บทที่ 11 สมัครใจเดินเข้ากับดัก สัญญามรณะในความมืด

บทที่ 11 สมัครใจเดินเข้ากับดัก สัญญามรณะในความมืด

วันต่อมา จางเฉิงกลายเป็น "ราชาตัวป่วน" ในสายตาของผู้คุม

เขาไม่ได้แค่อู้งาน แต่เขาไม่ทำงานเลยต่างหาก!

ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังโทรศัพท์ไปหลอกลวงชาวบ้าน เขากลับถือหูโทรศัพท์เล่าเรื่องตลกให้ปลายสายฟัง ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังทำแผนหลอกลวง "แก๊งเชือดหมู" บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขากลับวาดแผนผังของสวนลงในโปรแกรม Notepad

เมื่อพวกผู้คุมด่าทอ เขาตอบโต้ด้วยรอยยิ้ม เมื่อพวกมันทุบตี เขาใช้ทักษะเบี่ยงเบนแรงกระแทก ร้องโอดครวญน่าเวทนายิ่งกว่าใคร แต่กลับไม่ได้รับบาดเจ็บจริงๆ เลยแม้แต่น้อย

พฤติกรรม "ปลาไหลกะล่อน" แบบนี้ทำให้พวกผู้บริหารโกรธจัดในที่สุด

"บัดซบเอ๊ย! ไอ้เด็กนี่มันสมองตายหรือไง?" ไอ้หน้าบากจ้องดูกล้องวงจรปิดในห้องทำงาน โกรธจัดจนฟาดที่เขี่ยบุหรี่แตกกระจาย "หรือว่ามันจะเป็นพวกกระดูกแข็งจริงๆ? ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่ไหม?"

จ้าวเหลยผสมโรงเติมเชื้อไฟอยู่ข้างๆ "พี่บาก ผมว่าไอ้เด็กนี่มันต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง! แววตาของมันบางทีก็ทำให้ผมขนลุก เก็บคนแบบนี้ไว้มีแต่จะเป็นตัวถ่วง ทำไมเราไม่..."

"ฆ่ามันน่ะมันง่ายเกินไป" ไอ้หน้าบากแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย "แถมตอนนี้เราก็คนขาดด้วย ไอ้เด็กนี่หน้าตาดีแถมยังหัวหมอ ถ้าทำให้เชื่องได้ มันจะเป็นหมาใช้งานที่ดีเลยล่ะ ในเมื่อวิธีธรรมดาใช้ไม่ได้ผล งั้นเรามาเสิร์ฟ 'อาหารจานหลัก' ให้มันกันเถอะ!"

"จับมันโยนเข้าห้องมืด! กล่องคอนกรีตขนาดแค่หนึ่งตารางเมตรที่ยืนหรือนอนก็ไม่ได้นั่นแหละ! งดน้ำงดอาหารสามวัน! ฉันอยากจะรู้ดูสิว่ามันจะยังยิ้มออกอีกไหม!"

"รับทราบครับ!" จ้าวเหลยรีบวิ่งออกไปพร้อมกับรอยยิ้มอันเหี้ยมเกรียม

ไม่กี่นาทีต่อมา จางเฉิงก็ถูกชายร่างกำยำสองคนหิ้วปีกออกมาจากโต๊ะทำงาน แล้วลากตัวมุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของพื้นที่

เขาไม่ได้ขัดขืน ตอนที่เดินผ่านหลี่หลานจื่อ เขายังส่งสายตาบอกให้เธอ "วางใจ" เสียด้วยซ้ำ สิ่งนี้ยิ่งทำให้หลี่หลานจื่อรู้สึกสิ้นหวังมากขึ้นไปอีกผู้ชายคนนี้เสียสติไปแล้วจริงๆ หรือ?

"เข้าไป!"

พร้อมกับเสียงตะคอก จางเฉิงก็ถูกผลักเข้าไปในพื้นที่แคบๆ อันมืดมิดอย่างรุนแรง

ปัง!

ประตูเหล็กบานหนักปิดกระแทก เสียงกลอนประตูที่หมุนล็อกฟังดูราวกับเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของมัจจุราช

สิ่งที่เรียกว่า "ห้องมืด" แท้จริงแล้วคือโพรงคอนกรีตที่ถูกเจาะเข้าไปในกำแพง มีความสูงไม่ถึง 1.5 เมตร และกว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ภายในนั้นมืดสนิท อากาศอับชื้นจนแทบหายใจไม่ออก แถมยังมีรอยขีดข่วนและคราบเลือดที่คนก่อนๆ ทิ้งไว้บนกำแพงอีกด้วย

ในความมืดมิดและการถูกกักขังอย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้ คนธรรมดาคงสติแตกไปในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง

แต่ขณะที่จางเฉิงนั่งลงบนพื้น ไม่เพียงแต่เขาจะไม่มีความหวาดกลัว แต่เขากลับถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

"ในที่สุด... ก็สงบและเงียบสักที"

นี่คือช่วงเวลาที่เขารอคอยมาตลอด!

จางเฉิงเบิกตากว้าง ท่ามกลางความมืด ดวงตาของเขาสว่างไสวอย่างน่าสะพรึงกลัว เขารีบนั่งขัดสมาธิ ท่าทางเซื่องซึมก่อนหน้านี้ของเขามลายหายไปในพริบตา

"ระบบ เริ่มใช้จ่าย!"

น้ำเสียงของจางเฉิงทุ้มต่ำและทรงพลัง แฝงไปด้วยความคลั่งไคล้ที่ถูกกดทับมาอย่างยาวนาน นี่คือความมั่งคั่งที่เขาสะสมมาตลอดสิบวัน ตอนนี้ถึงเวลาแสดงพลังที่แท้จริงของเขาแล้ว

【ยอดคะแนนคงเหลือ: 14,180】

"แลกเปลี่ยน: ทหารเดนตายระดับเริ่มต้น 500 นาย! (ใช้ 5,000 คะแนน) ตำแหน่งที่ติดตั้ง: ป่าดงดิบห่างจากพื้นที่สวนออกไป 500 เมตร จัดกำลังในรูปแบบวงกลมล้อมรอบ! ให้ทหารเดนตายทุกนายรวมพลในจุดที่กำหนดและรักษาความเงียบ!"

ตัวเลขในช่องคะแนนลดลงไป 5,000 ทันที จางเฉิงรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัว ความรู้สึกของการได้ควบคุมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนหลั่งไหลไปทั่วร่างกาย

"แลกเปลี่ยนอุปกรณ์! ฉันต้องการให้พวกมันติดอาวุธครบมือไปจนถึงฟัน!"

"ปืนไรเฟิลจู่โจมเอเค-47 จำนวน 500 กระบอก (รวมกระสุนพื้นฐาน 5 ชุด), 500 คะแนน"

"เครื่องยิงจรวดอาร์พีจี-7 จำนวน 50 กระบอก (รวมกระสุนระเบิดแรงสูง 100 ลูก), 250 คะแนน"

"ปืนครกขนาด 60 มม. จำนวน 20 กระบอก (รวมกระสุน 200 นัด), 200 คะแนน"

"แว่นตามองกลางคืน ระเบิดซีโฟร์ ระเบิดมือ เสื้อเกราะกันกระสุน มีดทหาร และอุปกรณ์ครบชุดอื่นๆ, 550 คะแนน..."

ขณะที่ชุดคำสั่งถูกส่งออกไป คะแนนก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็หยุดอยู่ที่ 7,680

ท่ามกลางความมืดมิด จางเฉิงราวกับมองเห็นกองทัพนับพันนายที่จงรักภักดีต่อเขาอย่างถึงที่สุด ติดอาวุธครบมือ และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกกำลังรวมพลกันอย่างเงียบๆ ในป่าทึบนอกสวน

【ยืนยันคำสั่ง กองพลทหารมัจจุราชรวมพลเสร็จสิ้น สแตนด์บายอยู่ในความเงียบ】

จางเฉิงเอนหลังพิงกำแพงคอนกรีตเย็นเยียบ รอยยิ้มที่อันตรายอย่างยิ่งปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

"นี่คือ 'เซอร์ไพรส์' ที่ฉันเตรียมไว้ให้พวกแกทุกคน"

"เชื่อมต่อกับผู้บัญชาการแนวหน้ารหัสเรียกขาน 'โอลด์เค'"

โอลด์เคเป็นทหารเดนตายระดับสูงที่เขาใช้ 1,000 คะแนนแลกมา ด้วยแม่แบบของอดีตผู้บัญชาการหน่วยปฏิบัติการพิเศษ เขาจึงมีทักษะทางยุทธวิธีและความสามารถในการสั่งการที่สูงมาก ทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการภาคสนามสำหรับกองพลทหารเดนตายกลุ่มนี้

"องค์เหนือหัว กองกำลังเดนตายเข้าประจำตำแหน่งทั้งหมดแล้ว"

น้ำเสียงที่เย็นชาและหนักแน่น ซึ่งฟังดูราวกับโลหะบดเสียดสีกัน ดังก้องขึ้นในหัวของจางเฉิงโดยตรง

"รายงานสถานะอุปกรณ์"

"กองกำลังที่หนึ่ง (กลุ่มจู่โจม), 200 นาย ติดตั้งปืนไรเฟิลจู่โจมเอเค-47 กระสุน 150 นัดต่อคน และระเบิดมือแบบสะเก็ด 4 ลูก ภารกิจ: จู่โจมซึ่งหน้า ทะลวงแนวป้องกัน และดึงดูดอำนาจการยิง"

"กองกำลังที่สอง (กลุ่มสนับสนุนและทำลายล้าง), 150 นาย ติดตั้งปืนเอเค-47 ปืนครก 60 มม. สิบกระบอก เครื่องยิงจรวดอาร์พีจี-7 ยี่สิบกระบอก และระเบิดซีโฟร์ ภารกิจ: จัดการหอคอยสังเกตการณ์และรังปืนกลหนัก ทำลายห้องเครื่องปั่นไฟและกำแพงโดยรอบ"

"กองกำลังที่สาม (กลุ่มเด็ดหัวและกู้ภัย), 150 นาย กำลังพลทุกนายติดตั้งเสื้อเกราะกันกระสุน แว่นตามองกลางคืน และมีดยุทธวิธี นำทีมโดยโอลด์เคโดยตรง ภารกิจ: แทรกซึมจากภูเขาด้านหลังในช่วงที่เกิดความโกลาหล โจมตีตรงเข้าสู่อาคารสำนักงานหลัก สังหารแกนนำ และช่วยเหลือ 'ลูกหมู'"

รายงานของโอลด์เคกระชับและชัดเจน ทุกถ้อยคำคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นดินปืน

นี่มันกองกำลังอาสาสมัครปาหี่ตรงไหน? นี่มันรูปแบบการจัดกำลังของหน่วยปฏิบัติการพิเศษระดับกองพันเสริมกำลังชัดๆ!

เมื่อมองไปที่จุดสีแดงที่กะพริบอยู่บนแผนที่ จิตสังหารก็เดือดพล่านในดวงตาของจางเฉิง

"ดีมาก"

"ฟังนะโอลด์เค สำหรับปฏิบัติการนี้ ฉันมีหลักการสามข้อ"

"ข้อแรก ความเร็ว! การต่อสู้ต้องจบลงภายในยี่สิบนาที ฉันต้องการให้ไอ้พวกสวะนี่ไม่ทันได้แม้แต่จะส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ!"

"ข้อที่สอง ความเหี้ยมโหด! สำหรับใครก็ตามที่ถืออาวุธหรือพยายามขัดขืนไม่ว่าพวกมันจะเป็นยาม อันธพาล หรือพวกที่เรียกตัวเองว่าผู้บริหารฆ่าพวกมันให้หมดโดยไม่มีข้อยกเว้น! ไม่ต้องการเชลยศึก ต้องการแค่ศพ!"

"ข้อที่สาม ความแม่นยำ! ปล่อยให้ไอ้หน้าบาก จ้าวเหลย และหลินเวยเวยมีชีวิตอยู่ ฉันต้องการให้พวกมันเห็นด้วยตาตัวเองว่าอาณาจักรที่พวกมันภาคภูมิใจนักหนาพังทลายลงยังไง!"

"เข้าใจไหม?"

"รับทราบ! เพื่อความรุ่งโรจน์ขององค์เหนือหัว ความตายจะมาเยือน!" น้ำเสียงของโอลด์เคแฝงไปด้วยความคลั่งไคล้กระหายเลือด

จางเฉิงตัดการสื่อสาร

ความมืดมิดโอบล้อมเขาไว้อีกครั้ง แต่เขาราวกับมองเห็นดอกไม้ไฟลูกใหญ่ที่กำลังจะเบ่งบานอยู่ตรงหน้า

เขาเอนหลังพิงกำแพงคอนกรีตอันเย็นเยียบ นิ้วมือเคาะที่หัวเข่าเบาๆ พลางนับถอยหลังอยู่ในใจเงียบๆ

ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น

เหลืออีกหกชั่วโมงจะถึงเที่ยงคืน

นั่นคือเวลาที่งานรื่นเริงของปีศาจจะสิ้นสุดลง และการเก็บเกี่ยวของมัจจุราชจะเริ่มต้นขึ้น

"ไอ้หน้าบาก ดื่มด่ำกับอาหารมื้อสุดท้ายของแกซะเถอะ"

รอยยิ้มที่โหดเหี้ยมโค้งขึ้นที่มุมปากของจางเฉิง

จบบท