ตอนที่ 32 ฉันเหรอ? อัดชาร์ลีเนี่ยนะ?
ตอนที่ 32 ฉันเหรอ? อัดชาร์ลีเนี่ยนะ?
"จับแขนครูไว้" ศาสตราจารย์ฟลิตวิกเตือน
เมื่อชาร์ลีจับแขนเขา ความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียนเหมือนถูกยัดใส่ท่อก็กลับมาอีกครั้ง
คราวนี้ดีขึ้นหน่อย อาจเป็นเพราะเขาเตรียมใจไว้แล้ว
เมื่อกลับมาถึงร้านหม้อใหญ่รั่ว ศาสตราจารย์ฟลิตวิกยังไม่รีบกลับฮอกวอตส์ แต่สั่งเครื่องดื่มสองแก้วที่บาร์
พ่อมดน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะห้ามดื่มแอลกอฮอล์ ศาสตราจารย์ฟลิตวิกเลยดื่มน้ำอัดลมเป็นเพื่อนชาร์ลี
"ชาร์ลี เรื่องกริฟ จริงๆ แล้วเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกนะ..." ศาสตราจารย์ฟลิตวิกอึกอัก เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ
ชาร์ลีโบกมือ
"ศาสตราจารย์ครับ ไม่ต้องอธิบายหรอกครับ"
"ทุกคนต่างก็มีความลำบากของตัวเอง ผมเข้าใจครับ" ชาร์ลีจิบเครื่องดื่ม รสชาติอุ่นสบาย
"แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมจะยอมให้เขาดูถูกศาสตราจารย์นะครับ"
ขอบตาของศาสตราจารย์ฟลิตวิกแดงระเรื่อ
"ขอบใจมากนะ ชาร์ลี"
"เขาเป็นเพื่อนครูจริงๆ" ศาสตราจารย์ฟลิตวิกถอนหายใจ
"แต่หลังจากที่ครูมาเป็นศาสตราจารย์ที่ฮอกวอตส์ เขาก็ไม่พอใจครูมาก"
"จริงๆ แล้วมีก๊อบลินแบบกริฟอยู่เยอะนะ" น้ำเสียงของศาสตราจารย์ฟลิตวิกหนักอึ้ง
"พวกเขาถูกพ่อมดกดขี่ แต่ไม่มีกำลังพอที่จะต่อต้าน เลยทำได้แค่หลบหนีไปให้ไกล"
"และมีก๊อบลินส่วนน้อยที่เลือกจะแก้แค้นด้วยการล่าพ่อมด"
ศาสตราจารย์ฟลิตวิกหันมามองหน้าชาร์ลีอย่างจริงจัง
"จำไว้นะคุณไวท์ ถ้าเจอก๊อบลินพวกนั้น ให้วิ่งหนีให้เร็วที่สุด"
ชาร์ลีพยักหน้า ไม่ได้แย้งอะไร
"ศาสตราจารย์ครับ ศาสตราจารย์เป็นที่นิยมในหมู่นักเรียนมากนะครับ" ชาร์ลีพูดด้วยความจริงใจ "ทุกคนเคารพศาสตราจารย์มาก"
ดวงตาของศาสตราจารย์ฟลิตวิกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย เขาใช้แขนเสื้อเช็ดหางตา
"งั้นชาร์ลี คุณช่วยเลิกหลับในวิชาคาถาได้ไหม?"
รอยยิ้มของชาร์ลีแข็งค้างทันที
"ลาก่อนครับ ศาสตราจารย์!"
เขาออกตัววิ่งแน่บทันที ทิ้งให้ศาสตราจารย์ฟลิตวิกยืนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกอยู่ข้างหลัง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็เข้าเดือนพฤศจิกายนแล้ว
เช้านี้ ชาร์ลีมองดูเกล็ดหิมะโปรยปรายนอกหน้าต่าง แล้วรำพึงออกมา "เวลาผ่านไปไวดั่งลูกศร กลางวันกลางคืนคล้ายคลึงกัน"
เออร์นี่ที่อยู่ข้างๆ ทำหน้างง
"อะไรนะ? คนตายเหมือนสามีนาย? หน้าตาเหมือนกันทั้งกลางวันกลางคืน" เออร์นี่ตาโต
"คนตายที่ไหน? นายมีสามีเหรอ?"
ชาร์ลีเมินเขา
การขาดความรู้ทางวัฒนธรรมนี่มันน่ากลัวจริงๆ
เออร์นี่ยังอยากจะถามต่อ แต่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเอะอะจากโต๊ะกริฟฟินดอร์ข้างๆ
มัลฟอยหาเรื่องอีกแล้ว
ความจำของเนวิลล์ไม่ค่อยดี เมื่อไหร่ที่ลืมอะไร ลูกแก้วเตือนความจำของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเพื่อเตือน
มัลฟอยไม่พลาดโอกาสเยาะเย้ยคนอื่นอยู่แล้ว เขาแย่งลูกแก้วเตือนความจำไป แล้วให้แครบกับกอยล์ขวางทางเนวิลล์ไว้
"ลองบัตท่อม ฉันว่านายเลิกใช้ลูกแก้วนี่เถอะ"
มัลฟอยชูสิ่งนั้นขึ้นสูง ใบหน้าเปื้อนยิ้มร้ายกาจ
"ยังไงนายก็จำไม่ได้อยู่ดีว่ามันเตือนเรื่องอะไร"
เนวิลล์อยากจะโกรธ แต่พอนึกดู มัลฟอยก็พูดถูก
เขาเลยหน้าแดงก่ำแล้วพูดตะกุกตะกัก "ฉันก็โง่อยู่แล้ว พวกนายเลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม?"
นักเรียนสลิธีรินรอบๆ ระเบิดเสียงหัวเราะ
แครบกับกอยล์ถึงกับตบโต๊ะ หัวเราะจนตัวงอ
เนวิลล์ตาแดงก่ำ แต่ไม่กล้าโต้ตอบ ได้แต่ก้มหน้ายอมรับการดูถูก
ตอนนั้นเอง แฮร์รี่ก็ลุกขึ้นยืน
"มัลฟอย นายไม่เบื่อบ้างเหรอ? แย่งลูกแก้วเนวิลล์ตลอดเลย"
"คืนลูกแก้วให้เนวิลล์เถอะ"
เสียงของแฮร์รี่ราบเรียบ แต่ดวงตาฉายแววโกรธ
เขาทนเห็นเพื่อนถูกรังแกไม่ได้
มัลฟอยแสยะยิ้ม ชูลูกแก้วสูงขึ้นไปอีก
"คุณผู้กอบกู้โลกอยากจะโชว์พาวอีกแล้วเหรอ?"
ดวงตาสีเงินเทาของเขาเต็มไปด้วยความประสงค์ร้าย
"คราวนี้ไม่มีไม้กวาดแล้ว มาดูกันว่านายจะทำยังไง พอตเตอร์"
ก่อนหน้านี้ในวิชาการบิน เขาก็เคยแย่งลูกแก้วเตือนความจำของเนวิลล์ไป
แฮร์รี่ออกโรงปกป้องเนวิลล์ ขี่ไม้กวาดไล่ตามเอาลูกแก้วคืน
ตอนนั้น ทักษะการขี่ไม้กวาดของแฮร์รี่ทำให้มัลฟอยกลัวจริงๆ
ได้ข่าวว่าแฮร์รี่ได้เข้าทีมควิดดิชเพราะเรื่องนี้ด้วย และอีกไม่กี่วันก็จะได้ลงแข่งควิดดิชแล้ว
เรื่องนี้ทำให้มัลฟอยอิจฉาตาร้อนสุดๆ
ดวงตาของแฮร์รี่วาวโรจน์ด้วยความโกรธ
รอนก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นมาพูดช่วยเนวิลล์บ้าง
"มัลฟอย สนุกนักหรือไงที่แกล้งเนวิลล์แบบนี้ทุกครั้ง?"
"คืนลูกแก้วให้เขาซะ"
มัลฟอยแค่นเสียง
"ฉันไม่คืน จะทำไม?"
"หน้าตาโง่ๆ แบบนั้นยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่อมดอีกเหรอ? ฉันกังวลแทนจริงๆ ว่าเทอมนี้มันจะเรียนคาถาไม่ได้สักบท"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
คำพูดพวกนี้ พอเนวิลล์ได้ยิน เขาก็ก้มหน้าลงด้วยความสงสัยในตัวเอง บางครั้งเขาก็สงสัยเหมือนกันว่าตัวเองเป็นพ่อมดจริงๆ หรือเปล่า
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน นักเรียนกริฟฟินดอร์และสลิธีรินเริ่มมุงดู
ทันใดนั้น ชาร์ลีก็เดินเข้ามา
ในมือเขายังถือขนมปังครึ่งแผ่น เคี้ยวตุ้ยๆ แล้วถามว่า "มัลฟอย อยากโดนอัดอีกแล้วเหรอ?"
หน้ามัลฟอยเปลี่ยนสีทันทีที่เห็นชาร์ลี
เขากลัวชาร์ลีจริงๆ เขาเคยโดนด่ายับจนไปไม่เป็นบนรถด่วนฮอกวอตส์ แถมพวกเขาก็สู้ชาร์ลีไม่ได้ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น หมอนี่กล้าด่าแม้กระทั่งอาจารย์ประจำบ้านพวกเขาอย่างสเนป
แต่ลูกน้องมองอยู่ เขาจะถอยไม่ได้เด็ดขาด
"เกี่ยวอะไรกับพวกแกฮัฟเฟิลพัฟ?"
มัลฟอยทำใจดีสู้เสือ
ชาร์ลียิ้ม มัลฟอยทำให้เขานึกถึงพวกอันธพาลในชาติก่อน
พวกอันธพาลก็เป็นแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำผิด แต่พอโดนกระทำบ้าง กลับรับไม่ได้
ชาร์ลีก็เคยโดนรังแก แต่เขาเลือกที่จะสู้กลับ และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครกล้ารังแกเขาอีก
นั่นทำให้ชาร์ลีเกลียดพวกขี้รังแกเข้าไส้
เขาชี้ขนมปังไปที่หน้ามัลฟอย
"แกแกล้งเนวิลล์เพราะแกอยากแกล้ง และฉันก็จะแกล้งแกเพราะฉันอยากแกล้งเหมือนกัน"
"มีปัญหาไหม? ถ้ามีปัญหา ก็ออกมาตัวต่อตัวกับฉัน"
หน้ามัลฟอยเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ดูตลกพิลึก
เขาอยากจะระเบิดอารมณ์ใส่ชาร์ลีแต่ไม่กล้า เพราะหมอนี่ล้มโทรลล์ได้เชียวนะ
ตอนนั้นเอง กอยล์ก็พูดแทรกขึ้นมา
"ลูกพี่ มันท้าลูกพี่ตัวต่อตัว มันคิดว่ามันเป็นใคร?"
"ลูกพี่อัดมันเลย ให้มันรู้ซะบ้างว่าไผเป็นไผ"
มัลฟอย: "???"
เฮ้ย เพื่อน นี่แกบอกให้ฉันคว้าไม้กายสิทธิ์ไปสู้ตายกับมันเนี่ยนะ?
ฉันจะไปสู้มันไหวเหรอ? มันล้มโทรลล์ได้นะเว้ย แกนี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ
แบบนี้ทำให้มัลฟอยถอยไม่ได้เลย
แต่กอยล์ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นจะร่ายคาถา
ใจมัลฟอยหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
"เอ็กซ์เปลลิอาร์มัส!"
ปฏิกิริยาของชาร์ลีรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ แสงสีแดงกระแทกกอยล์กระเด็นทันที
ไม้กายสิทธิ์ลอยละลิ่วข้ามอากาศมาตกใส่มือชาร์ลีอย่างเหมาะเหม็ง
กอยล์กรีดร้อง ลอยกระเด็นไปข้างหลัง ชนเก้าอี้ล้มระเนระนาด
มัลฟอยตกใจจนลืมรักษาภาพลักษณ์
"แกห้ามแตะตัวฉันนะ พ่อฉันคือ..."
ยังพูดไม่ทันจบ ชาร์ลีก็ยัดไม้กายสิทธิ์ของกอยล์เข้าไปในคอหอยมัลฟอย
"อุก!"
มัลฟอยสำลักทันที หน้าเขียวคล้ำ
【ฝ่าบาทรังแกเพื่อนร่วมเรียน ทำตัวกร่างวางอำนาจ แต้มทรราช +2】
ชาร์ลีดึงมือกลับด้วยท่าทางรังเกียจ
"ไสหัวไป เห็นหน้าพวกแกแล้วกินข้าวไม่ลง"
มัลฟอยกุมคอ น้ำตาไหลพราก
"แฮร์รี่ แกคอยดูเถอะ ฉันขอสาปแช่งให้แกตกลงมาคอหักตายตอนแข่งควิดดิช!"
หมอนี่ไม่กล้าขู่ชาร์ลีด้วยซ้ำ เลยไปลงที่แฮร์รี่แทน
ชาร์ลีกวาดสายตามอง สายตาเย็นชานั่นทำให้มัลฟอยหนาวสันหลังวาบ
"หนีเร็ว หนีเร็ว!"
มัลฟอยลากแครบวิ่งหนีไป ไม่สนใจกอยล์ด้วยซ้ำ
กอยล์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยสภาพสะบักสะบอม แล้ววิ่งตามไป
จบตอน