ตอนที่ 96 เจียงหู่สู้ฟัดหมีดำ

ตอนที่ 96 เจียงหู่สู้ฟัดหมีดำ

"มารดามันเถอะ ! " รอยยิ้มของเจี่ยชวนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า น้ำเสียงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ไปแหย่รังหมีเข้าให้แล้ว ! "

แม่หมีที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมามีดวงตาสีแดงก่ำ เมื่อมันลุกขึ้นยืนด้วยสองขาหลัง เงาดำทะมึนก็ทอดปกคลุมทุกคนจนมิด

กรงเล็บแหลมคมบนอุ้งตีนหน้าของมันราวกับเคียวโค้งสิบเล่ม สาดประกายความตายอันหนาวเหน็บท่ามกลางแสงยามเย็น

หมีดำที่ติดอยู่ในตาข่ายส่งเสียงครางหงิง ๆ คล้ายขอความช่วยเหลือ สิ่งที่แม่หมีตอบรับคือเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังกึกก้องจนแก้วหูแทบแตก

"ไอ้ตัวที่อยู่ในตาข่ายนี่ ต้องเป็นครอบครัวเดียวกับพวกมันแน่" หว่างคิ้วของหลี่มูกระตุกอย่างแรง เขาค่อย ๆ ดึงลูกศรออกมาดอกหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำและตึงเครียด "เบิกตาให้กว้าง ๆ ไว้ ! แม่หมีที่พาลูกมาด้วยดุร้ายยิ่งกว่าพญายมซะอีก วันนี้ถ้ามันไม่ตาย พวกเราก็ต้องถูกฝังอยู่ที่นี่ ! "

เสียงคำรามของแม่หมีดังก้องไปทั่วหุบเขา สั่นสะเทือนจนคนฟังแก้วหูแทบฉีก

ลูกหมีขนาดครึ่งตัวผู้ใหญ่สามตัวกระจายกำลังกันออกไป ล้อมกรอบทีมล่าสัตว์เป็นรูปพัด การเคลื่อนไหวของพวกมันประสานสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาด เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันร่วมมือกันล่าเหยื่อ

"จับอาวุธของตัวเองให้แน่น ! " หลี่มูตวาดลั่น คันธนูยาวในมือถูกง้างจนสุดล้า "ต้าจู้พาคนสามคนไปป้องกันฝั่งซ้าย เจี่ยชวนคุมฝั่งขวา ที่เหลือตามข้ามาปะทะด้านหน้า ! "

แม่หมีขยับแล้ว

ท่าทางการพุ่งทะยานของมันราวกับภูเขาขนาดย่อมที่เคลื่อนที่ได้ ขาทั้งสี่อันกำยำเหยียบย่ำจนพื้นดินสั่นสะเทือนเบา ๆ

ลูกศรของหลี่มูพุ่งหลุดจากแล่งเป็นคนแรก ปักเข้าที่ตาซ้ายของแม่หมีอย่างแม่นยำ

เสียงดัง "ฉึก" ทึบ ๆ หัวลูกศรเจาะทะลวงลึกเข้าไปในเนื้อถึงสามชุ่น แต่กลับไม่อาจหยุดยั้งแรงพุ่งทะยานของสัตว์ร้ายตัวนี้ได้เลย

พวกพรานป่ารีบขยับเข้าหากันอย่างรวดเร็ว หันหลังชนกันตั้งเป็นค่ายกลป้องกัน

เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดาบตัดฟืนและหอกล่าสัตว์ถูกชักออกมา

หมีดำที่ถูกตาข่ายคลุมไว้จู่ ๆ ก็ดิ้นรนอย่างรุนแรง เสียงตะขอเหล็กฉีกกระชากผิวเนื้อดัง "ฉัวะ ๆ " ชวนให้เสียวฟัน

"ต้านเอาไว้ ! " หลี่มูตวาดลั่น

หอกล่าสัตว์สามเล่มแทงออกไปพร้อมกัน

อุ้งตีนหมีขนาดมหึมาของแม่หมีตวัดตบกวาดมา ด้ามไม้ที่หนาเท่าแขนเด็กทารกหักสะบั้นลงทันที ชายฉกรรจ์ที่ถือหอกถูกแรงกระแทกจนเซถลาถอยหลัง ง่ามมือฉีกขาดเลือดสด ๆ ไหลริน

ลูกหมีตัวหนึ่งฉวยโอกาสพุ่งเข้าใส่ช่องโหว่ของค่ายกล

เสี่ยวอู่ตอบสนองอย่างรวดเร็ว พลิกมือตวัดดาบฟันเข้าที่สันจมูกของมัน ลูกหมีเจ็บปวดร้องโหยหวน แต่กลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความดุร้าย มันใช้กรงเล็บตะปบต้นขาของเสี่ยวอู่จนเป็นแผลเหวอะหวะเลือดอาบสามรอย

ส่วนลูกหมีอีกตัวก็พุ่งเข้าขย้ำคอหอยของเขาทันที

ในช่วงวิกฤตความเป็นความตาย หอกสั้นที่เจี่ยชวนขว้างออกมาก็แทงทะลุลำคอของลูกหมีตัวนั้น เลือดสัตว์อุ่น ๆ พุ่งกระฉูดเต็มหน้าเสี่ยวอู่ กลิ่นคาวคลุ้งเตะจมูก

เมื่อแม่หมีเห็นดังนั้นก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาอย่างสมบูรณ์

มันลุกขึ้นยืนด้วยสองขา ร่างกายที่สูงถึงสองเมตรครึ่งบดบังแสงอาทิตย์จนมิด

"กระจายกำลัง ! "

ทุกคนเพิ่งจะกระโดดแยกย้ายกันออกไป อุ้งตีนทั้งสองข้างของแม่หมีก็ตบกระแทกพื้นลงมาอย่างแรง

ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น พื้นดินถูกทุบจนกลายเป็นหลุมตื้น ๆ สองหลุม เศษกิ่งไม้และก้อนหินปลิวว่อนกระแทกแผ่นหลังของทุกคนราวกับห่ากระสุนลูกซอง

หมีตัวผู้ที่ติดอยู่ในตาข่ายจู่ ๆ ก็กระชากเชือกขาดไปสองเส้น

หลี่มูตาไว มือไว ควักมีดตัดฟืนออกมาแทงทะลุคอหอยของมันโดยตรง

เสียง "ฉึก" ดังขึ้น เสียงร้องครวญครางของหมีตัวผู้ก็หยุดชะงักลงทันที

แต่มีดเล่มนี้กลับเหมือนไปแทงรังแตนเข้าให้

ขนทั่วร่างของแม่หมีตั้งชัน หมุนตัวพุ่งเข้าใส่หลี่มู เฉินหลินอาศัยจังหวะนั้นยิงลูกศรออกไปสามดอกซ้อน ปักเข้าที่กลางหลังของแม่หมีทั้งหมด แต่กลับทำได้แค่ทำให้การเคลื่อนไหวของมันชะงักไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"เจ้านาย ระวัง ! "

หลี่มูรู้สึกเพียงลมคาวเหม็นเน่าพัดปะทะหน้า

เขาไขว้มีดตัดฟืนและคันธนูมาป้องกันตัวด้านหน้าตามสัญชาตญาณ แต่วินาทีต่อมา ภายใต้อุ้งตีนหมีคันธนูล่าสัตว์ที่ทำจากไม้เนื้อแข็งก็หักสะบั้นลงราวกับกิ่งไม้ผุ ๆ

พละกำลังมหาศาลของอุ้งตีนหมียังไม่ลดละ ซัดร่างของเขากระเด็นปลิวไปไกลถึงสามเมตร แผ่นหลังกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างแรง

เจ็บ !

เจ็บปวดรวดร้าว !

หลี่มูรู้สึกเพียงหน้ามืดตาลาย เพิ่งจะโซเซตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก็เห็นแม่หมีอ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือดพุ่งเข้ามาขย้ำ เขี้ยวอันแหลมคมอยู่ห่างจากคอหอยของเขาเพียงไม่ถึงหนึ่งฉื่อ

น้ำลายเหม็นคาวคละคลุ้งหยดแหมะลงบนใบหน้าของเขา ผสมปนเปกับความอุ่นวาบของเลือดสด ๆ

เชี่ยเอ๊ย !

บิดาจะต้องมาตายที่นี่รึ ?

ความคิดนี้เพิ่งจะแวบขึ้นมาในหัว เงาร่างอันใหญ่โตดุจหอคอยเหล็กก็พุ่งกระแทกเข้ามาจากด้านข้างกะทันหัน!

"ไอ้เดรัจฉาน ! อย่ามาทำร้ายพี่น้องข้า ! "

ดวงตาของเจียงหู่แดงก่ำดุจสีเลือด เส้นเลือดบนท่อนแขนอันกำยำปูดโปน นิ้วทั้งสิบราวกับตะขอเหล็กจิกลึกลงไปในหนังบนหลังของแม่หมี

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาเบ่งพอง เส้นเลือดปูดโปนดุจงูตัวเล็กๆ บาดแผลเก่าที่หัวไหล่ฉีกขาดจนเลือดสด ๆ สาดกระเซ็น ถึงกับฝืนใช้กำลังลากสัตว์ประหลาดยักษ์หนักหลายร้อยจินตัวนี้ให้ลอยขึ้นจากพื้นได้หลายฉื่อ !

กึก !

เขี้ยวอันแหลมคมของแม่หมีงับอากาศเสียงดังกึก ชวนให้เสียวฟัน

"พี่หลี่ ! แทงมันเลย ! "

เจียงหู่ขึ้นคร่อมอยู่บนหลังของแม่หมี หมัดเหล็กกระหน่ำทุบเข้าที่เบ้าตาที่ได้รับบาดเจ็บของแม่หมีราวกับห่าฝน

ทุกหมัดที่ซัดลงไปล้วนสาดกระเซ็นไปด้วยหยดเลือด เสียงทึบ ๆ ของกระดูกหมัดกระทบกับกะโหลกศีรษะทำเอาผู้ฟังขวัญผวา

ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้พรานป่าทุกคนถึงกับกลั้นหายใจ

มีดล่าสัตว์ในมือของเจี่ยชวนร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง "เคร้ง" ปากที่อ้าค้างของต้าจู้หุบไม่ลงอยู่นาน... นี่มันล่าสัตว์ที่ไหนกัน ? นี่มันสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์สองตัวกำลังฟัดกันชัด ๆ !

หลี่มูกัดฟันข่มความเจ็บปวดกระโดดขึ้นมา มีดตัดฟืนสาดประกายเย็นเยียบ แทงทะลุขนสีขาวรูปพระจันทร์เสี้ยวใต้คอของแม่หมีอย่างแม่นยำ

เลือดหมีอุ่น ๆ พุ่งกระฉูด สาดกระเซ็นเต็มหน้าเต็มตาของเขา

หมีดำนั้นมีขนสีดำสนิททั้งตัว จะมีก็แต่ขนสีขาวตรงจุดตายบริเวณใต้ลำคอเท่านั้น

ฉึก !

หนึ่งมีด !

อีกหนึ่งมีด !

"เอาอีก ! "

ดาบใหญ่ของต้าจู้ตวัดตามมาติด ๆ คมดาบแหวกอากาศจนเกิดเสียงหวีดแหลม ฟันฉับลงบนกลางกระหม่อมของแม่หมีอย่างแรง

เสาเลือดสีแดงคล้ำพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า วาดเป็นเส้นโค้งอันน่าสยดสยองและงดงามท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง

เลือดสด ๆ สาดกระจาย

เสียงคำรามของแม่หมีค่อย ๆ แผ่วเบาลง ร่างกายอันใหญ่โตเริ่มชักกระตุก แต่เจียงหู่กลับยังไม่กล้าคลายความระมัดระวัง วงแขนที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กยังคงรัดคอของมันเอาไว้แน่น เส้นเลือดบนกล้ามเนื้อสีทองแดงปูดโปน ราวกับจะระเบิดแตกออกได้ทุกเมื่อ

ในที่สุด หลังจากชักกระตุกอย่างรุนแรงพักหนึ่ง แม่หมีก็ล้มตึงลงกับพื้น ฝุ่นควันคลุ้งตลบ

ลูกหมีสองตัวส่งเสียงครางหงิง ๆ ด้วยความเศร้าโศก หันหลังวิ่งหนีเตลิดเข้าไปในป่าลึก

เจี่ยชวนหันขวับเตรียมจะไล่ตามไป

"อย่า... อย่าตาม ! " หลี่มูหอบหายใจอย่างหนักหน่วงพลางเอ่ย "มืดแล้ว อันตราย ! "

"เร็วเข้า รีบไปดูเจียงหู่สิว่าเป็นยังไงบ้าง ! "

ทุกคนรีบกุลีกุจอเข้าไปล้อมรอบเจียงหู่

ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ดุจหอคอยเหล็กผู้นี้นอนแผ่หลาอยู่บนซากหมี บาดแผลที่หัวไหล่เหวอะหวะเลือดอาบ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง แต่ถึงกระนั้นก็ยังฉีกยิ้มสบถด่า "มอง... มองหาบิดาเจ้ารึไง ! เอา... เอายาสมานแผลมาสิวะ ! "

เจี่ยชวนมือสั่นเทาหยิบขวดยาออกมา น้ำเสียงเปลี่ยนไปเพราะความตื่นเต้น "น้องเจียงหู่ มารดามันเถอะ เจ้านี่มัน..."

"มันสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ชัด ๆ " หลิ่วจื่อพูดต่อ พลางโรยยาลงบนแผลให้เจียงหู่อย่างระมัดระวัง

วินาทีที่ผงยาสัมผัสกับบาดแผล ชายชาติอาชาไนยผู้นี้ก็เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าเขายังสามารถพูดจาหยอกล้อได้เป็นปกติ ก้อนหินที่ทับอยู่ในใจของหลี่มูถึงได้ถูกยกออกไปเสียที

"เสี่ยวอู่ก็โดนลูกหมีข่วนไปทีนึงไม่ใช่รึ ? "

"วางใจเถอะ... แผลไม่ลึก เลือดหยุดไหลแล้ว ! "

"มารดามันเถอะ คราวนี้รอดมาได้หวุดหวิดจริง ๆ ! กะจะมาล่าแค่ตัวเดียว ดันไปเจอเข้าทั้งรัง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเราคนเยอะแล้วก็เตรียมตัวมาดี เกรงว่าคงได้ตายหมู่กันอยู่ที่นี่แน่ ! "

ท่ามกลางความตื่นเต้นดีใจ ทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดหวั่นย้อนหลัง

หลี่มูพยุงตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ โดยจับต้นไม้ไว้

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ข้างซากศพของแม่หมี หีบสมบัติที่มีแสงสีเงินส่องประกายลอยคว้างอยู่อย่างเงียบงัน ลวดลายลึกลับบนตัวหีบปรากฏให้เห็นลางๆ ภายใต้แสงสีเลือดของดวงอาทิตย์ยามเย็น

……

ลมภูเขาพัดหวีดหวิว บนสันเขาที่อยู่ห่างไกลออกไป ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำล่ำสันกลุ่มหนึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางโขดหินราวกับฝูงหมาป่า

ชายที่เป็นหัวหน้ามีรอยแผลเป็นจากคมดาบน่าเกรงขามพาดเฉียงอยู่บนใบหน้า สะท้อนแสงสีแดงคล้ำภายใต้แสงอาทิตย์อัสดง

"รองหัวหน้า..." ลูกสมุนที่เปิดอกเสื้อเลียริมฝีปากที่แห้งผาก นิ้วมือที่หยาบกร้านลูบคลำด้ามดาบไปมาโดยไม่รู้ตัว "ไอ้พวกนี้... ดูท่าจะเป็นกระดูกชิ้นโตซะแล้ว"

เขาหรี่ตาลง จ้องมองกลุ่มพรานป่าที่อาบเลือดอยู่ตีนเขาแต่กลับยังคงแผ่รังสีอำมหิตออกมา

โดยเฉพาะชายร่างยักษ์ที่สู้มือเปล่ากับหมีนั่น ตอนนี้กำลังถูกคนพยุงให้ลุกขึ้น บนกล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆ ยังมีหยดเลือดที่ยังไม่แห้งเกาะอยู่

รองหัวหน้าค่อย ๆ คายรากหญ้าที่เคี้ยวจนแหลกละเอียดออกมา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง "ล้มไอ้หมีตาบอดได้ตั้งสองตัว ไม่ใช่พวกธรรมดาทั่วไปจริง ๆ ! "

"แต่ชิ้นปลามันชิ้นนี้ ยังไงเขาหัวพยัคฆ์ของพวกเราก็ต้องกลืนลงท้องให้จงได้ ! "