บทที่ 1155 - ความเปลี่ยนแปลงบนโลกมนุษย์

บทที่ 1155 - ความเปลี่ยนแปลงบนโลกมนุษย์

"ข้าเข้าใจแล้ว"

หลังจากเฉินชางเสวียนรับของวิเศษไป ก็เห็นเฉินเนี่ยนจือนำลูกแก้วอันมืดมิดอีกลูกหนึ่งมาให้

ได้ยินเพียงเฉินเนี่ยนจือเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและแววตาลึกล้ำว่า "นี่คือลูกแก้วรวบรวมวิญญาณระดับเซียน ไม่เพียงแต่จะสามารถเก็บรักษากลิ่นอายและดวงวิญญาณของผู้ฝึกตนได้ แต่ยังมีคุณสมบัติในการหล่อเลี้ยงและรวบรวมวิญญาณอีกด้วย"

"ในภายภาคหน้าหากท่านสิ้นอายุขัย ก็จงเข้าไปหล่อเลี้ยงวิญญาณในลูกแก้วนี้เถิด รอให้ลูกหลานในตระกูลเหินเวหาขึ้นไป ก็ให้พวกเขาพาท่านขึ้นไปด้วย"

"เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะลงมือช่วยท่านกลับมาเกิดใหม่ด้วยตนเอง บางทีอาจจะช่วยเพิ่มโอกาสให้ท่านบรรลุเป็นเซียนในชาติหน้าได้บ้าง"

เฉินชางเสวียนรับลูกแก้วรวบรวมวิญญาณมาพลางถอนหายใจเล็กน้อย

เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้มากนัก เพียงแต่เปลี่ยนเรื่องสนทนา "เจ้าจะกลับไปเมื่อใด"

"รอจนกว่าฟ้าดินจะเลื่อนระดับแล้วกัน"

เฉินเนี่ยนจือเอ่ยปาก มองไปยังส่วนลึกของความว่างเปล่าพลางเอ่ย "หลังจากหนึ่งรอบเจี่ยจื่อ ข้าจะเร่งเร้าค่ายกลอย่างเต็มกำลัง เพื่อช่วยเหลือฟ้าดินให้เกิดการเปลี่ยนแปลง"

"เมื่อถึงเวลานั้น เนี่ยนชวนและพวกเขาก็น่าจะเสริมสร้างระดับการบำเพ็ญเพียรจนเสร็จสิ้นและออกจากด่านแล้ว หากมีพวกเขาคอยช่วยเหลือ ข้าก็จะมีความมั่นใจมากขึ้น"

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เฉินชางเสวียนก็พยักหน้ารับ และไม่ได้พูดอะไรอีก

เวลาอีกหนึ่งรอบเจี่ยจื่อกว่าจะถึงเวลาที่ฟ้าดินเลื่อนระดับ เฉินเนี่ยนจือยังคงไม่มีกะจิตกะใจจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียร

การลงมายังโลกมนุษย์ในครั้งนี้ เขาได้เดินทางไปทั่วทุกสารทิศหลายครั้ง

ครั้งแรกที่เดินทางไปทั่วโลกจื่ออิ้น ก็เพื่อพบปะสหายเก่า และทิ้งรากฐานไว้ให้สหายเก่าได้บรรลุเป็นเซียน

ครั้งที่สองที่เดินทางไปทั่วหล้า ก็เพื่อชดเชยความเสียใจและสะสางผลกรรมให้กับผู้อาวุโสที่ล่วงลับไปแล้ว

บัดนี้เมื่อได้พบสหายเก่าที่อยากพบเป็นส่วนใหญ่แล้ว และได้สะสางผลกรรมให้กับผู้อาวุโสที่อยากช่วยเหลือแล้ว

เมื่อสะสางความปรารถนาในโลกมนุษย์เสร็จสิ้น หลังจากเดินออกมาจากทะเลเพลิงนรกอัคคีอีกครั้ง เฉินเนี่ยนจือก็พบว่าตนเองดูเหมือนจะไม่มีสถานที่ให้ไปอีกแล้ว

เฉินเนี่ยนจือเดินเตร็ดเตร่ไปตามผืนดินอย่างไร้จุดหมาย ภายในใจมีความรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

"หลังจากลาจากโลกมนุษย์ในครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้กลับมาอีก"

"การเดินทางครั้งที่สามนี้ ก็ขอทำตามใจตนเอง มองดูขุนเขาและสายน้ำอันงดงามของโลกจื่ออิ้นสักหน่อยเถิด"

เฉินเนี่ยนจือพึมพำในใจ จนกระทั่งพบว่าตนเองเดินมาถึงเกาะทะเลสาบวิญญาณโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนว่าจะเป็นช่วงเดือนสาม ฤดูใบไม้ผลิ บนเกาะกลางทะเลสาบ ป่าท้อที่ทอดยาวหลายพันลี้ได้บานสะพรั่งปกคลุมไปทั่วผืนดิน

เฉินเนี่ยนจือเดินเล่นอยู่ท่ามกลางดอกท้อ กลีบดอกไม้ปลิวว่อนราวกับสายฝน กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วหัวใจ

"ดวงดาวบนท้องฟ้าหมุนเวียน โลกมนุษย์แปรเปลี่ยนไม่หยุดนิ่ง"

"สรรพสิ่งผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนไม่มีวันหยุดพัก ทว่าใจข้ากลับมั่นคงไม่แปรผัน"

เวลาผ่านไปหมื่นปี เฉินเนี่ยนจือกลับมาเดินเล่นท่ามกลางสายฝนดอกท้ออีกครั้ง ภายในใจเกิดความรู้สึกทอดทอนใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

กลับมาเยือนถิ่นเก่า ดอกท้อยังคงเบ่งบานเช่นเดิม

ทว่าฟ้าดินกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เกาะทะเลสาบวิญญาณไม่รู้ว่าขยายใหญ่ขึ้นกี่เท่า เกาะกลางทะเลสาบก็มีขนาดใหญ่ถึงหลายพันลี้แล้ว

เกาะทะเลสาบวิญญาณยังคงเป็นเกาะทะเลสาบวิญญาณ ทว่าไม่ใช่เกาะทะเลสาบวิญญาณในอดีตอีกต่อไป เกาะกลางทะเลสาบยิ่งไม่ใช่เกาะเล็กๆ ขนาดสิบลี้ในอดีตอีกแล้ว

ฟ้าดินจื่ออิ้นกำลังเลื่อนระดับ และขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

แคว้นหยูที่เคยกว้างใหญ่เพียงไม่กี่หมื่นลี้ในอดีต บัดนี้เกรงว่าคงจะกว้างใหญ่ถึงหลายแสนลี้แล้ว หากมองออกไปในดินแดนรกร้างแห่งภูมิภาคตะวันออก ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตมากขึ้นไปอีก

บัดนี้ยอดเขาชิงหยวน มีความโอ่อ่าของเทือกเขาสันกระดูกสวรรค์อยู่หลายส่วน เกาะทะเลสาบวิญญาณก็ยิ่งดูเหมือนทะเลสาบเซียนมากขึ้นไปอีก

ที่นี่คือสถานที่บำเพ็ญเพียรในอดีตของเซียน มีโชคชะตาอันไร้ขอบเขตมารวมตัวกัน บางทีอาจจะอีกไม่กี่แสนปี ยอดเขาชิงหยวนก็อาจจะกลายเป็นหนึ่งในภูเขาเทพที่สูงที่สุดในโลกจื่ออิ้น

และเกาะทะเลสาบวิญญาณ ก็มีโอกาสที่จะกลายเป็นทะเลเฮ่าฮั่นแห่งต่อไป

นี่คือเรื่องดีสำหรับโลกจื่ออิ้น ทว่าเฉินเนี่ยนจือกลับไม่สามารถค้นหาความรู้สึกในอดีตกลับคืนมาได้อีกแล้ว

"ดวงดาวหมุนเวียน ฟ้าดินแปรเปลี่ยน"

"ความทรงจำในอดีตไม่มีวันกลับมาได้อีกแล้ว บางทีคงทำได้เพียงแค่เก็บมันไว้เป็นความทรงจำที่ถูกปิดผนึกไว้เท่านั้น"

เฉินเนี่ยนจือรู้สึกทอดทอนใจ และมีความรู้สึกเศร้าหมองอยู่บ้าง

ขณะที่เดินไปข้างหน้า ไม่รู้ว่าเดินมาไกลแค่ไหน เฉินเนี่ยนจือเดินพ้นป่าท้อที่ทอดยาวนับพันลี้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าวิสัยทัศน์เปิดกว้างขึ้น

เบื้องหน้าคือทะเลสาบวิญญาณอันกว้างใหญ่ บนผิวน้ำที่สงบนิ่งมีหมอกเซียนแห่งมรรคาลอยอวลอยู่

ท่ามกลางป่าอ้อที่อยู่ไกลออกไป นกวิญญาณสีม่วงฝูงหนึ่งบินโฉบไปมาบนท้องฟ้า นกเทพตัวจ่าฝูงมีสีม่วงอมเขียว บนหัวมีลวดลายสายฟ้าสีเขียวปรากฏให้เห็นลางๆ

เพียงแค่สะบัดปีก สายฟ้าก็ร่วงหล่นลงมาเต็มท้องฟ้า ถึงกับจับมังกรเจียวหลงขึ้นมาจากทะเลสาบวิญญาณได้ตัวหนึ่ง

"นกสายฟ้าอัสนีม่วง"

ดวงตาของเฉินเนี่ยนจือขยับเล็กน้อย จดจำที่มาของนกเทพตัวนั้นได้

นกสายฟ้าอัสนีม่วงเป็นนกเทพชนิดหนึ่ง เมื่อโตเต็มวัยก็สามารถบรรลุถึงขอบเขตเซียนได้ ไข่เซียนที่มันให้กำเนิดแฝงไว้ด้วยพลังต้นกำเนิดแห่งสายฟ้า มูลค่าเทียบได้กับสมุนไพรเซียนธาตุสายฟ้าที่หาได้ยากยิ่ง

นกเทพชนิดนี้ ต่อให้เป็นในแดนเซียนก็ถือว่าหาได้ยากยิ่ง คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเห็นบนเกาะทะเลสาบวิญญาณแห่งนี้

"คงพัฒนามาจากห่านลายม่วงเป็นแน่"

เฉินเนี่ยนจือคำนวณดูคร่าวๆ ก็รู้ถึงที่มาของนกสายฟ้าอัสนีม่วงตัวนี้ได้

เมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่น เคยค้นพบรังของห่านลายม่วงบนเกาะทะเลสาบวิญญาณ หลังจากนั้นมันก็กลายเป็นหนึ่งในกิจการของตระกูล

ในอดีตตระกูลเฉินเคยเพาะเลี้ยงห่านลายม่วงไว้เป็นจำนวนมาก ห่านย่างของตระกูลเฉินนับว่าเป็นของดีแห่งดินแดนรกร้างแห่งภูมิภาคตะวันออก ซึ่งนำรายได้มหาศาลมาสู่ตระกูลเฉิน

ด้วยเหตุนี้ ตระกูลเฉินจึงเลี้ยงห่านลายม่วงมานานนับหมื่นปี ห่านลายม่วงเหล่านี้อาศัยอยู่บนเกาะทะเลสาบวิญญาณที่มีปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ อีกทั้งยังได้รับวาสนาจากแหล่งกำเนิดเซียนโดยไม่รู้ตัว สายเลือดจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้ตัว

หลังจากสะสมมานานกว่าหมื่นปี โดยไม่รู้ตัวพวกมันก็ให้กำเนิดนกสายฟ้าอัสนีม่วงออกมาตัวหนึ่งจนได้

ตระกูลเซียนเฉินไม่รู้ถึงที่มาของมัน รู้เพียงแค่ว่าสายเลือดของมันไม่ธรรมดา ไข่วิญญาณที่มันให้กำเนิดเป็นของบำรุงล้ำค่า จึงปล่อยให้มันหากินอยู่บนเกาะทะเลสาบวิญญาณ

"ช่างเป็นนกสายฟ้าอัสนีม่วงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ หากนำไปยังแดนเซียน เกรงว่าเซียนหลายคนคงต้องน้ำลายสอเป็นแน่"

เฉินเนี่ยนจือพึมพำ ในใจมีความรู้สึกยินดีอยู่บ้าง

นกสายฟ้าอัสนีม่วงเป็นสัตว์ปีกระดับเซียน นิสัยไม่เหมือนห่านลายม่วงที่อ่อนโยน ทว่าก็ไม่เหมือนเซียนอสูรที่ยอมตายไม่ยอมสวามิภักดิ์ มันเป็นตัวตนที่สามารถสยบได้

หลังจากที่มันโตเต็มวัย ทุกๆ หนึ่งพันปีจะสามารถให้กำเนิดไข่เซียนได้หนึ่งฟอง

ไข่เซียนนั้นสามารถนำมาทำยา หรือจะกลืนกินเข้าไปโดยตรงก็ได้ สำหรับเซียนแล้วก็นับว่าเป็นของบำรุงล้ำค่าเช่นกัน

หากสามารถสยบมันได้ แล้วนำไปยังแดนเซียนในภายภาคหน้า ก็จะสามารถนำรายได้มาสู่ตระกูลเซียนเฉินได้บ้าง

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เฉินเนี่ยนจือก็เตรียมจะลงมือสยบมัน

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงมังกรคำรามดังขึ้น

เห็นเพียงในทะเลสาบวิญญาณ ปลาใหญ่ตัวหนึ่งกระโดดขึ้นมากลางอากาศ ม้วนเอาน้ำในทะเลสาบจนกลายเป็นคลื่นยักษ์ โจมตีเข้าใส่นกสายฟ้าอัสนีม่วง

นกสายฟ้าอัสนีม่วงเห็นดังนั้น ก็รีบสยายปีกบินขึ้น ปล่อยสายฟ้าฟาดฟันเข้าใส่

ทว่าปลาใหญ่ตัวนั้นกลับตวัดหางเพียงครั้งเดียว ก็สามารถทำให้สายฟ้าแตกกระจาย และฟาดนกสายฟ้าอัสนีม่วงจนกระเด็นออกไป

"นี่มัน..."

ดวงตาของเฉินเนี่ยนจือขยับเล็กน้อย มองเห็นรูปร่างของปลาใหญ่ตัวนั้นได้อย่างชัดเจนในทันที

มันคือปลาไนสีเขียวตัวใหญ่ที่มีหนวดมังกร เกล็ดกิเลนดูราวกับเกล็ดมังกรก็ไม่ปาน ภายในร่างกายยิ่งมีพลังอำนาจของมังกรซ่อนอยู่

"ปลาไนสายเลือดมังกร"

เฉินเนี่ยนจือพึมพำ บนใบหน้าเผยให้เห็นความยินดีออกมาเล็กน้อย

ปลาไนสายเลือดมังกรก็เหมือนกับนกสายฟ้าอัสนีม่วง ไม่ใช่เผ่าอสูร ทว่ากลับเป็นปลาวิญญาณระดับเซียนที่หาได้ยากยิ่ง

ปลาไนสายเลือดมังกรชนิดนี้มีสติปัญญาไม่สูงนัก ทว่าภายในร่างกายกลับแฝงไว้ด้วยเลือดของมังกรแท้ นับว่าเป็นสุดยอดสมบัติเซียนที่ล้ำค่าที่สุด

มันคือปลาเซียนที่ตระกูลเซียนมากมายปรารถนาอย่างยิ่งยวด และเป็นอาหารอันโอชะที่เซียนมากมายอยากลิ้มลอง

เซียนไม่รับประทานธัญพืชทั้งห้าของมนุษย์ปุถุชน ทว่าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความอยากอาหาร

โดยทั่วไปแล้ว เซียนมักจะรับประทานสุดยอดสมบัติและของวิเศษระดับเซียนเป็นอาหาร ในบรรดานั้นวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยมที่สุดย่อมต้องเป็นตับมังกรและไขกระดูกหงส์ในตำนาน

ปลาไนสายเลือดมังกรตัวนี้แม้จะยังไม่กลายร่างเป็นมังกร ทว่าสายเลือดของมันกลับใกล้เคียงกับมังกรแท้อย่างยิ่ง เมื่อรับประทานเข้าไปไม่เพียงแต่จะช่วยบำรุงระดับการบำเพ็ญเพียรอย่างมหาศาล ทว่ารสชาติก็ยังยอดเยี่ยมไร้ที่ติอีกด้วย แม้จะไม่กล้ากล่าวว่าเทียบเท่ากับสุดยอดสมบัติเซียนระดับสูงสุดอย่างตับมังกรและไขกระดูกหงส์ ทว่าก็นับว่าเป็นวัตถุดิบชั้นยอดที่สุดอย่างแน่นอน

[จบแล้ว]