข้างแข็งแกร่ง ฉันจะแทงเบอร์ 1"

มุยูมองดูเงิน 520,000 เยนในมือของโทจิแล้วพูดว่า "พี่ แทงเบอร์ 1 ไปแค่สองหมื่นพอเป็นพิธีก็พอ"

"เงินที่เหลือเอามาให้ฉัน ฉันจะแทงเบอร์ 3 ห้าแสน"

มุยูสบตาโทจิอย่างจริงจังแล้วพูดว่า "การทุ่มหมดตัวก็ถือเป็นความชาญฉลาดอย่างหนึ่งนะ"

โทจิเป็นพวกผีพนันเข้าสิงอยู่แล้ว พอเห็นมุยูเป็นแบบนี้ก็เหมือนเห็นภาพสะท้อนของตัวเอง มุมปากของเขาโค้งขึ้น "ถ้างั้นก็ทุ่มหมดตัวไปเลย!"

ครั้งนี้ อัตราต่อรองของเบอร์ 3 พุ่งสูงถึง 1:3

ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงโอดครวญ การแข่งขันรอบสุดท้ายก็จบลง

มุยูกำตั๋วไว้แน่นแล้วตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น "วะฮ่าฮ่าฮ่า!"

"พี่ ฉันเดาถูกด้วย!"

โทจิขยี้แก้มมุยูอย่างหมั่นเขี้ยว "แกนี่มันมีพรสวรรค์ด้านนี้จริงๆ ว่ะไอ้หนู"

มุยูหัวเราะคิกคักเหมือนคนบ้า "หนึ่งล้านห้าแสนเยน! ล้านห้าเลยนะ!"

โทจิดับฝันน้องชาย "ดีใจอะไรนักหนากับเงินแค่ล้านห้า? หัดมีความทะเยอทะยานซะบ้างสิไอ้หนู"

มุยูแลบลิ้นใส่ "นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะที่ฉันเห็นเงินเยอะขนาดนี้น่ะ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงกระแอมไอบางๆ จากบริเวณใกล้เคียงก็ดึงดูดความสนใจของโทจิและมุยู

โทจิมองไปที่ชายคนนั้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "อะไร คิดจะปล้นกันรึไง?"

กงชียูโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมาจากหน้าผากขณะที่ตัวสั่นเทา "ไม่ครับ ไม่ๆ"

"ผมชื่อกงชียู เป็นนายหน้า พอจะมีเวลาคุยกันสักหน่อยไหมครับ?"

มุยูส่ายหน้าและตอบกลับอย่างหนักแน่น "พวกเราไม่ซื้อบ้านหรอกนะ"

กงชียูกวาดสายตามองไปรอบๆ อัฒจันทร์ที่ว่างเปล่า แล้วกระซิบกับโทจิ "ท่านเซนอิง โทจิ สนใจจะเป็นนักรับจ้างอิสระทางไสยเวทไหมครับ? ได้เงินไวดีนะ"

"พูดง่ายๆ ก็คือ... เป็นนักฆ่านั่นแหละ"

โทจิเลิกคิ้วขึ้นทั้งสองข้าง "ว่ามาสิ"

จบตอน