บทที่ 33 - เธอก็ไสหัวไปเหมือนกัน

บทที่ 33 - เธอก็ไสหัวไปเหมือนกัน

จางรั่วเสวี่ยรับรู้ได้ถึงสายตาของเฉินจิ่งอัน เธอขยับตัวถอยหลังหนีเล็กน้อย แต่ถึงกระนั้น ความโดดเด่นของเธอก็ยังยากที่จะปิดบังมิด

"อะแฮ่ม..."

เฉินหย่งกุ้ยกระแอมไอขึ้นมา

"หืม?" เฉินจิ่งอันสีหน้าไม่เปลี่ยน เลื่อนสายตากลับขึ้นไปมองด้านบน

จางรั่วเสวี่ยผิวขาวผ่อง รูปหน้างดงาม คิ้วดั่งใบหลิว ปากนิดจมูกหน่อย แถมด้วยท่าทีเขินอายเอียงอายนั่นอีก เห็นแล้วน่าทะนุถนอมสุดๆ

โดยเฉพาะผมยาวสลวยที่ถักเป็นผมเปียสองข้างทิ้งตัวลงมาเคลียอก ยิ่งทำให้กลิ่นอายรักแรกโชยมาปะทะจมูกเต็มๆ

...

"เหล่าลิ่วเอ๊ย ไม่ใช่ว่าลุงอยากจะสั่งสอนหรอกนะ แต่เอ็งเป็นใครล่ะ? เป็นถึงนักเขียนใหญ่ที่เบื้องบนจับตามองเชียวนะ"

เฉินหย่งกุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับผู้ใหญ่สอนเด็ก "บรรณาธิการใหญ่กวนบอกว่า เวลาของเอ็งควรเอาไปใช้กับการเขียนหนังสือ ในขณะเดียวกัน นอกจากจะทำงานของหมู่บ้านให้เสร็จแล้ว ก็ต้องให้เวลาเอ็งได้มีอิสระอย่างเต็มที่ด้วย"

"เพราะงั้นน่ะสิ ทางหมู่บ้านก็เลยส่งจางรั่วเสวี่ยมาช่วยซักผ้าทำกับข้าว ถือซะว่ามาคอยดูแลความเป็นอยู่ให้เอ็งไง"

"ลุงประสาทปะเนี่ย?"

เฉินจิ่งอันกระแทกเสียงหงุดหงิด "ลุงคิดว่าคนในหมู่บ้านยังเกลียดผมไม่พอใช่ไหม? ถึงได้ส่งคนมาคอยดูแลผมเนี่ย? แม่งเอ๊ย ผมรู้หรอกน่าว่าถ้าอยากได้คนดูแลก็ต้องแต่งงานหาเมีย! ลุงไสหัวไปเลยนะ ไม่งั้นผมตบคว่ำแน่"

"เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งสิ"

เฉินหย่งกุ้ยรีบถอยหลังกรูด "เหล่าลิ่ว เอ็งอย่ามาทำเป็นเห็นความหวังดีของคนอื่นเป็นเรื่องร้ายสิวะ... เชี่ย เอ็งจะทำอะไรวะเนี่ย?"

พูดยังไม่ทันขาดคำ คอเสื้อด้านหลังของเขาก็ถูกเฉินจิ่งอันหิ้วพรวดขึ้นมา เขาสูงแค่ 1.65 เมตร พอโดนหิ้วขึ้นมาแบบนี้ ปลายเท้าก็เลยแตะพื้นแบบหมิ่นเหม่

"เหล่าลิ่ว ฉันเป็นถึงเลขาฯ หมู่บ้านนะโว้ย แกกล้าทำกับฉันแบบนี้เหรอ?"

"เฉินเหล่าลิ่ว ไว้หน้ากันบ้างสิวะ!"

"เฉินจิ่งอัน แม่งเอ๊ย ฉันเป็นลุงแกนะเว้ย!"

...

เฉินจิ่งอันเมินเสียงโวยวายของเฉินหย่งกุ้ย แล้วโยนเขาออกไปนอกประตูเต็มแรง

"ไสหัวไป"

"แก..."

เฉินหย่งกุ้ยล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนกองหิมะ กัดฟันกรอดด้วยความแค้น

"เชี่ย"

เสียงอุทานดังมาจากด้านหลัง เขาหันขวับไปมอง แล้วก็แทบแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย

ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พวกผู้ชายทั้งแก่ทั้งหนุ่มในหมู่บ้านแห่กันมามุงดูเพียบ

พวกเขากำลังเบิกตากว้าง สลับมองเฉินหย่งกุ้ยกับเฉินจิ่งอันที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตาหวาดผวา

ไอ้เฉินเหล่าลิ่วถึงกับกล้าโยนเลขาฯ หมู่บ้านทิ้งเลยเหรอวะเนี่ย?

จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าการโดนมันอัดสักรอบสองรอบ ก็ไม่ได้อยุติธรรมขนาดนั้นซะแล้วสิ

"นี่ พวกแกมาทำอะไรกันตรงนี้หะ?" เฉินหย่งกุ้ยตวาดลั่น

"เอ่อ... ก็เห็นลุงพาสาวสวยมาหาเหล่าลิ่วนี่นา ทำไมล่ะ? มันเพิ่งหย่าแท้ๆ หมู่บ้านก็จะหาคนใหม่ให้มันเลยเหรอ?" เฉินเจี้ยนกั๋วถามด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวปรี๊ดด้วยความอิจฉา

คนอื่นๆ เองก็รู้สึกปั่นป่วนในใจเหมือนกัน ก็แหม ในหมู่บ้านยังมีชายโสดตั้งเยอะแยะ

แต่ไอ้เฉินเหล่าลิ่วกลับได้แต่งเมียไปตั้งสองคนแล้ว

"เฮ้ย อย่าพูดบ้าๆ แบบนั้นสิ"

เฉินหย่งกุ้ยปั้นหน้าขรึม "ก็พื้นที่บ้านของเหล่าลิ่วมันตั้งกว้างขวางใช่ไหมล่ะ? ให้มันอยู่คนเดียวมันก็ไม่ค่อยเหมาะ... หมู่บ้านก็เลยตัดสินใจจะแบ่งพื้นที่บ้านของมันครึ่งหนึ่งให้จางรั่วเสวี่ยอยู่แทน"

"เชี่ย มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

ทุกคนต่างมีสีหน้าชื่นมื่นยินดี

ถึงแม้ว่าที่ซุกหัวนอนของไอ้เฉินเหล่าลิ่วจะห่วยแตกจนหมายังส่ายหน้า แต่ลึกๆ แล้วพวกเขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่ดี

"พวกแกไสหัวไปซะ"

เฉินจิ่งอันแค่นยิ้มเย็น "ถ้าพวกแกกล้าเอาที่ดินของฉันไปแบ่งให้คนอื่น... พรุ่งนี้ฉันจะไปเผาที่ทำการหมู่บ้านทิ้งซะ"

"เอาเลย!"

ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์กันเกรียวกราว

นี่มันโชคสองชั้นชัดๆ!

สำหรับพวกเขาแล้ว การฆ่าคนกับการวางเพลิงมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายพอๆ กัน

ถ้าเผาที่ทำการหมู่บ้านล่ะก็? ได้ไปนอนกินข้าวแดงในคุกจนลืมโลกแน่ๆ

"หืม?"

สีหน้าของเฉินหย่งกุ้ยทะมึนลงทันที "พวกแกมีปัญหาอะไรกับที่ทำการหมู่บ้านหรือเปล่า?"

"เปล่าครับ!"

ทุกคนสะดุ้งโหยงกลับมาสู่โลกความจริง

พวกเขาแค่อยากให้ไอ้เฉินเหล่าลิ่วโดนจับเข้าซังเตเท่านั้นแหละ... แต่จะมาพูดต่อหน้าเลขาฯ หมู่บ้านก็ใช่ที่ใช่ไหมล่ะ?

ตอนนั้นเอง

จางรั่วเสวี่ยก็เดินมาที่ประตู หน้าแดงระเรื่อพลางเอ่ยขึ้น "เฉินจิ่งอัน..."

"เธอก็ไสหัวไปเหมือนกัน" เฉินจิ่งอันเหล่ตามอง

"โห"

ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง

"คุณ... คุณว่าไงนะคะ?"

จางรั่วเสวี่ยสะดุ้งโหยง

"ฉันบอกว่า เธอก็ไสหัวไปไง"

เฉินจิ่งอันผลักเธอออกไปให้พ้นทาง แล้วปิดประตูดังปัง

...

ทั่วทั้งภูเขาหนิวปี๋ตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับป่าช้า