บทที่ 13 - เธอ... เปลี่ยนวิธีตอบแทนฉันเป็นวิธีอื่นแทนได้ไหม?

บทที่ 13 - เธอ... เปลี่ยนวิธีตอบแทนฉันเป็นวิธีอื่นแทนได้ไหม?

ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน และก็ไม่มีอะไรให้ทำด้วย

เฉินจิ่งอันเองก็ไม่ได้มีความอยากจะพูดคุยจิปาถะกับหยานซี เขาจึงหยิบจอบเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ

"นายจะไปไหนน่ะ?" หยานซีถามอย่างร้อนรน

"ไปขุดส้วมไง"

เฉินจิ่งอันถอนหายใจ "หิมะตกหนักขนาดนี้ จะให้ออกไปทำธุระข้างนอกมันก็ไม่ไหวหรอก... เมื่อกี้ฉันเพิ่งลองไปฉี่มา ถ้าฉันฉี่ไม่เร็วพอ ฉี่ก็คงแข็งเป็นน้ำแข็งคาที่ไปแล้ว"

พรืด!

หยานซีหลุดขำออกมา ก่อนที่ใบหน้าจะแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ผู้ชายคนนี้กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย

"ทำไมล่ะ? ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ?" เฉินจิ่งอันหัวเราะ

"ก็ถูกของนาย แต่ว่า... ถึงบ้านเราจะกว้างขวางก็เถอะ แต่ถ้าจะขุดส้วมไว้ในถ้ำ กลิ่นมันจะไม่คลุ้งไปหมดเหรอ?" หยานซีก้มหน้าพูด

เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่มานั่งคุยเรื่องแบบนี้กับผู้ชาย น่าอายชะมัดเลย

"ก็ต้องต่อท่อระบายสิ"

เฉินจิ่งอันเบ้ปาก "เราจะให้ออกไปทำธุระข้างนอกทุกวันได้ยังไงล่ะ? นอกจากจะหนาวตายแล้ว มันก็ดูไม่งามด้วยไม่ใช่เหรอ"

"นั่นก็จริง"

หยานซีถอนหายใจเห็นด้วย

"เออใช่... ฉันมีคำถามเล็กๆ น้อยๆ เธอพอจะตอบฉันได้ไหม?" เฉินจิ่งอันถามอย่างระมัดระวัง

"หือ คำถามอะไรล่ะ?"

หยานซีเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที

ปกติหมอนี่พูดจากับเธอหมาไม่แดกตลอด เธอไม่เคยเห็นเขาทำท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวแบบนี้มาก่อนเลย

"คือว่า..."

เฉินจิ่งอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "อากาศหนาวจัดขนาดนี้ แถมยังไม่มีกระดาษชำระอีก... เวลาทำธุระเสร็จ เธอใช้อะไรเช็ดก้นน่ะ?"

"เฉินจิ่งอัน"

หยานซีหน้าแดงแปร๊ด ถลึงตาใส่เขาอย่างแรง แล้วซุกหน้าลงกับหัวเข่าด้วยความอับอาย

"เอาน่า คุยกันแบบมีสาระสิ"

เฉินจิ่งอันยิ้มแห้งๆ "เธอพอจะมีวิธีดีๆ บ้างไหมล่ะ? ขืนให้เอาก้อนหิมะมาเช็ดก้นทุกวันแบบนี้... มันก็ไม่ไหวป่ะวะ"

"ไม่มี ไสหัวไปเลยไป๊"

หยานซีไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

มิน่าล่ะ ทำไมหมาในหมู่บ้านถึงได้เกลียดเขานัก หมอนี่มันรับมือยากเกินไปแล้ว

"โอเคๆ ฉันหาวิธีเองก็ได้"

เฉินจิ่งอันพูดอย่างเสียดาย

ถ้าเขาจำไม่ผิด กว่าที่กระดาษชำระจะแพร่หลายและมีใช้กันอย่างเป็นทางการก็ต้องรอไปอีกตั้งยี่สิบกว่าปีนู่น ตอนนี้เป็นหน้าหนาวก็พอทนใช้หิมะได้ แต่ถ้าถึงหน้าร้อนล่ะ... จะเอาอะไรเช็ดก้นวะเนี่ย

เมื่อกี้เขาก็ไปถามคำถามนี้กับเฉินหย่งกุ้ยมาแล้ว อีกฝ่ายก็ไม่ได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจอะไรเลย แถมยังบอกว่าก็แค่หาเศษหญ้าเศษไม้แถวนั้นมาเช็ดๆ ไปก็สิ้นเรื่อง ถ้าบ้านไหนฐานะดีหน่อยก็อาจจะหาหนังสือพิมพ์เก่าๆ มาเช็ด

แต่ก็นั่นแหละ ในยุคนี้หนังสือพิมพ์เก่าๆ ถือเป็นของล้ำค่าเลยนะ เพราะมันเอาไปใช้ปะผนังบ้านกันลมหนาวได้ ใครจะกล้าเอามาเช็ดก้นกันล่ะ

เฉินหย่งชิงเป็นคนบอกเขาเองว่าที่สหกรณ์ชุมชนมีกระดาษฟางขายอยู่ แต่ของพวกนั้นราคาแพงหูฉี่ อย่าว่าแต่คนบ้านนอกเลย ขนาดคนในเมืองยังแทบไม่ค่อยมีปัญญาซื้อมาใช้

"เฮ้อ"

เฉินจิ่งอันถอนหายใจ หยิบจอบเดินลึกเข้าไปในถ้ำ ถอดเสื้อโค้ททหารออก แล้วเริ่มลงมือขุด

ถึงแม้ข้างนอกจะหนาวเหน็บขนาดไหน แต่พอจุดกองไฟในถ้ำ อุณหภูมิก็ถือว่ากำลังดี อย่างน้อยๆ... ดินในถ้ำมันก็ไม่ได้แข็งจนขุดไม่เข้าล่ะนะ

ผ่านไปพักใหญ่ หยานซีที่เพิ่งจะหายเขิน ก็เห็นเฉินจิ่งอันกำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดดินอย่างขะมักเขม้น เธอจึงเม้มปากแน่น แล้วหยิบบุ้งกี๋ที่วางอยู่บนพื้นมารองรับดินที่ขุดขึ้นมา เพื่อจะเอาไปทิ้งข้างนอก

"เอาไปกองไว้ตรงปากถ้ำก็พอ"

เฉินจิ่งอันเอ่ยปากเบาๆ "พรุ่งนี้ค่อยหาทางทำประตูหน้าต่างให้ถ้ำ... ขืนปล่อยให้ถ้ำเปิดโล่งรับลมแบบนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ ถ้าเกิดกลางดึกไฟดับขึ้นมา พวกเราได้แข็งตายกันพอดี"

"อืม ฉันเข้าใจแล้ว"

หยานซีรับคำ แล้วก็ช่วยทำงานต่อไป

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

ระหว่างที่เฉินจิ่งอันกำลังขุดดินอยู่เพลินๆ จู่ๆ ก็มีไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน

"เชี่ย"

เขาตกใจจนกระโดดถอยหลังไปหลายก้าว

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

หยานซีรีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาดู

"ซวยแล้ว ฉันขุดไปโดนท่อเข้าให้แล้ว... ทีนี้ล่ะซวยของแท้เลย ไม่รู้จะต้องชดใช้ค่าเสียหายอีกเท่าไหร่เนี่ย"

เฉินจิ่งอันเหงื่อแตกพลั่ก

สำหรับเขาแล้ว จิตสำนึกรับผิดชอบต่อสมบัติส่วนรวมยังคงฝังลึกอยู่ในใจเสมอ

โดยเฉพาะสโลแกนที่ว่า 'สายไฟเบอร์ออปติกไม่มีทองแดง ขโมยไปก็ติดคุกนะโว้ย' นั้นมันสลักลึกอยู่ในหัวของเขาเลยล่ะ ถ้าขืนไปขุดเจอของสำคัญๆ ของหลวงเข้าล่ะก็ มีหวังได้จ่ายค่าปรับบานเบอะแน่ๆ

"ท่อ... ท่ออะไรเหรอ? ในหมู่บ้านจะมีท่อได้ยังไงล่ะ?" หยานซีถามอย่างตกใจ

"หือ? เธอว่าไงนะ?"

เฉินจิ่งอันหันขวับไปมองเธอ "ในหมู่บ้านไม่มีท่อระบายน้ำเหรอ?"

"ฉันไม่เข้าใจหรอกนะว่านายพูดเรื่องอะไร"

หยานซีส่ายหน้าดิก

"ท่อส่งความร้อนส่วนกลาง หรือไม่ก็ท่อน้ำประปาไง พวกนี้... หือ?"

เฉินจิ่งอันชะงักไป

แม่มเอ๊ย ถึงแม้นี่จะไม่ใช่โลกเดิมที่เขาจากมา แต่ในปี 1955... ต่อให้เป็นในเมืองหลวง ก็ยังไม่มีระบบทำความร้อนส่วนกลางเลยไม่ใช่รึไง?

"นาย... นายกำลังพูดถึงอะไรน่ะ? ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลย" หยานซียิ้มขื่น

"เดี๋ยวก่อนนะ"

เฉินจิ่งอันปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้ววิ่งไปหยิบท่อนไม้ที่กำลังติดไฟจากกองไฟมาหนึ่งท่อน ก่อนจะวิ่งกลับมานั่งยองๆ ส่องดูหลุมที่ขุดไว้บนพื้นอย่างละเอียด ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น

"นาย... นายเป็นอะไรไปน่ะ?" หยานซีถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พวกเรารวยแล้ว"

เฉินจิ่งอันพึมพำกับตัวเอง "แม่มเอ๊ย ฉันนี่มันดวงดีโคตรๆ เลย... แค่ขุดส้วมก็ดันขุดเจอน้ำพุร้อนซะงั้น"

"น้ำพุร้อนงั้นเหรอ?"

หยานซีเองก็ตกใจไม่แพ้กัน "นาย... นายกำลังจะบอกว่าในถ้ำเรามีน้ำพุร้อนเหรอ?"

"ใช่สิ"

เฉินจิ่งอันพยักหน้าหงึกๆ

แค่เวลาไม่กี่นาที น้ำพุร้อนก็ผุดขึ้นมาจนเต็มหลุมดินที่ขุดไว้ แถมยังส่งไอร้อนกรุ่นออกมาอีกด้วย

เขาลองเอามือจุ่มลงไปดู ก็ต้องดีใจจนเนื้อเต้น

อุณหภูมิของน้ำน่าจะประมาณ 40 กว่าองศา อุ่นกำลังดี แต่ก็ไม่ถึงกับลวกมือ

"นี่มันน้ำพุร้อนจริงๆ เหรอเนี่ย?"

หยานซีชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วลองเอามือจุ่มลงไปในน้ำบ้าง ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอเบิกกว้างด้วยความทึ่ง

"หยานซี... ฉันเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้ เธอควรจะตอบแทนฉันใช่ไหม?" เฉินจิ่งอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ฉัน... ฉันก็กำลังตอบแทนอยู่นี่ไง"

หยานซีเบือนหน้าหนี "ฉันยอมมาเป็นเมียนายแล้ว นายยังจะเอาอะไรจากฉันอีกเหรอ?"

"แบบนี้เขาเรียกว่าทำคุณบูชาโทษชัดๆ"

เฉินจิ่งอันจุดบุหรี่สูบ

"เฉินจิ่งอัน... นายพูดใหม่อีกทีสิ"

หยานซีหันขวับกลับมาจ้องหน้าเขา ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นาย... ถ้านายยังขืนรังเกียจฉันอีกล่ะก็ ฉัน... ฉันจะตายไปพร้อมกับนายเลยคอยดู"

"เฮ้ยๆ ใจเย็นๆ ก่อนสิ"

พอเฉินจิ่งอันเห็นสายตาเด็ดเดี่ยวของเธอ เขาก็เริ่มใจคอไม่ดี "เธอ... เปลี่ยนวิธีตอบแทนฉันเป็นวิธีอื่นแทนได้ไหม?"

"วิธีอะไรล่ะ?"

หยานซีขมวดคิ้วมุ่น

"ง่ายนิดเดียว"

เฉินจิ่งอันวิ่งแจ้นไปหยิบชามใบหนึ่งมา ตักน้ำพุร้อนจากหลุมขึ้นมาจนเต็มชาม แล้วยื่นส่งให้เธอ "นี่... เธอลองดื่มดูสิ..."

"หา? หมาย... หมายความว่าไงเนี่ย?" หยานซีงงเป็นไก่ตาแตก

"โธ่เอ๊ย ลองคิดดูนะ... ปกติแล้วน้ำพุร้อนมันไม่มีพิษหรอก แต่ก็มีน้ำพุร้อนบางแห่งที่มีสารพิษเจือปนอยู่ อย่างเช่นพวกที่มีก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์ หรือไม่ก็มีสารโลหะหนักปะปนอยู่ ถ้ามีของพวกนี้เจือปนอยู่ น้ำพุร้อนนี่ก็ถือว่าใช้ไม่ได้เลยนะ" เฉินจิ่งอันอธิบาย

"แล้ว... แล้วยังไงต่อล่ะ?" หยานซีถามอย่างพาซื่อ

"เธอก็ลองดื่มดูสิ... ถ้าน้ำพุร้อนนี่มีกลิ่นเหมือนไข่เน่า ก็แสดงว่ามีก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์แน่นอน ส่วนเรื่องโลหะหนักมันตรวจสอบยาก แต่โดยทั่วไปแล้ว ถ้ามีโลหะหนักเกินมาตรฐาน น้ำมันจะมีกลิ่นคาวๆ ของโลหะอยู่นะ"

เฉินจิ่งอันลูบคางครุ่นคิด "แต่แบบนี้ก็ยังไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ เอาเป็นว่าเธอลองดื่มดูก่อนละกัน แล้วพรุ่งนี้ฉันค่อยไปสืบดูว่าแถวๆ นี้มีเหมืองแร่หรืออะไรพวกนี้อยู่บ้างรึเปล่า"

"เฉินจิ่งอัน นายเข้ามาใกล้ๆ หน่อยสิ..."

หยานซีกวักมือเรียก

"หือ มีอะไรเหรอ?"

เฉินจิ่งอันเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

เพียะ!

หยานซีฟาดฝ่ามือใส่หน้าเขาอย่างแรง

"เฉินจิ่งอัน นายนี่มันเดรัจฉานจริงๆ เลยนะ นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรฮะ... ถึงได้จะให้ฉันเป็นหนูทดลองพิษของน้ำพุร้อนบ้าๆ นี่? มาเลย เรามาตายไปพร้อมกันเถอะ"

พูดจบ เธอก็ล้วงเอามีดพกเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อ แสงสะท้อนวาววับของคมมีดสาดประกายให้เห็นอย่างชัดเจนในความมืดสลัวของถ้ำ

...