บทที่ 28 - ฉันโตมาด้วยข้าวร้อยบ้าน ฟ้าดินเป็นคนเลี้ยงดู

บทที่ 28 - ฉันโตมาด้วยข้าวร้อยบ้าน ฟ้าดินเป็นคนเลี้ยงดู

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสวีตหวานแหววกันอยู่ จู่ๆ ประตูบ้านก็ถูกเคาะดังขึ้น

"เหล่าลิ่ว เหล่าลิ่ว..."

"หืม?" เฉินจิ่งอันขมวดคิ้วมุ่น ตบหัวหยานซีเบาๆ แล้วสวมเสื้อผ้าเดินออกไปดู

หิมะหยุดตกไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พวกผู้ชายทั้งแก่ทั้งหนุ่มในหมู่บ้านพากันมายืนอยู่หน้าถ้ำ มองเขาด้วยสายตาสะใจ

"เหล่าลิ่ว... รีบเรียกหยานซีออกมาเถอะ คนบ้านเธอเขามารับแล้ว" เฉินหย่งชิงยิ้มเจื่อนๆ

"หืม? คนที่บ้านเหรอ?" เฉินจิ่งอันสะดุ้งโหยง รีบหันขวับไปมองหยานซี

ตอนนี้หยานซีเองก็หน้าซีดเผือด ยืนจ้องมองเขาอย่างทำอะไรไม่ถูก

"เฉินเหล่าลิ่วเอ๊ย แกนี่มันดวงซวยจริงๆ" เฉินต้าหลงเยาะเย้ย "อุตส่าห์หาเมียได้ทั้งที... คนบ้านเขาก็ดันจะมาพากลับไปซะแล้ว"

"เรื่องดวงดีน่ะสู้แกไม่ได้จริงๆ แหละ" เฉินจิ่งอันถอนหายใจ "คนอื่นเขาเลี้ยงลูก แกก็เลี้ยงลูก... เลี้ยงตั้งเยอะแยะแล้วมันได้ประโยชน์อะไรล่ะ? เมียตัวเองพอถึงหน้าหนาวก็ต้องมุดตัวอยู่แต่ในบ้าน กางเกงดีๆ สักตัวยังไม่มีให้ใส่เลย"

"แก..." เฉินต้าหลงโกรธจัดจนตัวสั่นเทิ้ม

"แกอะไร... อยากมีเรื่องเรอะ? ดีเลย ตอนนี้ฉันกำลังอารมณ์บูดพอดี ได้อัดพวกแกสักรอบระบายอารมณ์ก็คงไม่เลว" เฉินจิ่งอันบิดคอดังกรอบแกรบ แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

ฟึ่บ! ทุกคนต่างพากันถอยกรูดไปด้านหลัง

"แม่งเอ๊ย ทนไม่ไหวแล้วโว้ย..." เฉินเจี้ยนกั๋วชูแขนตะโกนลั่น "ไอ้สารเลวนี่มันจะกร่างเกินไปแล้ว พวกเราลุยพร้อมกันเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะตีพวกเราตายได้ทุกคน"

พูดจบเขาก็พุ่งเข้าไปเป็นคนแรก เฉินเจี้ยนเฉียวกับคนอื่นๆ ก็ตามไปติดๆ ส่วนเฉินต้าหลงก็คว้าไม้พลองมาท่อนหนึ่ง ร้องตะโกนโวยวายพุ่งทะยานเข้าไปหา

คนในหมู่บ้านไม่ได้แห่กันเข้าไปหมดหรอก แต่ก็น่าจะสักสองในสามได้ เฉินจิ่งอันสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เขาผลักเฉินหย่งชิงที่พยายามจะเข้ามาห้ามออกไป ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

ปังๆๆ! เขาลงมืออย่างไม่ปรานีปราศรัย แทบจะเรียกได้ว่าแค่แตะก็ร่วง แค่เฉียดก็เจ็บตัว

ไม่ถึงห้านาที

หน้าถ้ำก็มีคนนอนกองระเนระนาดเต็มไปหมด

เฉินจิ่งอันจุดบุหรี่ขึ้นสูบ แล้วเตะเฉินต้าหลงที่นอนอยู่แทบเท้ากระเด็นออกไป

"พวกสวะ ให้โอกาสแล้วยังไม่รู้จักเอาถ่าน"

... คนที่นอนอยู่บนพื้นหลายคนถึงกับฉี่ราดกางเกง ได้แต่นอนหมอบราบไปกับพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

ส่วนคนที่เหลือก็มีสีหน้าหวาดผวา มือเท้าเย็นเฉียบ

ไอ้สารเลวนี่... มันจะเก่งเรื่องต่อยตีเกินไปแล้ว

"เฮ้อ" เฉินหย่งชิงถอนหายใจยาว

เรื่องในหมู่บ้านมันก็เป็นแบบนี้แหละ ไปยั่วโมโหคนหมู่มาก ทางหมู่บ้านก็จัดการยาก แต่ถ้าโดนซ้อมขึ้นมา ทางนั้นเขาก็ไม่เข้าไปยุ่งเหมือนกัน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป... ใครหน้าไหนกล้าสะเออะขึ้นมาที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ฉันจะอัดให้เละทุกครั้งที่เห็น ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม" เฉินจิ่งอันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

ทุกคนต่างปิดปากเงียบกริบเหมือนจักจั่นหน้าหนาว

เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินต้าหลง ใช้มือข้างเดียวหิ้วคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้นมา

"หรือว่าไม่ได้ยินที่ฉันพูด..."

"ได้... ได้ยินแล้ว" เฉินต้าหลงหน้าตาฟกช้ำดำเขียว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"แล้วก็อีกอย่าง... เฉินต้าหลง ฉันไม่ได้ติดค้างอะไรแก" เฉินจิ่งอันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ที่บอกว่าแกเลี้ยงดูฉันมาตั้งหลายปีเนี่ย แต่ฉันรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ยังไง ในใจแกน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ ตอนนั้นฉันไข้ขึ้นจนเพ้อไปหมด แกก็ทิ้งฉันไว้ในห้องเก็บฟืนคนเดียว ปล่อยให้ฉันตายเอาดาบหน้า แกจำได้ไหม?"

"จะ... จำได้" เฉินต้าหลงพยักหน้ารับ

เพียะ! เฉินจิ่งอันเงื้อมือตบฉาดใหญ่ เล่นเอาอีกฝ่ายเลือดกำเดากระฉูด

"ฉันไม่มีข้าวกิน ต้องขึ้นเขาไปขุดผักป่าประทังชีวิตทุกวัน ไม่ก็ต้องไปขอข้าวกินที่ที่ทำการหมู่บ้าน... แกจำได้ไหม?"

"ฉัน..." เฉินต้าหลงกลัวจนขาสั่นพั่บๆ

เพียะ! เฉินจิ่งอันตบหน้าเขาไปอีกฉาด

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมแกถึงตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่องฉันนักหนา แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย... ถ้าแกกล้ามาวุ่นวายอีก ฉันจะไปขุดหลุมศพพ่อแก แล้วเอากระดูกมาโยนให้หมากินซะ"

"ซี๊ด" ทุกคนสูดปากด้วยความหวาดผวาจนตัวสั่นเทิ้ม

ไอ้สารเลวนี่มันจอมมารชัดๆ ในหมู่บ้านชนบทแบบนี้ ไม่มีอะไรจะโหดร้ายไปกว่าการขุดหลุมศพบรรพบุรุษเพื่อล้างแค้นอีกแล้ว

"ไม่ได้ยิน... หรือฉันยังพูดไม่เคลียร์?" เฉินจิ่งอันหัวเราะหึๆ

"ได้... ได้ยินแล้ว" เฉินต้าหลงพยักหน้ารัวๆ

"ไสหัวไป"

เฉินจิ่งอันโยนร่างเขาลงกับพื้น ก่อนจะปรายตามองหยานซี "ไป..."

"อื้อ" หยานซีก้มหน้าเดินตามหลังเขาไป ทุกคนมองตามแผ่นหลังของพวกเขาทั้งสองคนแล้วกลืนน้ำลายเอื้อก

... ที่ทำการหมู่บ้าน

"หยานซี..." ผู้หญิงแต่งตัวหรูหราคนหนึ่งพุ่งเข้ามากอดหยานซีไว้แน่น ข้างกายเธอมีชายหนุ่มร่างบึกบึนยืนอยู่ด้วยสองคน

"แม่... แม่มาได้ยังไงคะ?" หยานซียิ้มขื่นๆ

"ไม่ใช่แค่แม่นะ พ่อกับพี่ชายลูกก็มาด้วย" แม่หยานซีปาดน้ำตาแล้วหันไปมองทางห้องทำงาน

ตอนนั้นเอง มีชายสูงวัยกับชายหนุ่มอีกคนเดินออกมา ต้องยอมรับเลยว่ายีนของครอบครัวหยานซีนั้นดีเยี่ยมจริงๆ พ่อของหยานซีรูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลา ส่วนพี่ชายก็หน้าตาดีไม่เบา

ทว่าพอทั้งสองคนปรายตามองหยานซีแวบหนึ่ง ก็เบนสายตาไปจ้องที่เฉินจิ่งอันแทน

"แกคือเฉินจิ่งอันสินะ..."

"ใช่ มีอะไรเหรอ?" เฉินจิ่งอันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"แกกับหยานซีเพิ่งจดทะเบียนสมรสกันใช่ไหม?" พ่อของหยานซีเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา

"ใช่ แล้วไงต่อ?" เฉินจิ่งอันหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

"ไอ้หนุ่ม พูดจาให้มันมีมารยาทหน่อย แกรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร?" พี่ชายของหยานซีหน้าตาดุดัน

"อ้อ เป็นฮ่องเต้รึไง?" เฉินจิ่งอันเอียงคอถาม "ถ้ายอมรับล่ะก็... จะให้ฉันคุกเข่าโขกหัวให้ตอนนี้เลยเอาปะล่ะ?"

"แก..."

"หยานหยวน" พ่อของหยานซีตวาดปรามลูกชาย ก่อนจะหันมาพูดเสียงเข้ม "เฉินจิ่งอัน หยานซีไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่อไปได้หรอก... ฉันเชื่อว่าแกเองก็รู้ดี"

"แล้วไงล่ะ?" เฉินจิ่งอันยิ้ม

"เพราะงั้น แกมีเงื่อนไขอะไรก็เสนอมาได้เลย" พ่อของหยานซีพูดอย่างจริงจัง "แค่บอกมา ฉัน หยานกั๋วหัว ทำได้เท่าที่จะทำ... จะพยายามสนองให้"

"ไม่ต้องหรอก" เฉินจิ่งอันส่ายหน้า หันไปมองหยานซี "เธอจะไปไหม?"

"ฉัน..." หยานซีกำลังจะอ้าปากพูด แต่ถูกแม่ดึงตัวไว้ซะก่อน

"หยานซี คุณย่าของลูกป่วยหนัก ตอนนี้... ตอนนี้อาการคงจะไม่ไหวแล้ว ท่านอยากเจอลูกนะ" เธอพูดไปพลางเช็ดน้ำตาไปพลาง

"คุณย่า..." ขอบตาของหยานซีแดงก่ำขึ้นมาทันที

"เฉินจิ่งอัน หยานซีโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของคุณย่า แกเองก็มีพ่อแม่..."

"ฉันไม่มี" เฉินจิ่งอันโบกมือขัดจังหวะหยานกั๋วหัว "ฉันโตมาด้วยข้าวร้อยบ้าน ฟ้าดินเป็นคนเลี้ยงดู"

... ชาวบ้านที่เพิ่งมุงเข้ามาต่างหันขวับไปมองเฉินต้าหลงเป็นตาเดียว เฉินต้าหลงถึงกับหดหัวหลบ ไม่กล้าปริปากพูดอะไร

หยานกั๋วหัวมองเฉินจิ่งอัน เงียบไปพักใหญ่ ถึงได้ถอนหายใจออกมา "แกมีเงื่อนไขอะไร... ก็บอกฉันมาได้เลย"

"นี่คุณฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น" เฉินจิ่งอันยิ้มขื่นๆ

"มึงกล้าพูดจาหมาๆ แบบนี้กับพ่อกูเหรอ?" หยานหยวนที่หมั่นไส้เฉินจิ่งอันมาตั้งแต่ต้นตะคอกเสียงดัง "พี่ต้าหย่ง พี่เสี่ยวหย่ง... สั่งสอนมันหน่อยสิ"

"ครับ" ชายหนุ่มร่างบึกบึนสองคนนั้นก็พุ่งเข้ามาทันที

"อย่านะ..." หยานซีร้องลั่น แต่ถูกแม่ดึงตัวไว้ ต้าหย่งเพิ่งจะพุ่งเข้าไปถึงตัวเฉินจิ่งอัน หมัดลุ่นๆ ก็ซัดตรงเข้าไปที่หัวของเขาเต็มแรง

เฉินจิ่งอันเอี้ยวตัวหลบวูบเดียว ก็ไปโผล่อยู่ด้านหลังอีกฝ่าย เขาชักปืนพกที่เอวของหมอนั่นออกมา ก่อนจะเตะผ่าหมากจนล้มคว่ำไปกองกับพื้น แล้วกระทืบหัวมันซ้ำไปอีกสองทีเต็มแรง

"มึงกล้าตีพี่กูเหรอ?" เสี่ยวหย่งโกรธเลือดขึ้นหน้า พุ่งพรวดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

แกร๊ก!

เสียงขึ้นลำกล้องปืนดังขึ้น เล่นเอาทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือกไปตามๆ กัน

...