ตอนที่ 41 กวาดล้าง "โจร"

ตอนที่ 41 กวาดล้าง "โจร"

ตัดกลับมาที่เวลาปัจจุบัน

มองดูทหารกองกำลังป้องกันเมืองกว่ายี่สิบนายที่เดินออกมาจากเงามืด ผู้คุ้มกันหลิวและชายฉกรรจ์สิบกว่าคนต่างก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

"ฮ่าฮ่าฮ่า ! "

พร้อมกับเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจ รองแม่ทัพหลินก้าวอาด ๆ ออกมา เขามองดูพวกบ่าวรับใช้ของตระกูลหวังที่ล้มกลิ้งอยู่บนพื้น นัยน์ตาฉายแววตื่นเต้นยินดีอย่างไม่อาจควบคุมได้

เขายืนอยู่ข้างกายหลี่มู เอ่ยเสียงขรึม "ทีแรกข้าอุตส่าห์เตรียมเสื้อผ้ากับเครื่องประดับของพวกโจรป่าเอาไว้ กะจะเอามาเปลี่ยนให้ไอ้พวกโง่นี่ เพื่อให้ละครฉากนี้ดูสมจริงยิ่งขึ้น นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะแต่งตัวเตรียมพร้อมมาเองเสร็จสรรพ ! ช่วยประหยัดเวลาข้าไปได้เยอะเลย ! "

เมื่อครู่นี้ตอนที่ผู้คุ้มกันหลิวเข้าหมู่บ้านมา ไม่ได้ปิดบังอำพรางแต่อย่างใด ซ้ำยังตะโกนป่าวประกาศสถานะ "รองผู้นำแห่งเขาหูโถว" ของตัวเองออกมาเสียงดังลั่น

ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ละแวกนั้นและได้ยินความเคลื่อนไหว ย่อมสามารถกลายเป็นพยานปากเอกที่ยืนยันตัวตนของพวกเขาได้เป็นอย่างดี !

"ขอแสดงความยินดีด้วยท่านรองแม่ทัพหลิน" มุมปากของหลี่มูปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาประสานมือคารวะ "ครั้งนี้ ท่านจับกุมโจรป่าได้สิบกว่าคน ไม่เพียงแต่จะใช้เป็นข้ออ้างสาวไส้ไปยึดทรัพย์ตระกูลหวังได้เท่านั้น แต่ยังสามารถสร้างผลงาน มีความดีความชอบรายงานไปยังจวนแม่ทัพใหญ่ได้อีกด้วย"

"หากท่านแม่ทัพใหญ่พอใจ ไม่แน่ว่ายศถาบรรดาศักดิ์ของท่านอาจจะได้เลื่อนขึ้นอีกขั้น ! "

รองแม่ทัพหลินได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เบิกบานยิ่งนัก ทว่าเขาไม่ได้กล่าวอะไรให้มากความ เพียงหันไปสั่งการทหารในสังกัดว่า "มานี่สิ จับมัดโจรป่าพวกนี้ไว้ให้หมด อย่าปล่อยให้หนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว ! "

ชวิ้ง !

เสียงชักดาบออกจากฝัก ทหารชั้นยอดกว่ายี่สิบนายก้าวเดินเข้าไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง

"หนีเร็ว ! "

ในหมู่บ่าวรับใช้ของตระกูลหวัง ไม่รู้ว่าใครจู่ ๆ ก็แผดเสียงตะโกนขึ้นมา ทันใดนั้น ก็มีคนตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิตราวกับสายลม

การระดมยิงเมื่อครู่นี้ ทำให้ม้าสิบกว่าตัวส่วนใหญ่ตกใจจนล้มคว่ำ หรือไม่ก็คลุ้มคลั่งสะบัดคนที่ขี่อยู่บนหลังจนร่วงหล่นลงมา ในเวลานี้ หากพวกเขาต้องการจะหนีเอาชีวิตรอด ก็มีเพียงต้องพึ่งพาสองขาของตัวเองเท่านั้น

"ยิง ! "

"คิดจะหนีงั้นรึ ? หึหึ..."

"ในเมื่อยืนยันตัวตนว่าเป็นโจรป่าแล้ว จะเป็นหรือตายก็ไม่สำคัญ ฆ่าพวกเขาซะ แล้วค่อยเอาศพไปคิดบัญชีกับตระกูลหวังก็ยังได้ ! "

ทหารรักษาการณ์ที่เข้าร่วมปฏิบัติการในคืนนี้ ล้วนเป็นคนสนิทของรองแม่ทัพหลิน พวกเขารับรู้เรื่องราวทั้งหมดมาตั้งแต่ต้น ดังนั้นเมื่อลงมือจึงปราศจากความปรานีใด ๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับ "โจรป่า" ที่ไม่ยอมจำนนแต่โดยดี ท่าทีของพวกเขาจึงมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือ... ฆ่า !

ลูกศรแหลมคมแหวกอากาศ ดาบยาวชโลมเลือด

ทหารรักษาการณ์พุ่งกระโจนเข้าใส่ประดุจเสือร้ายและหมาป่า เพียงไม่กี่สิบอึดใจ ก็มีห้าหกคนคอขาดกระเด็น นอนจมกองเลือดสิ้นใจอยู่ตรงนั้น

บ่าวรับใช้ตระกูลหวังเหล่านี้ ปกติก็มักจะอาศัยบารมีของหวังลู่อันไปข่มเหงรังแกชาวบ้านตาดำ ๆ ตามชนบทก็เท่านั้น พอมาเจอเข้ากับทหารกองกำลังป้องกันเมือง ก็ไม่ต่างอะไรกับหนูที่เจอแมว แม้แต่ความกล้าที่จะต่อสู้ขัดขืนก็ยังไม่มี !

อาศัยจังหวะชุลมุน ผู้คุ้มกันหลิวกระเสือกกระสนยันตัวลุกขึ้นมา หมายจะแอบหลบหนีไป แต่ในวินาทีถัดมา ดาบเหล็กกล้าเล่มหนึ่งก็ฟันฉับเข้าใส่หน้าเขาเต็ม ๆ

ในพริบตานั้น เขาเพียงรู้สึกว่าโลกหมุนเคว้ง

ภายในสายตาของเขาปรากฏร่างไร้หัวร่างหนึ่ง เพียงแต่ว่า ร่างนี้ทำไมถึงดูคุ้นตานัก ?

ศีรษะของผู้คุ้มกันหลิวร่วงหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า ร่างไร้หัวที่เขาเห็นเมื่อครู่นี้... ที่แท้ก็คือร่างของเขาเอง !

หนึ่งก้านธูปผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความสงบ

"ท่านรองแม่ทัพ ! ศึกนี้สังหารโจรป่าไปทั้งสิ้นสิบสองคน จับเป็นได้สามคน หัวหน้าโจร 'พายุหมุนทมิฬ' สิ้นชีพคาที่ ! ฝ่ายเราใช้ลูกศรไป 57 ดอก ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต" ทหารรักษาการณ์นายหนึ่งเดินมาตรงหน้ารองแม่ทัพหลิน ชี้ไปยังบ่าวรับใช้สามคนที่ถูกมัดจนแน่นหนาและกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น พลางเอ่ยถาม "สามคนนี้ จะให้จัดการอย่างไรดีขอรับ ? "

"โจรป่า" ทั้งสามหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาราวกับเจ้าเข้า แสงไฟที่วูบวาบสาดส่องลงบนใบหน้าของพวกเขา เผยให้เห็นสีหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดผวา !

ตายหมดแล้ว !

เพื่อนพ้องสิบกว่าคนตายกันหมดแล้ว !

ศพของพวกเขากองอยู่ข้าง ๆ เลือดที่ไหลนองออกมายังคงมีไอร้อนลอยกรุ่น !

"พวกเจ้าอยากจะอยู่ หรืออยากตาย ? " รองแม่ทัพหลินเอามือไพล่หลัง มองพวกเขาด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งบึ้ง

"อยากอยู่ขอรับ! ผู้น้อยอยากมีชีวิตอยู่ ! " ทั้งสามคนตะโกนออกมาพร้อมกัน

"อยากอยู่ ก็ต้องเชื่อฟัง" รองแม่ทัพหลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยถาม "คืนนี้ พวกเจ้าได้รับคำสั่งจากใคร ? และตั้งใจจะมาทำเรื่องอะไร ? "

ทั้งสามคนได้ยินดังนั้นก็มองหน้ากัน บ่าวรับใช้คนที่อยู่ซ้ายสุดตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "เป็น... เป็นนายท่านหวังลู่อันที่ส่งพวกเรามา ให้พวกเราแกล้งปลอมตัวเป็นโจรป่า บุกมาฆ่าหลี่มู และชิงตัวน้องสาวของเขากลับไปแต่งงานกับคุณชายเพื่อสะเดาะเคราะห์ขอรับ..."

สีหน้าของรองแม่ทัพหลินทะมึนตึงลง

ทหารรักษาการณ์ที่อยู่ด้านข้างชักดาบออกมา ฟันฉับลงไป เลือดสาดกระเซ็น !

บ่าวรับใช้คนที่พูดเมื่อครู่ถูกปาดคอจนเกิดแผลเหวอะหวะน่าสยดสยอง ร่างล้มตึงลงกับพื้นและสิ้นลมหายใจไปในทันที

"อ๊ากกก ! "

เพื่อนพ้องที่อยู่ข้างๆ ถูกเลือดสาดกระเซ็นใส่เต็มตัว กางเกงเปียกชุ่มไปด้วยปัสสาวะในพริบตา พวกเขาเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญและอ้อนวอนขอชีวิตไม่หยุด

"จำเอาไว้ พวกเจ้าคือโจรป่ามาตั้งแต่แรก เพียงแค่แฝงตัวใช้สถานะบ่าวรับใช้ของตระกูลหวังเป็นฉากบังหน้า เพื่อซ่อนตัวอยู่ในเมืองก็เท่านั้น ! และหวังลู่อันผู้นั้น ก็คือนายทุนผู้อยู่เบื้องหลังเขาหูโถว เป็นหัวหน้าใหญ่ของพวกเจ้า ! " รองแม่ทัพหลินโน้มตัวลง นัยน์ตาสาดประกายแวววาวดุจสัตว์ร้าย

"หลายปีมานี้ เขาใช้ร้านผ้าไหมเป็นฉากบังหน้า แต่ความจริงแล้วแอบทำเรื่องชั่วช้าปล้นฆ่าชิงทรัพย์มาโดยตลอด และในคืนนี้ พวกเจ้าก็ได้รับคำสั่งจากเขา ให้มาบุกปล้นฆ่าคนในหมู่บ้านแห่งนี้"

ทั้งสองคนฟังคำพูดเหล่านั้นด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ถึงตอนนี้ต่อให้โง่แค่ไหน พวกเขาก็ฟังออกว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการเล่นงานตระกูลหวัง

ตระกูลหวังปกติก็ดูแลพวกเขาไม่เลวเลยทีเดียว แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่อยู่ตรงหน้า ความผูกพันฉันเจ้านายลูกน้องเล็ก ๆ น้อย ๆ มันจะไปสู้ชีวิตของตัวเองได้อย่างไร ?

"ขอรับ ! " บ่าวรับใช้ทั้งสองรีบพยักหน้ารัว ๆ ประดุจไก่จิกข้าว "พวกเราคือโจรป่า และหวังลู่อันก็คือหัวหน้าโจร ! "

......

ตระกูลหวัง

ห้องโถงด้านหลัง

แสงเทียนวูบไหว หวังลู่อันมองดูพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะบูชา เขาค่อย ๆ จุดธูปสามดอกปักลงในกระถาง ก่อนจะคุกเข่าลงกราบไหว้ด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

"นายท่าน ดึกมากแล้ว ท่านควรพักผ่อนได้แล้วนะขอรับ" พ่อบ้านที่คอยยืนเฝ้าอยู่ด้านข้าง เอ่ยเตือนเสียงเบา

"ผู้คุ้มกันหลิวกับพวก ยังไม่กลับมาอีกรึ ? " เขาไอออกมาสองครั้ง น้ำเสียงแหบพร่าฟังไม่ได้ศัพท์

"..." พ่อบ้านส่ายหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ

"เฮ้อ ในใจข้ารู้สึกกระวนกระวายยังไงก็ไม่รู้" หวังลู่อันเดินโซเซยันตัวลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด "ถึงล้มตัวลงนอนก็นอนไม่หลับ รู้สึกเหมือน... กำลังจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้น"

พ่อบ้านประคองถ้วยชาหอมกรุ่นเข้ามา ยิ้มพลางกล่าวว่า "นายท่านคิดมากไปแล้ว หลี่มูผู้นั้น พวกเราสืบประวัติมาอย่างละเอียดแล้ว เขาก็แค่อันธพาลบ้านนอกคนหนึ่ง แม้จะมีฝีมือหมัดมวยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรเลย ! "

"ผู้คุ้มกันหลิวไปจัดการเขา ย่อมต้องจับกุมตัวมาได้อย่างง่ายดายแน่นอน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ความกังวลในใจของหวังลู่อันก็คลายลงไปได้บ้าง เขาจิบชาไปคำหนึ่ง ทันใดนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ "แล้วยายแก่บ้านนอกที่ขโมยเอกสารมา ตอนนี้ยังพักอยู่ในคฤหาสน์หรือเปล่า ? "

"ขอรับ ตอนนี้จัดให้พักอยู่ที่ห้องปีกซ้าย"

หวังลู่อันโบกมืออย่างรำคาญใจ สั่งการว่า "พรุ่งนี้ก็ไล่นางออกจากคฤหาสน์ไปซะ คน ๆ นี้ไม่มีประโยชน์อะไรให้ใช้สอยอีกแล้ว"

พ่อบ้านพยักหน้ารับคำ เจ้านายและบ่าวคุยกันต่ออีกสองสามประโยค

ทว่าในตอนนั้นเอง ที่ประตูคฤหาสน์ลานด้านหน้า ก็มีเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว

หวังลู่อันและพ่อบ้านสบตากัน ทั้งคู่ต่างก็เผยสีหน้ายินดี

"ต้องเป็นผู้คุ้มกันหลิวและพวกกลับมาแล้วแน่ ๆ ! "

"เร็วเข้า รีบไปเปิดประตู ! "