บทที่ 805 ไม่มีใครมีสิทธิ์เรียกร้องจากหลิงหยุน

บทที่ 805 ไม่มีใครมีสิทธิ์เรียกร้องจากหลิงหยุน

ลอร์ดประเทศพันธมิตรยิ่งพูดยิ่งได้ใจ บอกว่าหลิงหยุนคือตัวการสำคัญ ถ้าหลิงหยุนไม่ยอมสละไข่มังกร นั่นก็ถือว่าผิดต่อฟ้าดินและมโนธรรม ส่วนจุดประสงค์ที่พูดแบบนี้ ก็เพราะพวกเขาหวาดกลัวจริงๆ เผ่าพันธุ์ระดับสูงเชียวนะ พวกเขาไม่อาจไปตอแยได้เลย เมื่อใดที่พวกนั้นเปิดฉากโจมตี พวกเขาต้องตายอย่างแน่นอน

เมื่อเทียบกับชีวิตของพวกเขาแล้ว ไข่มังกรในมือของหลิงหยุน จะนับเป็นตัวอะไรได้? ยังไงคนที่ได้ไข่มังกรไปก็ไม่ใช่พวกเขาสักหน่อย ถึงไข่มังกรจะเป็นสมบัติล้ำค่าระดับฟ้าประทาน ก็ไม่ถึงคิวที่พวกเขาจะได้เสพสุขอยู่ดี! ดังนั้น พวกเขาถึงกับหวังเป็นอย่างยิ่งว่า หลิงหยุนจะส่งมอบ ไข่มังกรออกไป ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเขาก็จะรอด หลิงหยุนก็จะเสียไข่มังกรไป

ยิ่งไปกว่านั้น หลิงหยุนอาจจะถูกฆ่าตายด้วยซ้ำ สำหรับประเทศพันธมิตรแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีที่ทำให้รู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก! อีกด้านหนึ่งของสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ พื้นที่ที่พันธมิตรต้าเซี่ยถูกปิดล้อม กู้หลิงหยาน หลิงเหยา และคนอื่นๆ มองดูข้อความในช่องแชทของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ที่ลอร์ดประเทศพันธมิตรบังคับให้หลิงหยุนส่งมอบไข่มังกรออกมา ต่างก็กัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น แม้แต่กู้หลิงหยานที่ปกติเป็นคนเรียบร้อย ในตอนนี้ก็ยังอดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบออกมา

"แม่งเอ๊ย พวกลอร์ดประเทศพันธมิตรบ้าเอ๊ย พวกมันจะทำเกินคนไปหน่อยแล้วมั้ง!" "ไข่มังกรเป็นสิ่งที่ลอร์ดหลิงหยุนแย่งชิงมาด้วยความยากลำบาก พวกมันมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้องให้หลิงหยุนส่งไข่มังกรออกไป?" ในมุมมองของกู้หลิงหยาน การที่สามเผ่าพันธุ์ใหญ่ปิดล้อมพวกเขา เป็นเพราะพวกเขาโชคร้าย และเป็นเพราะพวกเขาอ่อนแอ อาจจะเกี่ยวพันกับหลิงหยุนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร

ส่วนไข่มังกรนั้นเป็นของหลิงหยุน หลิงหยุนย่อมมีสิทธิ์ขาดในไข่มังกร ลอร์ดประเทศพันธมิตรไม่มีสิทธิ์แม้แต่น้อย ที่จะมาเรียกร้องให้หลิงหยุนส่งมอบไข่มังกรออกไป หลิงเหยาก็แสดงความโกรธแค้นต่อเรื่องนี้เช่นกัน ดังนั้นเธอจึงเป็นผู้นำในการตะโกนส่งเสียงในช่องแชท "@ลอร์ดหลิงหยุน อย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของพวกลอร์ดประเทศพันธมิตร ไข่มังกรเป็นสิ่งที่คุณแย่งชิงมาด้วยความยากลำบาก ไม่มีใครมีสิทธิ์มาสั่งให้คุณส่งมอบมันออกไปหรอกนะ"

เพียงประโยคเดียว ก็ทำให้ลอร์ดประเทศเซี่ยจำนวนมากเกิดความรู้สึกร่วมขึ้นมาในทันที พวกเขาต่างก็ส่งเสียงสนับสนุนอย่างพร้อมเพรียง "พูดได้ถูกต้อง ไข่มังกรที่สามเผ่าพันธุ์ใหญ่ยอมเสียเวลาและทุ่มเทความพยายามอย่างมากเพื่อแย่งชิงมาให้ได้ จะต้องไม่ธรรมดาและเป็นของดีอย่างแน่นอน การส่งมอบออกไปแบบนี้มันน่าเสียดายเกินไป" "พี่น้องดาวเคราะห์สีน้ำเงิน การที่พวกเราถูกปิดล้อมไม่ใช่ความผิดของลอร์ดหลิงหยุน เป็นเพราะลอร์ดของสามเผ่าพันธุ์ใหญ่ชั่วช้าและไร้ยางอายเกินไปต่างหาก ฉันขอเสนอให้พวกเราคิดหาวิธีฝ่าวงล้อมออกไปเอง อย่าทำให้ลอร์ดหลิงหยุนต้องมาเดือดร้อนไปด้วยเลย"

"ลอร์ดหลิงหยุนอายุน้อยแค่นี้ก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว เรียกได้ว่ามีศักยภาพไร้ขีดจำกัด การที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินของเรามีลอร์ดแบบนี้ ถือเป็นความโชคดีของดาวเคราะห์สีน้ำเงินของเราทั้งหมด" "มีเพียงลอร์ดแบบนี้เท่านั้น ที่จะสามารถนำพาดาวเคราะห์สีน้ำเงินของพวกเราไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง และแข็งแกร่งยิ่งขึ้นได้" "เพื่อลอร์ดแบบนี้ การที่พวกเราจะเสียสละสักนิดหน่อย จะนับเป็นอะไรได้? อย่างมากก็แค่ทหารตายไปบางส่วนเท่านั้น รอจนกลับไปดาวเคราะห์สีน้ำเงิน พวกเราก็สร้างทหารใหม่ได้" พวกลอร์ดประเทศเซี่ยต่างก็แสดงความคิดเห็นอย่างกระตือรือร้นและเต็มไปด้วยความฮึกเหิม แสดงความคิดเห็นที่แตกต่างจากลอร์ดประเทศพันธมิตรอย่างสิ้นเชิง

ลอร์ดประเทศพันธมิตร ต้องการให้หลิงหยุนส่งมอบไข่มังกรออกไปอย่างเร่งด่วน เพื่อที่จะรักษาชีวิตของพวกตนเอาไว้ ส่วนลอร์ดประเทศเซี่ย กลับยินดีที่จะเสียสละตัวเอง เพื่อปกป้องหลิงหยุนและไข่มังกรเอาไว้ ถ้าจะใช้คำพูดของพวกเขาก็คือ หลิงหยุนอายุน้อยแค่นี้ก็มีความแข็งแกร่งระดับนี้แล้ว มีศักยภาพไร้ขีดจำกัด เป็นความหวังของประเทศเซี่ยทั้งหมด และของดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งหมด ปล่อยให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เขาจะต้องสามารถนำพาดาวเคราะห์สีน้ำเงินทะยานขึ้นฟ้าได้อย่างแน่นอน

ในเมื่อสามารถนำพาดาวเคราะห์สีน้ำเงินทะยานขึ้นฟ้าได้ แล้วการที่พวกเขาจะเสียสละเพื่อหลิงหยุนสักหน่อยจะเป็นอะไรไป? นี่มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมากเลยนะ! ในช่วงเวลาหนึ่ง ลอร์ดประเทศพันธมิตรและประเทศเซี่ย ต่างก็ถกเถียงกันอย่างไม่หยุดหย่อนในช่องแชท ถ้างั้นคำถามก็คือ แล้วหลิงหยุนจะตัดสินใจเลือกแบบไหนล่ะ? หลิงหยุนในเวลานี้ ได้หยุดการกระทำในการสังเวยโครงกระดูกมังกรยักษ์ลงแล้ว เขาคอยดูข้อความตะโกนกร้าวในช่องแชทไปพลาง พร้อมกับขบคิดหาวิธีรับมือไปพลาง

ข้อความตะโกนของพวกลอร์ดประเทศเซี่ย ทำให้หลิงหยุนรู้สึกซาบซึ้งใจ เผ่าพันธุ์หนึ่งจะแข็งแกร่งขึ้นได้ ก็จะต้องมีคนที่กล้าเสียสละแบบนี้อยู่ หากทุกคนเอาแต่เห็นแก่ตัว สนใจแต่ตัวเอง เหมือนอย่างประเทศพันธมิตร เช่นนั้นเผ่าพันธุ์นี้ ก็ถูกลิขิตมาแล้วว่าจะไม่สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างแน่นอน กลับมาพูดถึงลอร์ดประเทศเซี่ยต่อ พวกเขาทุกคนต่างก็ต้องการให้หลิงหยุนไม่ต้องไปสนใจลอร์ดของสามเผ่าพันธุ์ใหญ่ และปกป้องไข่มังกรเอาไว้ให้ดี

เพียงแค่จุดนี้ หลิงหยุนก็รู้สึกว่า ควรจะต้องช่วยพวกเขาเอาไว้ให้ได้ งั้นคำถามก็คือ จะช่วยยังไงดีล่ะ? ลองวิเคราะห์สถานการณ์ดูก่อน สามเผ่าพันธุ์ใหญ่ปิดล้อมลอร์ดเผ่ามนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ความต้องการของพวกเขาก็คือ ให้หลิงหยุนส่งมอบไข่มังกรออกไป ข้อนี้ หลิงหยุนสามารถทำได้อย่างง่ายดาย แต่ทว่า เขาไม่ต้องการส่งมอบไข่มังกรออกไป ถ้าจะใช้คำพูดของเขาก็คือ แม่งเอ๊ย ไข่มังกรที่อุตส่าห์ได้มาด้วยความยากลำบาก ทำไมถึงต้องส่งให้คนอื่นด้วยล่ะ?

แต่ถ้าหลิงหยุนไม่ส่งมอบออกไปล่ะก็ งั้นลอร์ดเผ่ามนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ถูกปิดล้อม ก็จะต้องถูกลอร์ดของประเทศพันธมิตรโจมตีอย่างแน่นอน เมื่อใดที่ถูกโจมตี ก็อาจกล่าวได้ว่าต้องตายอย่างแน่นอน พวกเขาไม่ใช่หลิงหยุน ที่จะสามารถต้านทานการโจมตีจากสามเผ่าพันธุ์ใหญ่ และสามารถอยู่รอดปลอดภัยได้..