บทที่ 15 หัวใจเทคโนโลยีโบราณ และการงอกใหม่ของอวัยวะที่ขาด

“ผลึกวิญญาณ: ไอเทมใช้ครั้งเดียวทิ้ง เป็นผลผลิตจากการควบแน่นของเปลวไฟวิญญาณขั้นสูง หลังจากใช้งานจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ส่วนระดับที่เพิ่มขึ้นนั้นขึ้นอยู่กับสภาวะของแต่ละบุคคล”

“ของดีจริงๆ”

หลินจิ่วไม่นึกเลยว่าน้ำตาของเจ้าโครงกระดูกจะมีประโยชน์ถึงเพียงนี้ ยิ่งพลังวิญญาณสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้เปรียบเมื่อต้องต้านทานสถานะเชิงลบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นมนต์เสน่ห์ คำสาป หรืออาการมึนงง

ในตอนนั้น หลินจิ่วถึงกับมีความคิดที่อยากจะจับตัวพวกโครงกระดูกมาจำนวนมากเพื่อรีดผลึกวิญญาณให้เขา แต่หลังจากไตร่ตรองดู เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป เพราะตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขายังต่ำเกินกว่าจะเดินเหินในโลกสยองขวัญได้อย่างอิสระ อีกทั้งจุดเริ่มต้นของแต่ละเกมก็ยังแตกต่างกันไป

หลินจิ่วเก็บผลึกวิญญาณลงไปก่อนจะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ท่านครับ ลองขยับส่วนที่สองของมิโนทอร์ดูหน่อยสิว่าพลังเป็นยังไงบ้าง”

“ได้เลยๆ”

เจ้าโครงกระดูกพยักหน้าพลางขยับช่วงล่างเล็กน้อย ชิ้นส่วนของมิโนทอร์ก็ตั้งตระหง่านขึ้นมาทันที

“ไม่เลว ไม่เลวเลย”

หลินจิ่วปรับแว่นตรวจจับ ดูเหมือนว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะประสบความสำเร็จอย่างงดงาม การผ่าตัดติดตั้งไตและส่วนประกอบอื่นให้โครงกระดูกเช่นนี้ก็น่าจะเพียงพอที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ได้เลย

“เอาละ ท่านพักผ่อนได้แล้วครับ” หลินจิ่วเอ่ย

“คุณหมอครับ ผมก็อยากพักนะ แต่มันมีพลังงานพลุ่งพล่านเกินไป ถ้าไม่ได้ปลดปล่อยมันก็ไม่ยอมสงบเลย” เปลวไฟวิญญาณในเบ้าตาของเจ้าโครงกระดูกลุกโชน มันจ้องมองหลินจิ่วด้วยสายตาเร่าร้อน

“อย่างนั้นหรือครับ ท่านเห็นผนังนั่นไหม” หลินจิ่วลูบคางพลางชี้ไปที่ผนังห้องด้านหนึ่ง

โครงกระดูก: ...

นี่คุณเป็นปีศาจหรือไง ถึงได้ให้ผมไปเผชิญหน้ากับผนังแบบนี้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเจ้าโครงกระดูกก็หยุดการเคลื่อนไหว บนผนังปรากฏเป็นหลุมลึกที่ดูแล้วน่าสยดสยองยิ่งนัก

“ฟู่ววว... รู้สึกดีชะมัดเลยครับหมอ ผมต้องยอมรับเลยว่าฝีมือของคุณมันสุดยอดจริงๆ” เจ้าโครงกระดูกชูนิ้วโป้งให้

หน้าผากของหลินจิ่วเริ่มมีเส้นสีดำผุดขึ้นมา ทำไมคำพูดมันถึงฟังดูชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้น “อย่าลืมซ่อมผนังให้เรียบร้อยก่อนไปด้วยละ”

เจ้าโครงกระดูกจัดการซ่อมแซมผนังจนคืนสภาพเดิม ก่อนจะเดินเชิดหน้าชูตาออกจากห้องไป นับจากนี้ไปหากใครกล้าดูถูกว่าพวกโครงกระดูกไม่มีของพรรค์นั้น มันจะงัดออกมาโชว์ให้ดูต่อหน้าเลยทีเดียว

“คุณช่วยติดตั้งไตให้โครงกระดูกและทำให้มันกลับมามีความแข็งแกร่งอีกครั้ง รางวัล: พลังวิญญาณ +20, ไอเทม หัวใจเทคโนโลยีโบราณ”

สำหรับหลินจิ่วแล้ว พลังวิญญาณจะมีมากแค่ไหนก็ไม่เคยพอ และเขาก็หันมาสนใจไอเทมรางวัลในครั้งนี้ทันที

“หัวใจเทคโนโลยีโบราณ: ผลผลิตจากเทคโนโลยีโบราณ สามารถหลอมรวมเข้ากับบริเวณหัวใจ ช่วยเพิ่มความเร็วในการฟื้นฟูพลังวิญญาณและบาดแผลขึ้นสามเท่า และเพิ่มความเร็วในการสร้างเม็ดเลือดขึ้นห้าเท่า พร้อมได้รับความสามารถ การงอกใหม่ของอวัยวะที่ขาด: ร่างกายได้รับความสามารถในการซ่อมแซมตัวเอง โดยปริมาณพลังวิญญาณที่ใช้จะขึ้นอยู่กับขนาดของอวัยวะที่ขาดหายไป”

“ทรงพลังขนาดนี้เลยเหรอ”

หลินจิ่วอ้าปากค้าง เขาเริ่มรู้สึกสนใจในเทคโนโลยีโบราณนี้ขึ้นมาทันที หัวใจเทคโนโลยีโบราณมีรูปร่างคล้ายหัวใจสีดำ แต่มีขนาดเท่ากับลูกแก้วเท่านั้น หลังจากที่หลินจิ่วใช้งาน มันก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงสีดำพุ่งเข้าหลอมรวมกับหน้าอกของเขาโดยตรง

ไม่เพียงเท่านั้น รูปแบบของหัวใจสีดำยังแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วหน้าอกของหลินจิ่ว ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปในเวลาไม่กี่วินาที เขาใช้มือสัมผัสที่หน้าอกและรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นและทรงพลัง

“ลองทดสอบผลของการงอกใหม่ดูหน่อยแล้วกัน”

หลินจิ่วหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาแล้วเฉือนนิ้วตัวเองจนขาดทันที นิ้วของเขาหลุดกระเด็นพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเริ่มใช้ทักษะที่มากับหัวใจเทคโนโลยีโบราณ

การงอกใหม่ของอวัยวะที่ขาด

วินาทีต่อมา เขาเห็นเนื้อเยื่อขนาดเล็กเริ่มผุดขึ้นมาจากรอยแผลที่นิ้วขาด ความรู้สึกคันยิบๆ เกิดขึ้นบริเวณนั้นและเลือดก็หยุดไหลไปแล้ว ผ่านไปเกือบสามนาที นิ้วของหลินจิ่วก็กลับคืนสู่สภาพปกติ

“สวรรค์ทรงโปรด มันงอกใหม่ได้จริงๆ ด้วย”

ดวงตาของหลินจิ่วเป็นประกาย ทักษะนี้จะช่วยเพิ่มโอกาสในการเอาชีวิตรอดของเขาได้อย่างมหาศาล แต่มันก็สิ้นเปลืองพลังวิญญาณไปไม่น้อยเช่นกัน

หลินจิ่วงีบหลับที่โต๊ะทำงานในช่วงที่ไม่มีคนไข้ เมื่อตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว

“ได้เวลาพักอีกแล้วเหรอเนี่ย”

หลินจิ่วบิดขี้เกียจ เขารู้สึกเหมือนยังไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่ แต่เวลาช่างผ่านไปไวนัก

เมื่อลงมาที่ชั้นหนึ่ง หลินจิ่วเห็นหมอเหลียงตงตงกำลังนั่งกินข้าวหน้าหมูอย่างเอร็ดอร่อย ดูจากราคาข้าวที่จานละ 40 เหรียญวิญญาณแล้ว ดูเหมือนว่าเหลียงตงตงน่าจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปได้ไม่น้อยในช่วงที่ผ่านมา ส่วนอาหารของหมอหวังเหมิงนั้นดูแย่กว่าเล็กน้อย เธอสั่งมาเพียงข้าวสวยเปล่าๆ หนึ่งถ้วยเท่านั้น

เมื่อเหลียงตงตงเห็นหลินจิ่วเดินมา เขาก็รีบกวักมือเรียกทันที “พี่หลิน ทางนี้ๆ”

หลินจิ่วยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปนั่งลงระหว่างเหลียงตงตงและหวังเหมิง

“พี่หลิน วันนี้พี่ทำเงินได้เท่าไหร่แล้วครับ” เหลียงตงตงถามด้วยสีหน้าตื่นเต้น

“ก็แค่พอมีเงินซื้อข้าวกินนั่นแหละ แล้วนายน่ะ ดูท่าทางตื่นเต้นขนาดนี้ วันนี้รวยล่ะสิ?” หลินจิ่วยักไหล่

เหลียงตงตงลดเสียงลงแล้วกระซิบว่า “พี่หลิน พูดตามตรงนะ วันนี้ผมเจอคนไข้รายใหญ่ อยากจะเปลี่ยนปอดแบบเนื้อเยื่อสด ผมเลยฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปร่วมพันเหรียญเลยล่ะ”

“เฮ้ ไม่เลวเลยนี่นา”

หลินจิ่วตบไหล่เหลียงตงตงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกลับ “แล้วนายอยากหาเงินเพิ่มอีกไหมล่ะ”

“แน่นอนสิครับ” เหลียงตงตงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น เหรียญวิญญาณคือสกุลเงินสากลของโลกสยองขวัญที่ใช้ซื้อได้ทั้งทักษะ ไอเทม และอุปกรณ์ต่างๆ และบางครั้งมันยังช่วยรักษาชีวิตไว้ได้ด้วย

“แล้วเธอล่ะ หมอหวังเหมิง” หลินจิ่วหันไปมองหญิงสาวผู้อ่อนโยน

“คะ?” หวังเหมิงเลิกคิ้วขึ้นพลางขยับตัวออกห่างเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง หากมีทางหาเงินได้ง่ายๆ จริงๆ คนอย่างเขาจะยอมแบ่งปันให้เธออย่างนั้นหรือ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอกลับเลือกที่จะเชื่อคำพูดของหลินจิ่วไปโดยสัญชาตญาณ

“เอาแบบนี้ ฉันมีข้อเสนอมาให้ แค่พวกนายยอมมอบเลือดให้ฉันวันละสามชาม ฉันจะจ่ายให้คนละห้าร้อยเหรียญวิญญาณ ส่วนพวกยาบำรุงร่างกายในตู้ขายของน่ะราคาแค่สองร้อยเหรียญเอง หักลบแล้วพวกนายยังได้กำไรเหนาะๆ อีกสามร้อยเหรียญนะ คิดว่ายังไงล่ะ”

หลินจิ่วเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ ภายใต้มนต์ขลังของคำลวงคนดีจอมปลอม คำพูดของเขาจึงดูน่าเชื่อถืออย่างมาก ข้อเสนอของเขานั้นถือว่าใจปล้ำสุดๆ แล้ว และเขาหวังว่าเหลียงตงตงจะฉลาดพอที่จะรับมันไว้ ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องใช้วิธีบังคับแทน

“พี่หลิน ผมขอถามหน่อยครับว่าชามของพี่น่ะมันใหญ่แค่ไหน” เหลียงตงตงอยากได้เงินแต่ก็กลัวว่าชามของหลินจิ่วจะใหญ่กว่าหัวของเขา ซึ่งกลโกงแบบนี้มีให้เห็นบ่อยไป

“ก็ชามปกติทั่วไปนี่แหละ” หลินจิ่วทำมือบอกขนาด

“ตกลงครับ” เหลียงตงตงตอบรับ

“ดีมาก” หลินจิ่วชอบคนพูดง่ายแบบนี้เสมอ

“พี่หลินคะ ขอโทษด้วยค่ะ พอดีฉันมีอาการโลหิตจางนิดหน่อย บางที...” หวังเหมิงพยายามจะปฏิเสธ

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ หลินจิ่วก็แทรกขึ้นมาทันที เขาชักดาบยาวสีดำออกมาลูบคลำเบาๆ อย่างใจเย็น “ฉันไม่ชอบถูกปฏิเสธ มิโนทอร์ตัวล่าสุดที่ปฏิเสธฉันน่ะ โดนควักไตออกไปทั้งสองข้าง อ้อ ใช่ แม้แต่ส่วนที่สองของมันก็ไม่เหลือเหมือนกันนะ ฉันไม่ได้ขู่นะ แค่เล่าความจริงให้ฟังน่ะ”

หลินจิ่วพูดจบก็แสยะยิ้มออกมา หวังเหมิงตกใจจนผมแทบตั้งชัน ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่าขู่แล้วจะเรียกว่าอะไร

“ตกลงค่ะ ฉันยอมแล้ว แค่นี้พอใจหรือยังคะ” หวังเหมิงรีบตอบรับเพราะกลัวจะโดนควักไตไปอีกคน แค่เห็นหนามแหลมบนดาบเล่มนั้นก็ชวนให้เสียวสันหลังวาบแล้ว ถ้าโดนแทงเข้าไปคงได้เจ็บปวดจนขาดใจตายแน่ๆ