ตอนที่ 48 ร้านของหนูน้อยหมวกแดง

ตอนที่ 48 ร้านของหนูน้อยหมวกแดง

.

.

ทิศทางของกระแสในแชทโลกเปลี่ยนเร็วแบบน่าตกใจ

จากตอนแรกที่ผู้เล่นระดับล่างกังวลเรื่องชีวิตตัวเอง

ไม่นานก็กลายเป็นอิจฉาผู้เล่นที่มีรถระดับสูง

แล้วสุดท้ายก็พัฒนาไปเป็น…การประณามอย่างพร้อมเพรียง

[นมสด: พวกตัวใหญ่รถเลเวล 4 5 กันหมดแล้ว วัสดุก็ต้องเหลือเฟือสิ! ถ้าเป็นฉันนะ ฉันแบ่งให้คนลำบากทันที!]

[ข้าอยากเป็นเซียน: เหมือนกัน แต่เสียดาย ฉันไม่มีวัสดุ]

[ชีวิตคือความฝัน: พวกนายจะทำเป็นไม่เห็นจริงเหรอ?]

[ชมพูใส @ขี้ขลาดหัวเปื้อนอึ @นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส @หมัดคู่ไร้ทายาท: ยังมีจิตสำนึกกันอยู่ไหม? ทุกคนก็คนจีนเหมือนกัน จะปล่อยให้พวกเดียวกันโดนคัดออกเฉย ๆ ได้ยังไง? ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็แบ่งวัสดุออกมาช่วยผู้เล่นระดับล่างบ้างสิ!]

คอมเมนต์ด้านล่างไหลมาเป็นระลอก เสียงโจมตีพุ่งใส่ผู้เล่นระดับสูงอย่างไม่หยุดพัก

[มองหมาด้วยความรักลึกซึ้ง: ฝันอะไรอยู่? ของไม่ใช่ของตัวเองยังจะเอาให้ได้ ชอบของฟรีขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[มองหมาด้วยความรักลึกซึ้ง: อายุเท่าไรแล้ว? ยังคิดจะใช้ศีลธรรมมาบีบคนอื่น ถ้าขี้ขลาดขนาดนี้ก็เลิกเล่นเกมเอาชีวิตรอดไปเลย หาหีบมาชนตัวเองตายยังจะดีกว่า เผื่อได้กลับโลกจริงด้วยซ้ำ!]

[ขายส่งไข่ a771: เห็นด้วยเต็มร้อยกับคนข้างบน!]

เสียงโต้กลับเริ่มมี แต่เสียงเกลียดชังมากกว่าเดิม

[ดอกไม้บานมั่งคั่ง: พวกนายไม่ใช่คนท้ายตาราง ก็ไม่โดนคัดออก แน่นอนว่าไม่เข้าใจพวกเรา ของที่พวกตัวใหญ่มี ก็เพราะพวกเราขายของให้ไม่ใช่เหรอ?]

[เป็นคนดี: ขอให้นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีสคืนวัสดุให้ฉัน ฉันไม่เอาทิชชู่แล้ว คืนชิ้นส่วน 4 ชิ้นมา ฉันขาดแค่นิดเดียวจะอัปแล้ว]

[เตะข้าวกล่องนายคว่ำ: เขาขายทิชชู่ไปตั้งเป็นหมื่น ช่วยพวกเรานิดเดียวจะตายเหรอ?]

[ท้องรถบัสร้องจ๊อก: นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส มองฉันหน่อย ฉันก็โซน 899 เหมือนกันนะ ฉันขาดอีก 10 ชิ้นจะอัปแล้ว เดี๋ยวฉันคืนให้แน่]

[ขายส่งไข่ a771: ลูกคิดพวกนายดีดใส่หน้าฉันแล้วนะ การซื้อขายมันสมัครใจ ไม่มีคืน ไม่มีแลก จะเอาสิทธิ์อะไรไปขอของฟรีจากคนอื่น?]

[ขายส่งไข่ a771: ตัวเองไม่เก่งอย่าโทษคนอื่น!]

[ขายส่งไข่ a771: ไปขอระบบสิ ชิ้นส่วนยานพาหนะน่ะ พวกขี้ขลาด! ได้คืบจะเอาศอก ฉันว่าพวกตัวใหญ่ใจดีเกินไปด้วยซ้ำ &￥()…)]

เจียงนั่วพิมพ์ด่ารัว ๆ จนแทบไม่หยุด

ทันใดนั้น

[ผู้เล่น เจียงนั่ว ถูกแบนการพูดเป็นเวลา ครึ่งวัน]

เจียงนั่ว “…”

ยังด่าไม่สะใจเลย!

บรรยากาศในแชทยิ่งเดือด

เสิ่นชงเยว่เห็นทุกอย่าง แต่ไม่สนใจแม้แต่นิดเดียว คนพวกนี้เหมือนหมาจนตรอก ใครอยู่ใกล้ก็พร้อมจะกัด

ข้อความส่วนตัวเด้งไม่หยุด ด่าบ้าง ขู่บ้าง ขอของบ้าง เธอไม่เปิดอ่านด้วยซ้ำ

ผู้เล่นระดับสูงคนอื่นก็เหมือนกัน เลือกเงียบทั้งหมด

นี่คือวันที่สิบสองของเกมเอาชีวิตรอดบนทางหลวง

เสิ่นชงเยว่ยังทำเหมือนเดิม ขับรถ เก็บหีบ ผลิตทิชชู่ พอครบระยะทางก็หยิบการ์ดสถานีบริการออกมาใช้

เส้นทางเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นข้างถนนเหมือนครั้งก่อน

เธอเดินเข้าไปไม่กี่สิบเมตร ก็เห็นร้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ปลายทาง มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู

เธอก้มมองการ์ดในมือ เหลือจำนวนการใช้อีก 1 ครั้ง

ทางแคบเกินไป เบบี้บัสเข้าไม่ได้ เธอเลยเดินเข้าไปเอง

ร้านเป็นบ้านสองชั้น ทาสีแดงเขียวสดใหม่ เถาวัลย์สีเขียวห้อยลงมาจากหน้าต่าง ทำให้บ้านทั้งหลังดูเหมือนเห็ดพิษขนาดยักษ์

ชายร่างใหญ่แต่งตัวลำลอง พอเห็นเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ

“ยินดีต้อนรับลูกค้า ต้องการสินค้าอะไร ผมช่วยแนะนำได้”

เสิ่นชงเยว่ชะงักเล็กน้อย

นี่มัน…ร้านหนูน้อยหมวกแดงแน่เหรอ?

“เข้ามาดูก่อนสิ”

ชายคนนั้นพูดจบก็หันไปหยิบหมวกสีแดงมาใส่ บนปีกหมวกมีคำว่า “เปิดร้าน” เขียนอยู่ชัดเจน

มุมปากเสิ่นชงเยว่กระตุกเล็กน้อย

…โอเค ใช่แหละ หนูน้อยหมวกแดงจริง ๆ

แค่ไม่ได้น้อย แล้วก็ไม่ใช่ผู้หญิง

เธอยึดติดกับภาพจำเดิมๆมากเกินไป ต่อไปนี้คงต้องหัดมองโลกให้กว้างมากกว่านี้เสียแล้ว

ข้างในร้านสว่างจ้า ชั้นไม้เก่าถูกเรียงแน่นเต็มพื้นที่ บนชั้นวางของมีของแปลกเต็มไปหมด

ตัวอย่างเช่นปลาหมึกหัวคน นาฬิกาทองคำทั้งเรือน ไม้กวาดฝังเพชร

ของแต่ละชิ้นเหมือนหลุดมาจากโลกประหลาด

เสิ่นชงเยว่ถูกพาไปนั่งบนโซฟา

หนูน้อยหมวกแดงเวอร์ชันผู้ชายยื่นสมุดรายการสินค้าให้ แล้ววางชาน้ำหอมหนึ่งถ้วยตรงหน้า

“ลูกค้าหมายเลข 006 นี่คือรายการสินค้าของวันนี้ เลือกได้ตามต้องการ”

“โอเค”

เธอรับมาเปิดดู

[นาฬิกาชี้ทิศนิรันดร์: นาฬิกาข้อมือที่ไม่เคยหยุดเดิน กันน้ำ กันกระแทก กันไฟ ราคา: 3 เหรียญดวงดาว]

[กล่องเดลิเวอรี่: อุปกรณ์รักษาความสดพิเศษ ความจุ 40 ลิตร ราคา: 20 เหรียญดวงดาว]

[ลูกอมดาวรสแปลก: ลูกอมกล่องสุ่ม 100 รส กินแล้วฟื้นฟูพลังจิตหรือพลังชีวิตแบบสุ่ม ราคา: 30 เหรียญดวงดาว]

[ถุงมือเพิ่มพลัง: เพิ่มพลังโจมตี 10 หน่วย ราคา: 35 เหรียญดวงดาว]

[กระจกเห็นอนาคต: ไอเทมใช้ครั้งเดียว มองเห็นภาพอนาคตบางส่วน เวลาไม่แน่นอน ราคา: 10 เหรียญดวงดาว]

[กระเป๋าไร้ขีดจำกัด: ผูกติดตัว ตายแล้วของไม่หาย ไม่สามารถรักษาความสดได้ ความจุไม่แน่ชัด *ผู้ใช้ก่อนหน้าสูงสุด 9990 ช่อง ราคา: 99999 เหรียญดวงดาว]

[สร้อยคอชำระล้าง: ป้องกันสถานะด้านลบทั้งหมด ราคา: 999 เหรียญดวงดาว]

[ยันต์คัดลอก: คัดลอกวัตถุได้ 100 ชิ้น ใช้ได้ 10 ครั้ง ราคา: 55 เหรียญดวงดาว *สินค้าหมด]

[น้ำรักษา: ฟื้นฟูทุกบาดแผล ราคา: 99 เหรียญดวงดาว *สินค้าหมด]

ตาของเสิ่นชงเยว่เป็นประกายทันที

ของแต่ละอย่างโกงๆทั้งนั้น โดยเฉพาะกระเป๋าไร้ขีดจำกัด!

แต่ปัญหาคือ เงินไม่พอ

ทรัพย์สินทั้งหมดของเธอมีแค่ 262 เหรียญดวงดาว

สุดท้ายเธอเลือกซื้อ

ลูกอมดาวรสแปลก 1

นาฬิกาชี้ทิศนิรันดร์ 1

กระจกเห็นอนาคต 9

ถุงมือพลัง 1

รวม 158 เหรียญดวงดาว

หนูน้อยหมวกแดงยิ้มกว้างขึ้นทันที เห็นได้ชัดว่าพอใจกับยอดขาย ท่าทีจึงแฝงความประจบประแจงมากขึ้น

เขาขยับถ้วยชาเข้ามาใกล้

“ชานี่เป็นของพิเศษของร้าน ดื่มแล้วหูตาสว่าง ไม่ลองหน่อยเหรอ”

ในถ้วยชากุหลาบ มีลูกตาลอยอยู่ในของเหลวข้นคล้ายงาดำ กลิ่นคาวหวานลอยขึ้นมาแตะจมูก

เสิ่นชงเยว่เม้มปาก

นี่มันไม่ใช่ชาแล้ว แต่น่าเป็นของทดลองอะไรสักอย่าง?

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยกถ้วยขึ้น แล้วจิบลงไปหนึ่งคำ

.

.

จบ.