ตอนที่ 36 แย่งชิงเอกสารคืน

ตอนที่ 36 แย่งชิงเอกสารคืน

ขณะเผชิญหน้ากับคำข่มขู่ที่ดุดันเกรี้ยวกราดของเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่มูกลับยิ่งเด่นชัดขึ้น

"ท่านใต้เท้าทั้งสองเข้าใจผิดแล้ว"

เขาค่อยๆ ชักมีดพร้าที่เอวออกมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ที่ข้ามาในครั้งนี้ ก็แค่ต้องการพาน้องสาวของข้ากับเอกสารฉบับนั้นกลับไปเท่านั้นเอง"

ตั้งแต่แรกเริ่ม หลี่มูได้ตกลงไปในหลุมพรางทางความคิดของตัวเอง

การจะช่วยเหลือหลี่ไฉ่เวย ความจริงแล้วไม่จำเป็นต้องเหนื่อยยากไปตามหาป้าหม่า หรือไปแย่งชิงเอกสารฉบับจริงคืนมาเลย

เขาเพียงแค่แย่งเอาเอกสารฉบับปลอมนั่นมาทำลายทิ้งก็สิ้นเรื่อง !

เจ้าหน้าที่เก็บภาษีไม่ใช่มือปราบ อำนาจในมือของพวกเขาไม่ได้มีมากขนาดนั้น หากไร้ซึ่งหลักฐาน ต่อให้พวกเขาคุมตัวหลี่ไฉ่เวยกลับไปถึงศาลาว่าการ ก็ไม่อาจยัดข้อหาเอาผิดนางได้

อย่างมากที่สุด...ก็แค่จ่ายส่วยหลวงซ้ำอีกรอบก็เท่านั้นเอง !

"เจ้าคิดจะทำลายหลักฐานงั้นรึ ? " หลิวชงคิ้วกระตุกถี่ยิบ มันคิดไม่ถึงเลยว่าหลี่มูจะขวัญกล้าเทียมฟ้าขนาดนี้ ถึงขั้นกล้าลงมือกับเจ้าหน้าที่ทางการ ต้องรู้ไว้ว่าสำหรับชาวบ้านตาดำ ๆ ส่วนใหญ่แล้ว ขอเพียงเป็นคนที่สวมชุดเครื่องแบบทางการ ก็คือใต้เท้าที่ไม่อาจไปล่วงเกินได้ !

ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ทางการ ชาวบ้านแม้แต่จะพูดจาก็ยังไม่กล้าส่งเสียงดัง แล้วนับประสาอะไรกับการลงมือทำร้าย ?

"เอกสารนี้จะจริงหรือปลอม พวกท่านย่อมรู้อยู่แก่ใจดี" หลี่มูก้าวประชิดเข้าไปอีกก้าว "ส่วยหลวงนั่นข้ายอมจ่ายซ้ำอีกรอบก็ได้ ข้ายอมกลืนเลือดรับการขาดทุนในครั้งนี้ ! "

"แต่คน... วันนี้ข้าต้องพาตัวกลับไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิวชงกับเฉินจินเฟิงก็สบตากัน ต่างฝ่ายต่างก็มองเห็นความกังวลในแววตาของอีกฝ่าย

เป็นไปตามที่หลี่มูพูด เอกสารปลอมฉบับนี้คือหลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะใช้เอาผิดสองพี่น้อง พวกเขาเป็นแค่เจ้าหน้าที่เก็บภาษี แม้จะกอบโกยผลประโยชน์ได้ไม่น้อย แต่ถ้าพูดถึงอำนาจและอิทธิพลในหน้าที่การงานแล้ว ยังถือว่าห่างชั้นจากพวกมือปราบอยู่หลายขุม

หากพูดกันตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดแล้ว พวกเขาไม่มีแม้แต่อำนาจในการจับกุมคนด้วยซ้ำ

แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่มักจะไม่เข้าใจถึงการแบ่งหน้าที่และอำนาจของเจ้าหน้าที่แต่ละแผนกในศาลาว่าการ พอถูกชุดเครื่องแบบนี้ข่มขวัญเข้าหน่อยก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ก้มหน้ายอมจำนนแต่โดยดี

ถ้าหากสามารถคุมตัวหลี่ไฉ่เวยพร้อมกับเอกสารปลอมฉบับนี้กลับไปได้ พวกมือปราบในคุกก็ย่อมไม่ซักไซ้ให้มากความ ท่านนายอำเภอก็จะหลับตาข้างหนึ่งแล้วปล่อยให้เรื่องนี้ผ่าน ๆ ไป

แต่ถ้าหากเอกสารปลอมฉบับนี้หายไป การจะอาศัยเพียงลมปากของพวกเขาสองคนเพื่อใส่ร้ายสองพี่น้อง ก็คงจะเป็นเรื่องยากลำบากยิ่งนัก

"มีเจตนาทำร้ายเจ้าหน้าที่ของราชสำนัก ถือเป็นความผิดอุกฉกรรจ์ ฆ่าทิ้งได้โดยไม่มีความผิด ! "

ท่ามกลางแสงแดดแผดเผา บนถนนสายชนบทที่ฝุ่นคลุ้ง เฉินจินเฟิงเป็นฝ่ายลงมือก่อน

ดาบประจำตำแหน่งในมือของเขาตวัดเป็นประกายแสงเย็นเยียบ พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของหลี่มู "รนหาที่ตาย ! "

หลี่มูย่อตัวลงต่ำ มีดพร้าในมือตวัดเสยขึ้นจากล่างขึ้นบน เสียง "เคร้ง" ดังสนั่น มีดพร้าปะทะเข้ากับดาบทางการจนกระเด็นออกไป

ง่ามมือของเฉินจินเฟิงชาหนึบ ร่างกายซวนเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

เขาไม่ใช่มือปราบที่ต้องคลุกคลีต่อสู้กับพวกอันธพาลหรือโจรป่าอยู่ทุกวี่ทุกวัน ปกติก็ไม่ได้ฝึกฝนวิทยายุทธ์อะไร ผนวกกับการหมกมุ่นเที่ยวเตร่ตามหอนางโลมและโรงเตี๊ยม ร่างกายของเขาก็ถูกสูบพลังจนกลวงโบ๋ไปตั้งนานแล้ว

ดาบนี้ฟันลงไปไม่เพียงแต่จะทำอันตรายหลี่มูไม่ได้ แต่เขากลับถูกแรงสะท้อนกลับจนแทบจะจับดาบประจำตำแหน่งไว้ไม่อยู่

"ลุยพร้อมกันเลย ! " หลิวชงเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง คมดาบกวาดฟันเข้าใส่เอวของหลี่มู

เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ความเร็วก็ว่องไว ดาบที่ตวัดมานี้แฝงไปด้วยเสียงแหวกอากาศอันแหลมคม

ทว่าในวินาทีต่อมา ร่างของหลี่มูก็หมุนตัวหลบวูบราวกับภูตผี มีดพร้าในฝ่ามือพลิกกลับ สันมีดสับลงไปอย่างแรง

ฟาดเข้าที่ข้อมือของหลิวชงอย่างจัง

"อ๊าก ! " เขาร้องโหยหวน ดาบทางการหลุดลอยกระเด็นออกจากมือ

หลี่มูอาศัยจังหวะนี้ตวัดเท้าเตะกวาด เขาล้มฟาดลงกับพื้นอย่างแรงจนฝุ่นตลบคลุ้งไปทั่ว

เมื่อเห็นพรรคพวกหงายเก๋ง เฉินจินเฟิงก็รู้ตัวว่าไม่มีทางถอยแล้ว เขาคำรามลั่นและพุ่งตัวเข้ามาอีกครั้ง

หลี่มูไม่ถอยแต่กลับพุ่งสวนเข้าไป มีดพร้ารับดาบทางการเอาไว้แล้วเบี่ยงทิศทาง อาศัยแรงปะทะย้อนกลับไปทำร้ายประดุจวิชากำลังภายในไท่เก๊ก

เฉินจินเฟิงยั้งแรงไม่อยู่ ร่างถลำพุ่งไปข้างหน้า

หลี่มูเบี่ยงตัวหลบ แล้วพลิกมือใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าที่ท้ายทอยของเขาอย่างแรง

"พลั่ก ! " เฉินจินเฟิงหน้าคะมำทิ่มลงไปในฝุ่นดิน ตาเหลือกและสลบเหมือดไปในทันที

หลิวชงเพิ่งจะกระเสือกกระสนยันตัวลุกขึ้น คมมีดพร้าก็จ่อเข้าที่คอหอยของเขาเสียแล้ว

ในเวลาเพียงไม่กี่สิบอึดใจ เจ้าหน้าที่ผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามทั้งสองคน ก็ถูกโค่นล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ !

บนใบหน้าของหลี่มูปรากฏร่องรอยแห่งความดูแคลน

หากพูดถึงพลังการต่อสู้แล้ว สองคนนี้ต่อให้มีดาบอยู่ในมือ ก็ยังดูไม่น่ากลัวเท่าพวกอันธพาลลูกน้องของซุนตาบอดเลย

"ไว้... ไว้ชีวิตด้วย ! " คมมีดอันเย็นเยียบทำเอาหลิวชงตัวแข็งทื่อ เหงื่อเย็น ๆ ผุดชุ่มไปทั่วชุดขุนนางในพริบตา น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ ขาทั้งสองข้างสั่นระริกราวกับเจ้าเข้า

เขาหวาดกลัวจนสติแตกไปแล้ว

ปกติแล้ว อาศัยชุดเครื่องแบบนี้ พวกเขาสองคนก็สามารถเดินกร่างไปทั่วทั้งสิบลี้แปดหมู่บ้านโดยไม่มีใครกล้าล่วงเกินแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้พอมีดพร้ามาจ่ออยู่ที่คอหอย หลิวชงก็ไม่กล้าอวดเบ่งบารมีอะไรอีกแล้ว

ตอนแรกคิดว่าอาศัยยศถาบรรดาศักดิ์ของความเป็นเจ้าหน้าที่ การจะบีบคั้นจัดการกับชาวบ้านธรรมดา ๆ อย่างหลี่มูคงจะเป็นเรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ แต่ไม่นึกเลยว่าเรื่องราวจะพลิกผันเกินความคาดหมายขนาดนี้

ในเวลานี้ ภายในใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

เขาเป็นถึงเจ้าหน้าที่เก็บภาษี ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอู้ฟู่ ถ้าเกิดไปยั่วโมโหอีกฝ่ายจนต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ แลกกับเงินค่าจ้างแค่สิบตำลึง มันช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย !

หลี่มูกวาดสายตาเย็นชา มองเจ้าหน้าที่เก็บภาษีทั้งสองที่ล้มกองอยู่กับพื้น มีดพร้าในมือสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเย็นเยียบ "เอากุญแจไขตรวนกับเอกสารปลอมฉบับนั้นออกมาซะ"

หลิวชงหน้าซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม มือไม้สั่นเทาล้วงเอากุญแจทองเหลืองและเอกสารฉบับนั้นออกมาจากอกเสื้อ

หลี่มูรับมาตรวจสอบดูครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าถูกต้องแล้ว เขาก็จัดการฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ แล้วใช้ชุดจุดไฟเผามันจนมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน

หลิวชงกระเสือกกระสนยันตัวลุกขึ้น

"เรื่องในวันนี้...กลับไปบอกหวังลู่อัน ถ้าหากเรื่องราวยุติลงเพียงเท่านี้ ข้ายอมกลืนเลือดรับความสูญเสียในครั้งนี้ แล้วตั้งแต่นี้ต่อไปถือว่าต่างคนต่างอยู่ ไม่เกี่ยวข้องกันอีก" หลี่มูพูดแทรกขึ้นมา แววตาประกายความเย็นชา "แต่ถ้ามันยังดื้อดึงจองล้างจองผลาญพวกข้าสองพี่น้องไม่เลิก ก็อย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยมอำมหิตก็แล้วกัน"

"ชีวิตไร้ค่าของข้า แลกกับชีวิตของคนทั้งตระกูลมัน ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว ! "

พอได้ยินคำข่มขู่ที่ชัดเจนขนาดนี้ หลิวชงกลับรู้สึกโล่งอกขึ้นมาแทน

นั่นแปลว่าวันนี้อีกฝ่ายจะไม่ทำอันตรายพวกเขาแล้ว ชีวิตน้อย ๆ ของเขาถือว่ารอดพ้นมาได้แล้ว

"เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะนำไปบอกให้แน่" เขาหอบหายใจถี่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

หลี่มูหันกลับไปไขกุญแจปลดโซ่ตรวนให้น้องสาว เมื่อมองเห็นรอยเลือดที่ข้อมือของนาง แววตาของเขาก็ฉายแววปวดร้าวขึ้นมาวูบหนึ่ง "ไปเถอะ กลับบ้านเรา"

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้หลี่ไฉ่เวยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว ทันทีที่โซ่ตรวนหลุดออก นางก็โผเข้ากอดหลี่มูแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้

"ไม่เป็นไรแล้ว ! "

หลี่มูลูบไหล่นางเบา ๆ คอยปลอบโยนอยู่นานกว่านางจะสงบสติอารมณ์ลงได้

เคร้ง !

เขาโยนกุญแจคืนไปส่ง ๆ ไม่หันไปมองเจ้าหน้าที่เก็บภาษีทั้งสองคนอีก เมื่ออารมณ์ของนางเริ่มคงที่ สองพี่น้องก็พากันเดินกลับไปตามถนนสายชนบท

เดินออกไปได้กว่าสิบจ้าง หลี่ไฉ่เวยก็ช้อนดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตาขึ้นมอง "พี่ เรื่องนี้... มันจะจบลงแค่นี้จริง ๆ หรือ ? "

หลี่มูได้ยินดังนั้นก็แค่นเสียงในลำคอ มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา "เจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงตาแก่ตระกูลหวังที่มืดแปดด้านจนทำได้ทุกอย่างนั่นหรอก ลำพังแค่เจ้าหน้าที่เก็บภาษีสองคนนี้ก็ไม่มีทางปล่อยพวกเราไปง่าย ๆ หรอก วันข้างหน้าพวกเขาต้องหาโอกาสกลับมาแก้แค้นแน่"

"ที่ข้าฝากคำพูดกลับไปเมื่อกี้ ก็เพื่อทำให้ตระกูลหวังคลายความระแวดระวังลง ให้พวกเขาคิดว่าข้าไม่กล้าตั้งตนเป็นศัตรูกับพวกเขาก็เท่านั้นเอง"

เขายิ้มเหี้ยมเกรียม เค้นเสียงลอดไรฟันออกมาประโยคหนึ่งว่า

"ใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ข้าจะไม่ปล่อยมันไว้แม้แต่คนเดียว ! "