บทที่ 14 คุณหมอ

พยาบาลสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย เผยให้เห็นทรวดทรงอันสมบูรณ์แบบที่เด่นชัดขึ้น

"เดี๋ยวก่อน หมอลิน คุณแน่ใจนะว่าเจ้าโครงกระดูกนี่มีเงิน?"

เธอร้องทักหลินจิ่ว

โครงกระดูกก็เหมือนกับมนุษย์ พวกมันจัดอยู่ในกลุ่มชนชั้นล่างสุดของโลกสยองขวัญ เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่เอาไว้ใช้เป็นเบี้ยใช้แล้วทิ้ง ตัวอย่างเช่นวิชาอัญเชิญโครงกระดูกจากโลกอื่นที่มักเรียกพวกมันออกมาทีละมากๆ เพื่อเน้นปริมาณเข้าว่า นอกจากนี้ลักษณะเด่นที่สุดของพวกมันคือการผลิตซ้ำได้ง่าย แค่ฝังชิ้นส่วนกระดูกลงดิน ผ่านไปสักสองสามปีก็สามารถเก็บเกี่ยวโครงกระดูกตัวใหม่ได้แล้ว

"มีแน่นอน"

หลินจิ่วคาดว่าเจ้าโครงกระดูกนี่คงไปขุดสุสานบรรพบุรุษใครมาแน่ๆ เพราะมันควักเหรียญวิญญาณออกมาทีเดียวถึงห้าหมื่นเหรียญ ส่วนเรื่องความต้องการอย่างที่สองนั้นยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ ในเมื่อคลินิกไม่มี เขาก็แค่ไปหามาจากแหล่งอื่น อย่างเช่นจากคนไข้บางคน

หลังจากออกจากห้องเก็บของ หลินจิ่ววางไตไว้ในห้อง 202 ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นไปยังชั้นสาม ยายแก่หน้าแมวกำลังลูบแมวอยู่ที่โถงทางเดิน เมื่อเห็นหลินจิ่วเดินมา เธอก็ทักทายอย่างเป็นมิตร

"คุณหมอ ฝีมือคุณนี่เยี่ยมจริงๆ ตั้งแต่เปลี่ยนไตใหม่ ฉันก็ไม่ปวดไตอีกเลย ขาก็ไม่สั่น เดินขึ้นตึกสิบชั้นได้รวดเดียวจบ"

"ความพึงพอใจของยายคือคำยืนยันที่ดีที่สุดสำหรับผมครับ"

หลินจิ่วยิ้มกว้างพลางจัดปกเสื้อให้ดูภูมิฐานขึ้น คนไข้แถวนั้นต่างพากันจ้องตาค้าง เมื่อวานเพิ่งจะมีข่าวว่ามีคนโดนหมอหน้าเลือดคนนี้ปล้นไตไปจนสาบแช่งกันแทบตาย แต่ผลเป็นไงล่ะ นอกจากจะได้ไตใหม่จากหมอหน้าเลือดแล้ว ท่าทียังเปลี่ยนไปเป็นคนละคนอีกด้วย

"ยืนยันแน่นอนที่สุด คราวหน้าฉันจะพาตาแก่ที่บ้านมาอุดหนุนคุณด้วยนะ" ยายแก่หน้าแมวเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"ถ้าอย่างนั้นผมขอขอบคุณล่วงหน้าเลยครับ"

หลินจิ่วตอบกลับด้วยความซาบซึ้งใจ ช่างเป็นคนดีจริงๆ

"จริงด้วยคุณหมอ ขึ้นมาที่ชั้นสามนี่มีธุระอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?" ยายแก่ถามด้วยความสงสัย

"มีครับยาย ผมไม่รบกวนยายแล้วนะ"

หลินจิ่วเอ่ยลาเธอก่อนจะหันไปสำรวจเหล่าคนไข้ที่เดินขวักไขว่อยู่ตรงโถงทางเดิน เขากวาดสายตาเฟ้นหาชิ้นส่วนที่สองที่ดีที่สุด จนกระทั่งไปสะดุดตาเข้ากับมิโนทอร์ตนหนึ่ง

มิโนทอร์ตนนี้เต็มไปด้วยมัดกล้าม สูงประมาณสองเมตรสามสิบถึงสองเมตรสี่สิบ แววตาดูมีความฉลาดหลักแหลม จัดเป็นนักรบสายพละกำลังอย่างไม่ต้องสงสัย ติดอยู่แค่สีผิวดูไม่ค่อยน่าภิรมย์นัก เพราะมันเป็นสีเขียว

มิโนทอร์ เลเวล 20 ความแข็งแกร่งอยู่ในระดับที่ฝีมือสูสีกัน

"แกนี่แหละ"

หลินจิ่วกระตุกยิ้มแล้วสาวเท้าเข้าไปหา แม้เขาจะสูงเกือบเมตรแปดสิบ แต่เมื่อเทียบกับมิโนทอร์แล้ว เขาก็ดูเหมือนเด็กยืนต่อหน้าผู้ใหญ่

"ไอ้หนู มองอะไรของแก?" มิโนทอร์ถลึงตาใส่ด้วยสีหน้าดุร้าย

"สองร้อยเหรียญวิญญาณ ผมขอซื้อส่วนที่สองของแก" หลินจิ่วหยิบธนบัตรใบละร้อยออกมาสองใบ

มิโนทอร์เบิกตาโตด้วยความโกรธจัด ลมหายใจสีขาวพุ่งออกจากจมูกสีแดงก่ำ มันเคยเห็นคนจองหองมามาก แต่ไม่เคยเจอใครโอหังขนาดนี้

"แกหาที่ตายเองนะ!"

มิโนทอร์เหวี่ยงหมัดใส่หัวหลินจิ่วทันที มันไม่สนแล้วว่าจะเป็นหมอหรือเป็นใคร การมาขอซื้อส่วนสำคัญของร่างกายด้วยเงินเพียงสองร้อยเหรียญมันคือการหยามกันชัดๆ

"มาได้จังหวะพอดี"

หลินจิ่วสลายร่างกลายเป็นของเหลว หลบหมัดอันหนักหน่วงได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกันนั้นเขาก็พ่นกระสุนน้ำสามสายเข้าใส่หน้าอกมิโนทอร์ ปัง ปัง ปัง! แต่มิโนทอร์ตัวนี้หนังหนาเป็นพิเศษ แม้โดนกระสุนน้ำเข้าไปถึงสามนัดก็บาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หลินจิ่วจึงใช้ทักษะลอบเร้น กลืนหายไปกับเงามืดจนไร้ร่องรอย มิโนทอร์หันมองไปรอบๆ อย่างบ้าคลั่ง โดยไม่รู้เลยว่าหลินจิ่วอ้อมไปอยู่ข้างหลังมันแล้ว ดาบสั้นคาดเอวสีดำทิ่มเข้าที่ไตของมันเต็มแรง ฉึก! เลือดสีดำพุ่งกระฉูด หนามที่สันดาบเกี่ยวเอาเนื้อสดๆ ติดออกมาเมื่อเขาชักดาบออก

"โอ๊ย! เจ็บโว้ย!" มิโนทอร์ตาแดงก่ำด้วยความเจ็บปวด ไอ้หมอเจ้าเล่ห์นี่นอกจากจะลอบกัดแล้ว ดาบยังมีหนามอีก มันหันมาจามหมัดใส่หลินจิ่วตามสัญชาตญาณ แต่เขาก็กลายเป็นของเหลวหลบได้อีกครั้ง ทักษะกายเหลวช่างได้เปรียบพวกสายพละกำลังอย่างมิโนทอร์จริงๆ

เข็มฉีดยายักษ์!

หลินจิ่วฉวยจังหวะปักเข็มขนาดเท่าแขนเด็กเข้าที่แผลตรงไตของมัน พร้อมฉีดของเหลวสีชมพูเข้าไป ผ่านไปห้าวินาที ร่างของมิโนทอร์ก็เริ่มแข็งทื่อ อีกสิบวินาทีต่อมา มันก็ล้มตึงลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง ต้องยอมรับว่าร่างกายมันต้านทานสถานะผิดปกติได้ดีทีเดียว

หลินจิ่วเดินเข้าไปมองร่างยักษ์ด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพิจารณาส่วนที่สองของมันที่ดูใหญ่โตจนเกรงว่าถ้าติดตั้งให้โครงกระดูกคงจะดูเด่นเกินไปหน่อย เขาใช้มีดผ่าตัดเฉือนส่วนนั้นออกมาอย่างชำนาญ และไม่ลืมแถมการควักไตติดมือมาด้วยเพื่อเป็นโบนัส แน่นอนว่าเขายังใจดีเย็บแผลปิดให้เพื่อเป็นการชดเชย

"หนีเร็ว! หมอควักไตมาอีกแล้ว!"

ใครบางคนตะโกนขึ้น ชั้นสามที่เคยคึกคักพลันเงียบกริบทันตา หลินจิ่วรู้สึกว่านี่คือการใส่ร้ายชัดๆ เขาเป็นหมอที่ช่วยชีวิตผู้คนต่างหาก

ในเมื่อได้ชิ้นส่วนสดๆ มาแล้ว เขาก็ไม่รอช้า รีบกลับมาที่ห้อง 202 ซึ่งเจ้าโครงกระดูกกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจ

"คนไข้ คุณโชคดีมาก ผมเพิ่งได้ส่วนที่สองของมิโนทอร์แบบสดๆ มาพอดี"

หลินจิ่วแกว่งชิ้นส่วนที่ยังมีเลือดหยดให้ดู เจ้าโครงกระดูกเห็นขนาดแล้ว เปลวไฟในดวงตาก็ลุกโชน

"ดี ดีมาก ต้องอันนี้แหละ!"

"มาครับ เชิญนอนลง ผมจะเริ่มผ่าตัดแล้ว"

โครงกระดูกนอนลงอย่างว่าง่าย พลางจินตนาการถึงความยิ่งใหญ่ในอนาคต ไม่ต้องใช้ยาสลบ หลินจิ่วติดตั้งไตเข้ากับกระดูกสันหลังโดยตรง หลังจากพ่นสเปรย์ปรับสภาพอวัยวะ ไตก็เริ่มงอกเส้นเลือดจำนวนมหาศาลชอนไชเข้าสู่กระดูกอย่างบ้าคลั่ง ไม่เพียงเท่านั้น ไตสีแดงสดกลับถูกปกคลุมด้วยเกราะกระดูกคล้ายเกล็ดปลา

"โอ้โห..."

หลินจิ่วถึงกับประหลาดใจ เมื่อจัดการไตเสร็จ เขาก็ติดตั้งส่วนที่สองของมิโนทอร์เข้าที่บริเวณกระดูกหัวเหน่า แล้วพ่นสเปรย์ปรับสภาพอีกครั้ง ชิ้นส่วนนั้นราวกับมีชีวิต เส้นเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาไตผ่านเกราะกระดูกอย่างง่ายดาย และเริ่มงอกเกราะกระดูกขึ้นมาปกคลุมเช่นกัน ทว่าเกราะเหล่านี้สามารถเคลื่อนไหวและเปิดออกได้เองโดยอัตโนมัติเมื่อใช้งาน

"คุณหมอ! ผมรู้สึกถึงมันแล้ว!"

เจ้าโครงกระดูกตื่นเต้นจนหยดน้ำตาที่กลั่นจากเปลวไฟวิญญาณไหลออกมาจากเบ้าตา หลินจิ่วรีบรับน้ำตานั้นไว้ ข้อมูลบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมาทันที