บทที่ 793 หมายปองไข่มังกร นี่คือโทษตาย

บทที่ 793 หมายปองไข่มังกร นี่คือโทษตาย

เผ่าพันธุ์หลายร้อยเผ่า ลอร์ดนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมารวมตัวกันที่นั่น ทุกคนล้วนต้องการแย่งชิงไข่มังกรมาไว้ในมือ ในสถานการณ์เช่นนี้ ใครก็ตามที่ได้ไข่มังกรไป คนคนนั้นก็จะถูกโอบล้อม และกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคน แต่หลิงหยุนล่ะ! เขากลับหอบไข่มังกร หนีออกมาจากที่นั่นได้ พูดกันตามตรงว่า โคตรเทพเลยจริงๆ ส่วนความยินดี ก็คือในเมื่อหลิงหยุนได้ออกไปจากสนามรบไข่มังกรแล้ว

นั่นก็หมายความว่า เขาปลอดภัยแล้ว นี่ทำให้หินก้อนใหญ่ที่ทับอยู่กลางอกของพวกหลิงเหยาร่วงหล่นลงพื้น หลิงหยุนปลอดภัยก็ดีแล้ว ยังไงเสีย การที่พวกเธอเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังสนามรบไข่มังกรขนาดนี้ จุดประสงค์ก็คือต้องการให้ความช่วยเหลือหลิงหยุน ช่วยเขานำไข่มังกรออกมา ตอนนี้ พวกเธอยังไม่ทันถึงสนามรบไข่มังกรเลย หลิงหยุนก็เอาไข่มังกรออกมาได้แล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องดีมากๆ หรือไง?

"ผมฝ่าวงล้อมออกมาแล้ว ตอนนี้ปลอดภัยดี กลับเป็นพวกคุณต่างหาก ตอนนี้โปรดรีบออกห่างจากสนามรบไข่มังกรให้เร็วที่สุด ยิ่งไกลเท่าไหร่ยิ่งดี" "ที่นั่นมีลอร์ดรวมตัวกันอยู่เยอะมาก พันธมิตรต้าเซี่ยมีกำลังคนน้อยนิด หากถูกพบตัวเข้า มีโอกาสสูงมากที่จะถูกโจมตี" หลิงหยุนกล่าวต่อ พูดตามตรง เขาไม่เคยเป็นห่วงความปลอดภัยของตัวเองเลย เพราะพูดได้โดยไม่ต้องโม้เลยว่า ในสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์แห่งนี้ ไม่มีใครสามารถฆ่าเขาได้อย่างแน่นอน แต่พันธมิตรต้าเซี่ยนั่นต่างออกไป มีลอร์ดไม่ถึงหนึ่งล้านคนด้วยซ้ำ เมื่ออยู่ต่อหน้าเผ่าพันธุ์ที่มีลอร์ดเป็นล้านๆ หรือสิบล้านคน ก็เป็นแค่ลูกกระจ๊อกตัวเล็กๆ เท่านั้น หากถูกพบตัวเข้า มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะถูกโจมตี ดังนั้น การอยู่ให้ห่างจากเผ่าพันธุ์ระดับกลางและระดับสูงเหล่านั้น จึงเป็นทางเลือกที่ถูกต้อง

กู้หลิงเยียนได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าแสดงความเข้าใจ จากนั้นก็ถามต่อ: "แล้วคุณจะทำยังไงล่ะ? พวกเราพอจะช่วยอะไรคุณได้บ้างไหม?" หลิงหยุนฟังจบ ก็รู้สึกตลกขึ้นมาทันที พันธมิตรต้าเซี่ยจะมาช่วยอะไรเขาได้ล่ะ? อืม! พูดกันตามตรง ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลยจริงๆ นั่นแหละ เมื่อคิดได้ดังนี้ หลิงหยุนจึงกล่าวว่า: "ปกป้องพวกคุณเองให้ดีเถอะ! เรื่องของผม ผมจัดการเองได้" "พวกคุณไม่สามารถให้ความช่วยเหลืออะไรผมได้หรอก"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา กู้หลิงเยียน หลิงเหยา จางเทียนเจ๋อ และคนอื่นๆ ก็ถึงกับยืนอึ้ง ไม่สามารถให้ความช่วยเหลืออะไรหลิงหยุนได้เลย? เชี่ยเอ๊ย คุณไม่ต้องพูดตรงขนาดนั้นก็ได้มั้ง แต่พอลองคิดดูดีๆ ความจริงมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ลองคิดดูสิ ตั้งแต่หลิงหยุนเข้าสู่สนามรบระดับจักรวาลมา เริ่มจากวิหารเทพแห่งทะเลดวงดาวก่อนหน้านี้ และตอนนี้ก็สนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ มีครั้งไหนบ้าง ที่หลิงหยุนต้องพึ่งพาพันธมิตรต้าเซี่ยของพวกเขา? คำตอบคือไม่มีเลย ไม่ว่าจะเป็นครั้งไหน หลิงหยุนก็มักจะไปไหนมาไหนคนเดียว และลงมือเพียงลำพังเสมอ และเขาก็ยังทำสำเร็จเสียด้วย ดังนั้น ประโยคที่หลิงหยุนบอกว่า พันธมิตรต้าเซี่ยไม่สามารถให้ความช่วยเหลืออะไรเขาได้ ไม่ได้เป็นการพูดโม้เลย แต่เป็นเพียงการอธิบายความจริงข้อหนึ่งเท่านั้น

พูดคุยเรื่องอื่นๆ กันอีกเล็กน้อย ทั้งสองฝ่ายถึงได้วางสายไป หลิงหยุนนำเหล่าฮีโร่ค้นหาทรัพยากรต่อไป ส่วนพวกกู้หลิงเยียนและหลิงเหยา ก็ทำตามคำแนะนำของหลิงหยุน รีบหันหลังกลับ และเร่งความเร็วออกห่างจากสนามรบไข่มังกรทันที พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ให้ไปพบเจอกับลอร์ดจากเผ่าพันธุ์ระดับกลางและเผ่าพันธุ์ระดับสูงเหล่านั้น ช่วยไม่ได้นี่นา! พันธมิตรต้าเซี่ยนั้นอ่อนแอ หากต้องเผชิญหน้ากัน เกรงว่าจะเกิดปัญหาใหญ่ได้

กลับมาพูดถึงเผ่าเทพสวรรค์ เผ่าปีศาจ เผ่ามนุษย์วิหค และเผ่าพันธุ์ระดับกลางบางเผ่าที่ยังคงมีความโลภต่อไข่มังกรอยู่ พวกเขากำลังเร่งความเร็วเข้าใกล้ฝั่งของหลิงหยุน ล้วนต้องการเข้าใกล้หลิงหยุนให้ได้ก่อนใครก้าวหนึ่ง จากนั้นก็แย่งไข่มังกรกลับคืนมาจากมือของเขา หารู้ไม่ว่า ทั้งหมดนี้ล้วนตกอยู่ภายใต้การจับตามองของหลิงหยุน หลิงหยุนทั้งสำรวจไปด้วย และเปิดแผนที่ดวงตาแห่งเทพเพื่อตรวจสอบไปด้วย เพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวของเผ่าพันธุ์อื่นๆ บนนั้น

ขอเพียงแค่มีลอร์ดต่างเผ่าเข้ามาใกล้ หลิงหยุนก็จะเปิดประตูแห่งความว่างเปล่าเพื่อหลบหนีทันที นี่ไม่ใช่ว่าหลิงหยุนกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับลอร์ดเผ่าอื่นๆ หรอกนะ แต่หลิงหยุนรู้สึกว่ามันไม่มีความจำเป็นเลยต่างหาก ข้อแรก เขาได้ไข่มังกรมาอยู่ในมือแล้ว แล้วการเผชิญหน้ากับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์มันจะมีความหมายอะไรล่ะ? ข้อสอง หากเผชิญหน้ากับลอร์ดต่างเผ่าพันธุ์ ย่อมต้องเกิดการต่อสู้อย่างแน่นอน หากทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน หลิงหยุนไม่มีทางแพ้อย่างแน่นอน แต่มันจะทำให้เสียเวลา มีเวลาขนาดนั้น เอาไปสำรวจและค้นหาทรัพยากรไม่ดีกว่าหรือไง? ทำไมจะต้องไปต่อสู้กับลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นๆ ด้วย? นี่มันหาเหาใส่หัวชัดๆ ไม่ใช่หรือ?

เป็นเช่นนี้ เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน ลอร์ดจากสามเผ่าพันธุ์ระดับสูงอย่าง เผ่าเทพสวรรค์ เผ่าปีศาจ และเผ่ามนุษย์วิหค เป็นกลุ่มแรกที่บุกเข้ามาใกล้หลิงหยุน ณ ตำแหน่งหนึ่งของสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ เทียนหงและจักรพรรดิขาว กำลังนำกลุ่มย่อยของเผ่าเทพสวรรค์กลุ่มหนึ่ง สร้างประตูเทเลพอร์ต มองดูพิกัดของไข่มังกรที่กะพริบอยู่บนแผนที่ เทียนหงก็เผยรอยยิ้มแสยะที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "เทเลพอร์ตอีกแค่ครั้งเดียว พวกเราก็จะไปถึงตำแหน่งที่หลิงหยุนอยู่ได้แล้ว" "ถึงตอนนั้น ข้าจะทำให้ไอ้หมอนี่อยู่ไม่สู้ตายอย่างแน่นอน" "กล้าสังหารข้า แถมยังกล้าหมายปองไข่มังกรที่เผ่าเทพสวรรค์ของพวกเราจองไว้ นี่คือโทษตาย"