ตอนที่ 1 ลับมีด... ออกล่า!

ตอนที่ 1 ลับมีด... ออกล่า!

มณฑลหงโจว แห่งต้าฉี, อำเภอผิงหยวน, หมู่บ้านซวงซี

หลังสายฝนโปรยปราย ถนนในชนบทกลายเป็นดินโคลนเลน เส้นทางที่ขาดการซ่อมแซมมานานทำเอาล้อรถม้าจมปลักลึก เสียงหวดแส้และเสียงร้องของล่อดังระงมไปทั่ว

ภายในลานบ้านเล็ก ๆ ที่ล้อมด้วยรั้วไม้ หลี่มูนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าแท่นหินลับมีด นิ้วมือลูบไล้ไปตามคมของ "มีดพร้า" ในมือเบา ๆ

มันทั้งเย็นและแข็งกระด้าง... แต่ยังคมไม่พอ

มีดเล่มนี้สันหนาแต่ใบมีดบาง น้ำหนักกำลังดี ทว่าเพราะถูกวางทิ้งไว้เนิ่นนาน ตัวมีดจึงเต็มไปด้วยสนิมเขรอะ

หลี่มูโน้มตัวลง กดใบมีดลงบนแผ่นหินหยาบแล้วออกแรงลับอย่างหนักหน่วง

เขาต้องลับมันให้คมกริบ คมพอที่จะฟันทะลุหนังและกระดูกของสัตว์ร้ายในป่าลึกได้ในฉับเดียว !

ครืด— ครืด—

ท่ามกลางเสียงลับมีดที่บาดหู ความทรงจำต่าง ๆ พลันไหลบ่าเข้ามาในหัวดั่งน้ำหลาก

สามวันก่อน หลี่มูที่เมาค้างตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนเองทะลุมิติมายังโลกที่ไม่รู้จักแห่งนี้ โดยเข้ามาอยู่ในร่างของเจ้าคนดวงซวยที่มีชื่อและแซ่เดียวกัน

ที่นี่คือแผ่นดินต้าฉี ปีรัชศกเจินหยวนที่เจ็ด

ฮ่องเต้โฉดเขลาขลาดยิ่ง เบื้องบนมีแต่ขุนนางกังฉินครองเมือง ชายแดนถูกเผ่าเถื่อนรุกรานไม่เว้นวัน พวกผู้มีอำนาจกว้านซื้อที่ดินและขูดรีดภาษีจนพุงกาง ในขณะที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าจะใส่ ไม่มีอาหารตกถึงท้อง นอกกำแพงเมืองมีศพของชาวบ้านที่หนาวตายและหิวตายกองพะเนินเป็นภูเขาเลากา

"กลิ่นเหล้าเนื้อโชยจากบ้านเศรษฐี แต่ริมถนนมีศพแช่แข็งตาย" นี่คือภาพสะท้อนที่แท้จริงของแผ่นดินต้าฉีในยามนี้

เจ้าของร่างเดิมคืออันธพาลเลื่องชื่อในรัศมีสิบลี้ วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ คบหาเพื่อนฝูงสำมะเลเทเมา ขโมยไก่กระโดดกำแพงสร้างความเดือดร้อนไปทั่ว เมื่อสามวันก่อนเขาไปเล่นพนันที่หมู่บ้านใกล้ ๆ จนตาแดงก่ำแล้วเกิดการตะลุมบอนขึ้น ผลคือถูกไม้ฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนสลบเหมือด และเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง วิญญาณของหลี่มูคนใหม่ก็เข้ามาครองร่างนี้แทนเสียแล้ว

ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องอยู่ให้ได้

ในฐานะชาวนาชั้นล่างสุดของต้าฉี หลี่มูรู้ดีว่าปัญหาที่เร่งด่วนที่สุดตรงหน้าคืออะไร

ความอยู่รอด !

หมู่บ้านซวงซีตั้งอยู่ติดกับภูเขาใหญ่ ในป่ามีสัตว์ร้ายชุกชุม หากล่ากลับมาได้สักตัวสองตัว ไม่เพียงแต่จะอิ่มท้อง แต่หนังของมันยังเอาไปขายประทังชีวิตได้ด้วย

"กินข้าวได้แล้ว"

ขณะที่หลี่มูกำลังจมอยู่ในความคิด หญิงสาวนางหนึ่งก็เดินออกมาจากกระท่อมดินมุงหญ้าแฝกที่ทรุดโทรม

นางอายุราวสิบห้าสิบหกปี ร่างกายผอมบาง ใบหน้าเรียวมนมีเครื่องหน้าหมดจด โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ใสกระจ่างดุจน้ำพุ แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ  ที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน แต่ก็ไม่อาจปกปิดกลิ่นอายความงามตามธรรมชาติได้

หลี่ไฉ่เวย น้องสาวแท้ ๆ ของหลี่มู

ตั้งแต่วันที่เขาข้ามมิติมาและต้องนอนซมรักษาตัวอยู่สามวัน ก็ได้นางนี่แหละที่คอยดูแลอย่างใกล้ชิด

ชามดินเผาใบใหญ่ที่มีรอยบิ่นสองใบถูกวางลงบนแท่นหินลับมีด ชามหนึ่งมีหัวไชเท้าแห้งสีดำคล้ำสองสามชิ้นกับแผ่นแป้งธัญพืชหยาบสองแผ่น ส่วนอีกชามคือน้ำแกงผักป่าที่ใสจนเห็นก้นชาม

หลี่มูถอนใจเงียบ ๆ

เขากินแผ่นแป้งแห้ง ๆ กับน้ำแกงใส ๆ มาสามวันติดจนรู้สึกคลื่นไส้แทบกลืนไม่ลง ทว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นขี้เกียจตัวเป็นขน ในบ้านจึงไม่เหลือเสบียงกรัง อาหารเพียงน้อยนิดนี้ยังได้มาจากการที่หลี่ไฉ่เวยยอมอดตาหลับขับตานอน นั่งเย็บปักถักร้อยให้ผู้อื่นเพื่อแลกมา

"ท่านป้าสามหางานใหม่ให้ข้าได้แล้ว เป็นงานหุงหาอาหารและซักผ้าในบ้านเศรษฐีที่ตัวเมือง ได้เงินเดือนละเก้าร้อยเหวิน"

หลี่ไฉ่เวยหยิบแผ่นแป้งขึ้นมา สายตามองผ่านมีดพร้าข้างแท่นหิน ความเย็นชาในแววตาเจือไปด้วยความรังเกียจ "ท่านลับมีด เพราะจะไปล้างแค้นพวกคนในหมู่บ้านนั้นหรือ ? "

"หากเกิดเรื่องถึงขั้นฆ่าแกงกัน บ้านเราไม่มีเงินไปติดสินบนทางการให้ท่านหรอกนะ"

เจ้าของร่างเดิมเป็นพวกพยาบาท ใครทำอะไรต้องเอาคืน เมื่อหลายวันก่อนถูกตีมา วันนี้มานั่งลับมีด นางจึงคิดว่าเขาจะไปล้างแค้น ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่นางเห็นจนชินตา

"เปล่า ข้าจะเข้าป่าล่าสัตว์" หลี่มูซดน้ำแกงผักป่ารสจืดชืดพลางกล่าวเสียงเข้ม "เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เป็นช่วงที่พวกแพะป่าและเก้งกำลังอ้วนท้วน ! หากล่ามาได้สักสองตัว ก็คงแลกธัญพืชมาไว้กินตอนฤดูหนาวได้พอสมควร เจ้าจะได้ไม่ต้องลำบากขนาดนี้"

หลี่ไฉ่เวยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะเยาะหยัน

คำพูดทำนองนี้นางได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน ตั้งแต่เด็กจนโต หลี่มูสาบานสาปแช่งว่าจะกลับตัวเป็นคนดีมาไม่รู้กี่หน แต่ไม่เคยทำได้จริงสักครั้ง

สุนัขย่อมเปลี่ยนนิสัยชอบกินขี้ไม่ได้

เมื่อเห็นสีหน้าของน้องสาว หลี่มูก็รู้ว่านางไม่เชื่อ แต่เขาก็คร้านจะอธิบาย

การกระทำสำคัญกว่าคำพูด

ในฐานะอดีตทหารรับจ้าง เมื่อข้ามมิติมาแล้ว เขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตเยี่ยงเศษขยะเด็ดขาด เขาต้องการมีชีวิตอยู่... อยู่ให้เหมือนมนุษย์อย่างสง่าผ่าเผย

อย่างน้อยที่สุด ก็ไม่ต้องทนกินหัวไชเท้าแห้งกับน้ำแกงใส ๆ ทุกวัน !

หลังมื้ออาหาร หลี่ไฉ่เวยล้างถ้วยชามเสร็จก็เดินออกจากบ้านไปทันที ดูเหมือนนางจะไม่แยแสแผนการล่าสัตว์ของเขาเลยแม้แต่น้อย บางทีในใจของนางอาจจะอยากให้พี่ชายที่เลวทรามคนนี้ไปตายอยู่ในป่าลึกเสียด้วยซ้ำ นางจะได้หมดภาระ

หลี่มูยิ้มขื่น เขาเข้าใจนางดี เจ้าของร่างเดิมนั้นระยำจริง ๆ หลายปีมานี้สร้างแต่ปัญหาและหนี้สินให้น้องสาว การที่นางรังเกียจเขาก็ถือว่าสมเหตุสมผลแล้ว

"เชือก, มีดพร้า, รองเท้าฟาง, เสบียง... ครบแล้ว"

หลี่มูตรวจนับสัมภาระ จัดการมัดรวมเป็นห่อผ้าแล้วปิดประตูรั้ว เดินตามทางเดินโคลนเลนมุ่งหน้าสู่ภูเขาต้าหลง

ที่เบื้องหน้า หลี่ไฉ่เวยเดินสวนมาพอดี

ในจังหวะที่ทั้งคู่เดินผ่านกันนั้น...

จู่ ๆ หลี่ไฉ่เวยก็หยุดฝีเท้า นางก้มหน้าลง แล้วหยิบห่อกระดาษสีเหลืองสองห่อออกมาจากแขนเสื้อ ส่งให้เขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ในป่ามีงูและแมลงเยอะ ข้าไปขอเชื่อยาจากท่านหมอเอ้อกวัยมาให้ ห่อหนึ่งใช้ขับพิษ อีกห่อใช้ห้ามเลือด"

หลี่มูรับห่อยามาด้วยความประหลาดใจ

"ถ้าตายในป่า ข้ายังต้องเสียเงินทำศพให้ท่านอีก" นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์

...

หนึ่งชั่วยามต่อมา หลี่มูมาถึงตีนเขาต้าหลง

ทางขึ้นเขาทั้งลาดชันและลื่นแฉะ เขาตัดกิ่งไม้หนามาทำเป็นไม้เท้าค่อย ๆ ตะเกียกตะกายขึ้นไป

การเข้าป่าล่าสัตว์ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อประทังชีวิต แต่เป็นเพราะใกล้ถึงกำหนด "ส่งส่วยหลวง" แล้ว

กฎหมายของต้าฉีนั้นโหดเหี้ยม ราษฎรทุกคนต้องส่งส่วยข้าวเปลือกคนละ 300 จินต่อปี ไม่เว้นแม้แต่ทารกหรือคนแก่ ในบ้านตอนนี้เหลือข้าวสารที่มีมอดขึ้นไม่ถึงครึ่งกำมือ อย่าว่าแต่ส่งส่วยเลย แค่อาหารของวันพรุ่งนี้ยังหาไม่ได้

หากอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าหาข้าวไม่ได้ครบ 600 จิน ไม่ถูกทางการจับใส่ตรวนโยนเข้าคุกขี้ไก่จนตาย ก็ต้องหนีออกจากที่นี่ไปเป็นโจรป่า !

เมื่อเข้าสู่ป่าลึก ใบไม้ที่หนาทึบบดบังแสงตะวันจนมืดครึ้ม อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงทันที

หลี่มูถูมือไปมาพลางกวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง ในป่าลึกไม่ได้มีแค่กระต่ายหรือกวาง แต่ยังมีหมาป่า หมี และเสือร้ายที่คร่าชีวิตคนได้ทุกเมื่อ โชคดีที่เขามีประสบการณ์การเอาตัวรอดในป่าอย่างโชกโชน รู้จักนิสัยของสัตว์ป่าเป็นอย่างดี นี่คืออาวุธที่สำคัญที่สุดของเขา

เขาฉีกผ้าป่านมัดไว้ที่กิ่งไม้เพื่อทำเครื่องหมายบอกทาง ในป่าลึกที่ต้นไม้สูงท่วมหัวย่อมหลงทางได้ง่าย นายพรานที่มีประสบการณ์จะทิ้งสัญลักษณ์ไว้เป็นระยะในจุดที่สังเกตเห็นได้ชัด

หลี่มูเดินลัดเลาะไปตามทางเกือบหนึ่งชั่วยาม แต่กลับพบเพียงนกไม่กี่ตัว ไม่เห็นวี่แววของสัตว์ใหญ่เลย

"บ้าเอ๊ย ดวงซวยจริง ๆ ! "

เขาบ่นพึมพำ แผ่นแป้งและน้ำแกงที่กินมาเมื่อเช้าถูกย่อยไปหมดสิ้นแล้ว ท้องไส้เริ่มประท้วงด้วยเสียงโครกคราก

ทว่าในตอนนั้นเอง เสียงน้ำไหลรินแว่วมาเข้าหู

"มีแหล่งน้ำ ! "

หลี่มูใจชื้นขึ้นมา ในป่าแบบนี้ แถวแหล่งน้ำมักจะมีสัตว์มารวมตัวกันเสมอ มันคือจุดล่าที่ดีที่สุด

เขาถอนหายใจยาว ตั้งสมาธิแยกแยะทิศทางของเสียง ทิศตะวันตกเฉียงใต้!

หลี่มูรีบก้าวเท้าไปทันที

ไม่นานนัก เขาก็พบรอยเท้าบนพื้นดินที่เปียกชื้น

"นี่มันรอยเท้าแพะป่า... ไม่ผิดแน่ ! "

เขาลองกางนิ้ววัดขนาดรอยเท้าพลางยิ้มออกมา รอยเท้าเหล่านี้กว้างและมีลักษณะเฉพาะ ต่างจากรอยเท้ากวางหรือหมูป่าอย่างชัดเจน

เขาตามรอยเท้าไปเรื่อย ๆ เสียงน้ำไหลชัดเจนขึ้นทุกที

ครู่เดียว ลำธารเล็ก ๆ ที่พาดผ่านกลางเขาพอก็ปรากฏสู่สายตา

ข้างลำธารมีแพะป่าหกเจ็ดตัวกำลังก้มกินน้ำ ในหมู่พวกมันมีจ่าฝูงตัวผู้ขนาดกำยำ เขาของมันดูดุร้ายน่าเกรงขาม มันคอยเงยหน้ากวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวังภัย

ด้วยผลงาน "การปกครองที่ชาญฉลาด" ของฮ่องเต้ต้าฉี ทำให้ตอนนี้ราคาข้าวพุ่งสูงลิ่ว และราคาเนื้อก็ยิ่งแพงหูฉี่ หากล่าแพะป่าได้สักตัว ปัญหาส่วยหลวงของสองพี่น้องก็คงคลี่คลายไปได้เกินครึ่ง

"เสียดายที่ไม่มีธนู ! "

หลี่มูเลียนิ้วมือแล้วชูขึ้นเพื่อเช็กทิศทางลม ก่อนจะค่อย ๆ ย่องอ้อมไปทางทิศตะวันออก

ต้าฉีควบคุมอาวุธเข้มงวดมาก อุปกรณ์การเกษตรพออนุโลมได้ แต่ธนู หน้าไม้ หอก หรือเกราะ หากจะใช้ต้องขออนุญาตจากทางการ ใครแอบครอบครองถือเป็นโทษประหารชีวิต

แพะป่าอยู่ห่างจากเขาไปร่วมสิบกว่าเมตร ลำพังแค่มีดพร้าเล่มเดียว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะล่ามันได้

จะทำอย่างไรดี ?

เขาขมวดคิ้วมุ่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว

...

หนึ่งก้านธูปผ่านไป (ประมาณ 15 นาที)

หลี่มูนั่งนิ่งอยู่บนกิ่งของต้นสนโบราณ ร่างกายถูกพอกด้วยโคลนจนมิด เหลือเพียงรูจมูกและดวงตาที่โผล่พ้นออกมา ในเมื่อไม่มีธนู เขาจึงต้องใช้วิธีที่บื้อที่สุด... นั่นคือ "การเฝ้ารอโชค"

ใต้ต้นไม้นี้เต็มไปด้วยรอยเท้าแพะ มันเป็นทางผ่านที่ฝูงแพะต้องเดินกลับหลังจากกินน้ำเสร็จ

สิ่งที่เขาต้องทำคือซุ่มรออยู่ที่นี่ เมื่อฝูงแพะเดินผ่าน ก็ลงมือสังหารในคราวเดียว

เขาเคยทำภารกิจในป่ามานับครั้งไม่ถ้วน รู้ดีว่าสัตว์ร้ายเวลาล่าเหยื่อมักต้องใช้เวลาแกะรอยนานหลายวัน ความอดทนและความใจเย็นคือคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยมที่สุดของนายพราน

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จ่าฝูงตัวผู้ก็ส่งเสียงคำรามต่ำ ฝูงแพะค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินตามผู้นำออกจากริมลำธาร

"มาแล้ว ! "

หลี่มูกระชับมีดพร้าในมือ แววตาคมกล้าดุจใบมีด

ฝูงแพะใกล้เข้ามาที่ใต้ต้นไม้

สิบเมตร... ห้าเมตร... สามเมตร !

รูม่านตาของหลี่มูหดเกร็ง ขาทั้งสองข้างออกแรงถีบกิ่งไม้สุดแรงอาศัยแรงส่งพุ่งทะยานลงมาจากความสูงสามสี่เมตร !

เขาร่างกายคล่องแคล่วว่องไวดุจเสือดาว

มีดพร้าที่คมกริบเสียบเข้าที่กลางหลังของแพะจ่าฝูงอย่างแม่นยำ หลี่มูใช้ทั้งร่างกดทับลงไป

ฉึก !

เลือดสด ๆ กระเซ็นไปทั่ว !

แพะจ่าฝูงร้องโหยหวน ล้มตึงลงกับพื้น ฝูงแพะที่เหลือแตกกระเจิงหนีตาย !

แพะตัวที่ถูกหลี่มูกดไว้ดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่ง ทว่ายิ่งดิ้น เลือดก็ยิ่งทะลักออกจากบาดแผลมากขึ้นเท่านั้น เพียงไม่กี่สิบอึดใจ แววตาของมันก็เริ่มพร่ามัว ร่างกายแข็งทื่อแน่นิ่งไป

ในตอนนั้นเอง เหนือซากศพของแพะป่าพลันปรากฏ "กล่องเหล็ก" ลวดลายโบราณลอยเด่นขึ้นมา พร้อมกับเสียงอันเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นในหัวของหลี่มู

[ได้รับหีบสมบัติเหล็กดำ ต้องการเปิดหรือไม่ ? ]