ตอนที่ 103 แผนการซื้อจวนในเมือง

ตอนที่ 103 แผนการซื้อจวนในเมือง

เถ้าแก่สวี่ตื่นเต้นดีใจจนเนื้อเต้น ประคองดีหมีในห่อผ้าอาบน้ำมันด้วยสองมือยื่นส่งไปตรงหน้าเจ้าหน้าที่ทางการด้วยท่าทีนอบน้อมถ่อมตน ราวกับกำลังจะต้อนรับชีวิตใหม่ของตนเองก็ไม่ปาน

เมื่อได้ยินดังนั้น เจ้าหน้าที่ทางการทั้งสองนายก็หลุบตามองเขาแวบหนึ่ง สายตาดูแปลกประหลาดพิกล

เงียบสงัด

เงียบงันดุจป่าช้า

บรรยากาศตกอยู่ในความอึดอัดชะงักงันไปชั่วขณะ

จู่ ๆ เถ้าแก่สวี่ก็รู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมา หว่างคิ้วของเขาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน คล้ายจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ปฏิกิริยาของเจ้าหน้าที่ทั้งสองนายนี้ดูผิดปกติเกินไป ทางการยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อตั้งรางวัลรับซื้อดีหมี บัดนี้มีคนนำมาส่งมอบ พวกเขาควรจะกระตือรือร้นต้อนรับขับสู้สิ ทว่าเหตุใดถึงได้เผยแววตาประหลาดล้ำเช่นนี้ออกมา ?

ในแววตาคู่นั้น แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน ถากถาง และเวทนา...ราวกับกำลังมองดูไอ้โง่คนหนึ่ง !

"ใต้เท้าทั้งสอง ! " เถ้าแก่สวี่เน้นเสียงหนักขึ้น ทวนคำพูดของตนเองอีกครั้ง "โปรดตรวจสอบดีหมี แล้วมอบเงินรางวัลให้ข้าผู้นี้ด้วยเถอะ ! "

สิ้นประโยคนี้ ก็เป็นการทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัดดุจป่าช้าลง เจ้าหน้าที่ทางซ้ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วเดินเข้ามาหา เอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เถ้าแก่สวี่ ท่าน... มาช้าไปแล้ว"

"เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน มีคนนำดีหมีมาส่งมอบ แล้วก็รับเงินรางวัลไปเรียบร้อยแล้ว"

วิ้ง !

คำพูดนี้ราวกับค้อนเหล็กอันหนักอึ้ง ฟาดเปรี้ยงเข้าที่หัวของเถ้าแก่สวี่อย่างจัง เขารู้สึกเพียงสมองขาวโพลนไปหมด เดินโซเซถอยหลังไปสองก้าว "มีคนรับเงินรางวัลไปแล้วรึ ? นี่... นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง ? ใบประกาศที่หน้าประตูเมืองก็ยังไม่ได้ถูกดึงออกเลยนะ..."

"พี่น้องในศาลาว่าการงานรัดตัวนัก จึงยังแบ่งคนไปดึงประกาศออกไม่ทัน" เจ้าหน้าที่นายนั้นยิ้มบางๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เรื่องนี้ถือเป็นความบกพร่องต่อหน้าที่ของพวกเรา ต้องขออภัยเถ้าแก่สวี่ด้วย"

คำอธิบายของเจ้าหน้าที่ช่างไร้ช่องโหว่

ลมหายใจของเถ้าแก่สวี่เริ่มถี่กระชั้นขึ้น ดีหมีที่กำอยู่ในมือร้อนลวกราวกับก้อนถ่านที่กำลังลุกไหม้

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปมา ก่อนจะค่อย ๆ บิดเบี้ยวคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ

หลายวันมานี้ กิจการของโรงบ่มสุราสกุลสวี่ย่ำแย่ ขาดทุนไปไม่ใช่น้อยแล้ว เดิมทีคิดจะพึ่งพาหนังสือยกเว้นภาษีเพื่อกอบกู้สถานการณ์ คิดไม่ถึงเลยว่ากลับกลายเป็นการซ้ำเติมให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก

ดีหมีก้อนหนึ่ง ราคาปกติก็แค่ยี่สิบสามสิบตำลึง ต่อให้เจอช่วงขาดแคลนมาก ๆ อย่างมากก็แค่แปดเก้าสิบตำลึงเท่านั้น!

แต่เขาใช้เงินไปตั้งสี่ร้อยตำลึงเพื่อซื้อมันมา เมื่อคิดดูแล้ว ขาดทุนย่อยยับไปถึงสามร้อยกว่าตำลึงเต็ม ๆ !

"บกพร่องต่อหน้าที่... บกพร่องต่อหน้าที่รึ ? " เถ้าแก่สวี่หอบหายใจหนักหน่วงราวกับสูบลมเตาที่พัง ๆ จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปกระชากคอเสื้อของเจ้าหน้าที่อย่างแรง ตะโกนลั่น "ความบกพร่องต่อหน้าที่ที่พวกเจ้าพูดออกมาอย่างมักง่ายนี้ มันทำให้ข้าต้องสูญเงินไปเปล่า ๆ ถึงสามร้อยกว่าตำลึงเชียวนะ ! "

"พวกเจ้าตั้งใจแน่ ๆ พวกเจ้าต้องตั้งใจแหง ๆ ! วันนี้ถ้าไม่ให้คำอธิบายกับข้าล่ะก็ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่ ! "

หากเป็นเวลาปกติ เถ้าแก่สวี่ย่อมไม่มีทางกล้าไปอาละวาดใส่คนของศาลาว่าการแน่ แต่ช่วงนี้กิจการของเขามีแต่เรื่องติดขัดต่อเนื่อง สะสมความโกรธเกรี้ยวไว้เต็มพุงมานานแล้ว บัดนี้ยังต้องมาเสียเงินไปเปล่า ๆ มากมายขนาดนี้ ภายใต้ความโกรธแค้นถึงขีดสุด จึงทำให้เขาขาดสติไปชั่วขณะ

เคร้ง !

ดาบยาวที่สาดประกายขาววับสองเล่มถูกชักออกจากฝัก จ่อเข้ามาอย่างไม่ปรานี ประทับลงบนคอของเขาอย่างแรง

"บังอาจลงมือทำร้ายเจ้าหน้าที่ทางการรึ ? " เจ้าหน้าที่นายนั้นกำดาบยาวไว้ในมือ แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนจะยกเท้าเตะสวนกลับไปอย่างแรง "ไอ้สวะรนหาที่ตาย ! "

ร่างอันอ้วนท้วนของเถ้าแก่สวี่ถูกเตะจนหงายหลังล้มตึง

เจ้าหน้าที่ทั้งสองนายพุ่งปรี่เข้าไปกระหน่ำทั้งเตะทั้งต่อยเป็นพัลวัน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะแหกปากร้องโหยหวนขอความเมตตาอย่างไร พวกเขาก็ไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย เวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงหนึ่งก้านธูป ทั้งสองถึงได้ยอมหยุดมือ

"ไอ้สวะเอ้ย เจ้ายังเสือกกล้ามาวางก้ามใส่พวกบิดารึ ? " เจ้าหน้าที่นายนั้นสะบัดกำปั้น ก่อนจะใช้ใบดาบตบหน้าเถ้าแก่สวี่อย่างแรง "ชุดขุนนางบนตัวบิดา ดาบหลวงในมือบิดาเล่มนี้ นี่แหละคือคำอธิบายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว ! "

ในเวลานี้เถ้าแก่สวี่ มีสภาพไม่ต่างอะไรกับหญิงคณิกาที่ถูกเขาย่ำยีในหอวั่งชุนเมื่อครู่เลย เขานอนกองอยู่บนพื้นอย่างหมดสิ้นซึ่งศักดิ์ศรี ทั่วร่างเต็มไปด้วยคราบสกปรก เลือดและปัสสาวะไหลนอง

ไม่นานนัก ร่างที่หมดสติของเขาก็ถูกเจ้าหน้าที่สองนายลากออกไป โยนทิ้งไว้กลางถนนราวกับกองขยะ

……

"เจ้านาย ! "

"แผนของท่านนี่มันช่างเลวทราม... เอ้ย ช่างร้ายกาจจริง ๆ ! " ที่หน้าประตูเมือง ต้าจู้และชายฉกรรจ์อีกคนหนึ่งในมือกำตั๋วเงินมูลค่าสามสี่ร้อยตำลึงเอาไว้แน่น จ้องมองหลี่มูด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา "นอกจากดีหมีก้อนที่ส่งให้ทางการแล้ว อีกสองก้อนที่เหลือรวมกัน ก็ยังขายได้ราคาสูงลิบลิ่วถึงเกือบแปดร้อยตำลึงเลยนะ"

"ฮ่าฮ่า ดูท่าพวกคนในเมืองก็ไม่ได้ฉลาดไปกว่าพวกเราเท่าไหร่เลยนี่หว่า ! "

ชายฉกรรจ์หลายคนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น

หลี่มูยื่นมือไปรับตั๋วเงินมา มุมปากเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน "คนเราน่ะนะ พอจิตใจถูกความโลภเข้าครอบงำ สติปัญญาก็จะลดลงอย่างรวดเร็ว บางครั้งทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรื่องนี้มีความเสี่ยงสูงมาก แต่ก็ยังหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าตัวเองจะได้เปรียบ คนประเภทนี้ไม่คู่ควรให้เห็นใจหรอก"

การเข้าเมืองของหลี่มูในครั้งนี้ เขาเก็บเกี่ยวได้อย่างอุดมสมบูรณ์ ทรัพย์สินเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว ทองคำสามสิบตำลึงบวกกับเงินบริสุทธิ์อีกแปดร้อยตำลึง ที่สำคัญที่สุดก็คือหนังสือยกเว้นภาษีฉบับนั้น

บัดนี้ ต่อให้เอาเขาไปวางไว้ในอำเภอผิงหยวน เขาก็นับว่าเป็นเศรษฐีคนหนึ่งแล้ว !

"ข้าให้เฉินเฮ่อซงช่วยเป็นหูเป็นตาคอยดูพวกจวนหรือร้านค้าที่กำลังจะประกาศขายให้แล้ว" หลี่มูนวดหว่างคิ้ว หลังจากครุ่นคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เขาก็ตัดสินใจที่จะซื้อจวนสักแห่งในตัวเมือง "ถึงตอนนั้น ก็รับครอบครัวของพวกเจ้ามาอยู่ด้วยกันเสียเลย ! "

เกิดมาในยุคสมัยที่วุ่นวายและเลวร้ายเช่นนี้ ความปลอดภัยภายในเมืองย่อมมีมากกว่านอกเมืองเป็นไหน ๆ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่พวกโจรป่าเขาหัวพยัคฆ์กลุ่มนั้น ก็เปรียบเสมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงอยู่ในใจของเขาแล้ว

แม้ศึกปะทะกับกองคาราวานอาชาเหล็กจะได้รับชัยชนะอย่างงดงาม แต่หลี่มูก็รู้ดีว่าศึกครั้งนั้นมีส่วนประกอบของโชคอยู่มาก หากไม่ถึงคราวหมดหนทางจริง ๆ เขาก็ไม่อยากจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับพวกคนเถื่อนเดนตายเหล่านั้นอีก

"เจ้านาย ท่านจะย้ายเข้าเมืองจริง ๆ รึ ? " เฉินหลินเลิกคิ้วถาม

"ข้า... ข้าเพิ่งจะสร้างบ้านหลังคากระเบื้องหลังใหม่ไปเมื่อหลายวันก่อนเองนะ..." ต้าจู้ได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าหดหู่ลงทันที

"แค่บ้านหลังคากระเบื้องไม่กี่ห้อง มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์นักหนา ? " คนที่ไม่มีห่วงผูกพันเอ่ยปากขึ้นในเวลานี้ "ขอเพียงติดตามเจ้านาย ทำงานไปอีกสักพัก พวกเจ้าก็ไปซื้อจวนในเมืองเป็นของตัวเองคนละหลัง ไม่สุขสบายกว่าอยู่บ้านนอกรึไง ? " เมื่อได้ยินดังนั้น พวกชายฉกรรจ์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย

ชีวิตในชนบททุกวันนี้มันยากลำบากจริง ๆ

ไม่เพียงแต่ความปลอดภัยจะย่ำแย่ ต้องคอยหวาดระแวงการโจมตีจากพวกกบฏและโจรป่าอยู่เสมอ แม้แต่การจะจับจ่ายซื้อของก็ยังไม่สะดวกอย่างยิ่ง บางครั้งตรงกับช่วงฤดูร้อน ฝนไม่ตกติดต่อกันหลายวัน ลำธารแห้งขอด แม้แต่น้ำดื่มก็ยังกลายเป็นปัญหา

หากย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง ความไม่สะดวกสบายทุกอย่างก็คงจะได้รับการแก้ไขจนหมดสิ้น

"ข้าเชื่อฟังเจ้านาย" ต้าจู้นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะกัดฟันเอ่ยออกมา

"ดี" หลี่มูสูดลมหายใจเข้าลึก สั่งการว่า "วันนี้พอกลับไปแล้ว พวกเจ้าก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปเก็บข้าวของมีค่า รับลูกเมีย คนแก่ในครอบครัวมาอยู่ที่หมู่บ้านซวงซีก่อน... รอจนกว่าจะซื้อจวนในเมืองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่อยย้ายเข้าไปพร้อมกัน"

โจรป่าเขาหัวพยัคฆ์นั้นโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

หากพวกมันรู้ข่าวว่ารองหัวหน้าถูกจับตัวไป จะต้องตามมาแก้แค้นครอบครัวของสมาชิกทีมล่าสัตว์อย่างแน่นอน การรับพวกเขามารวมตัวกันที่หมู่บ้านซวงซีก่อน แม้จะแออัดไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังพอดูแลช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้