ตอนที่ 47 โต้กลับ ทุกอย่างในความฝัน

ตอนที่ 47 โต้กลับ ทุกอย่างในความฝัน

.

.

ค่ำคืนมืดสนิท ลมพัดแรงจนพุ่มไม้สองข้างทางเสียดสีกันเกิดเสียงซ่า ๆ ต่อเนื่องไม่หยุด

อากาศเย็นเฉียบแฝงความอันตรายเงียบงัน เหมือนทั้งถนนกำลังกลั้นหายใจรออะไรบางอย่าง

หลูฉือกำด้ามมีดแน่น ปลายนิ้วซีดเล็กน้อย เขาก้มตัวต่ำ เดินลัดผ่านทางแคบระหว่างถนนสองเส้น พุ่มไม้เกี่ยวเสื้อจนเกิดเสียงเบา ๆ แต่เขาไม่สนใจ

สายตาจ้องตรงไปที่เบบี้บัสสีชมพูคันนั้นไม่วาง

ในหัวมีแต่ความคิดเดียว

ต้องเอาของทั้งหมดมาให้ได้!

ถ้าเสิ่นเยว่ใจอ่อนกว่านี้สักนิด ถ้าเธอยอมรับมิตรภาพปลอม ๆ ของเขา หรือแม้แต่แสดงความเกรงใจบ้าง เขาคงไม่ต้องลงมือเร็วแบบนี้

พอนึกถึงหีบสองใบที่ตัวเองยกให้ไป หัวใจก็เหมือนโดนบีบแน่น

หีบสีเทาสองใบ นั่นคือทรัพยากรทั้งชีวิตของเขาในตอนนี้

ตั้งแต่ระบบเปิดอันดับยานพาหนะ ราคาวัสดุพุ่งสูงอย่างบ้าคลั่ง ชิ้นส่วนยานพาหนะแค่สองชิ้นก็แลกอาหารได้ทั้งวัน

เขาไม่มีทางถอยแล้ว…

หลูฉือขยับเข้าไปถึงประตูรถ มือเอื้อมไปที่ลูกบิด ใช้อุปกรณ์สะเดาะกลอนอย่างคล่องแคล่ว

เสียงคลิกดังขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจนในความมืด

คนบนเตียงพลิกตัวเล็กน้อย พึมพำเหมือนกำลังละเมอ

หัวใจหลูฉือกระตุกวูบ ร่างแข็งทื่อทันที เขาหยุดหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

เวลาผ่านไปไม่กี่วินาที แต่สำหรับเขาเหมือนนานกว่านั้น

ไม่มีเสียงตอบสนอง เขาถึงค่อยผ่อนลมหายใจออกอย่างระวัง

ยังไม่ตื่น

โชคดี

เขาค่อย ๆ เปิดประตู ก้าวเข้าไปในรถอย่างเบาที่สุด มือคลำทางในความมืด สายตาปรับจนเริ่มเห็นภาพเลือนราง

ด้านหลังเป็นเตียงที่ต่อขึ้นจากเบาะรถ ก้อนผ้าห่มนูนขึ้นชัดเจน เสียงหายใจสม่ำเสมอ

ไม่มีข้อผิดพลาด

ไม่มีโอกาสให้ลังเล

หลูฉือยกมีดขึ้น แทงลงไปเต็มแรง

ร่างใต้ผ้าห่มดิ้นทันที เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้น ร่างสั่นกระตุกเหมือนพยายามหนี

แต่เขาไม่หยุด ยกมีดขึ้นแล้วแทงซ้ำ

อีกครั้ง

แล้วก็อีกครั้ง

เขาแทงต่อเนื่องอย่างบ้าคลั่ง จนร่างนั้นแน่นิ่ง

เงียบ

ทุกอย่างจบลง

หลูฉือทรุดลงกับพื้น หายใจหอบ เหงื่อไหลเต็มตัว มือสั่นเล็กน้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น สีหน้าปนทั้งโล่งใจและเจ็บปวด พึมพำเสียงแผ่ว

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ เสิ่นเยว่ ฉันไม่มีทางเลือก ฉันต้องมีชีวิตต่อ ต้องกลับไปหาพ่อแม่ เธอเข้าใจใช่ไหม?”

เขาเปิดไฟฉาย แสงสลัวส่องทั่วรถ ภาพตรงหน้าทำให้ดวงตาเขาเปลี่ยนเป็นวาววับทันที

ของเต็มไปหมด!

กล่องไม้เรียงตามทางเดิน อาหารบรรจุห่อกองอยู่เป็นตั้ง ยังมีผลไม้สดอีกหลายชนิด

นี่คือทรัพยากรระดับที่เขาไม่มีทางสะสมได้ด้วยตัวเอง

“ทั้งหมดนี่ เป็นของฉันแล้ว”

เขาหัวเราะเบา ๆ สายตาเต็มไปด้วยความโลภ

ถ้าเปลี่ยนยานพาหนะได้ เขาคงทิ้งมอเตอร์ไซค์ไปทันที ที่เก็บของแทบไม่มี ใช้ชีวิตลำบากเกินไป

“พูดเหมือนโดนบังคับ แต่สุดท้ายก็เลือกฆ่าคนเพื่อเอาของ”

เสิ่นชงเยว่นั่งไขว่ห้างอยู่ด้านข้างรถ มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนกำลังดูละคร สายตาเย็นจนเหมือนมองทะลุทุกอย่าง

เธอดูตั้งแต่ต้นจนจบ

ตั้งแต่เขาสะเดาะกลอน เดินเข้าไป แทงอากาศอย่างบ้าคลั่ง

ใช่ อากาศ

เขาไม่เคยเข้าไปในรถจริงตั้งแต่แรก

ภาพทั้งหมดที่เห็น เป็นแค่ภาพลวงตาที่ผีเสื้อวิญญาณสร้างขึ้น

“เจ้าผีเสื้อ เหลือเวลาอีกเท่าไร?”

เธอถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ผีเสื้อบนไหล่กระพือปีกเบา ๆ

“อีกเจ็ดนาที (ภาษาผีเสื้อ)”

เสิ่นชงเยว่พยักหน้าเล็กน้อย

ในเมื่ออีกฝ่ายพยายามขนาดนี้ แถมยังยกหีบให้เธอสองใบ งั้นเธอก็จะให้รางวัลเล็กน้อย ปล่อยให้ฝันต่ออีกนิด…

สองนาทีต่อมา เธอลุกขึ้น

เคลื่อนไหวรวดเร็ว ไม่มีเสียง ไม่มีความลังเล

มีดพิษเฉือนผ่านลำคอของหลูฉืออย่างแม่นยำ เลือดพุ่งกระฉูดออกมา

หลูฉือยังคงยิ้ม

เขาตายอยู่ในภาพลวงตาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยเข้าไปในรถ ไม่เคยฆ่าใคร

ทุกอย่างที่เขาทำ เป็นแค่ความฝันที่เขาสร้างขึ้นเอง

[ยินดีด้วย ผู้เล่นเสิ่นชงเยว่ สังหารผู้เล่น 1 ราย]

[ผู้เล่น หลูฉือ เสียชีวิต โล่ป้องกันถูกยกเลิก]

[โล่ป้องกันผู้เล่นมือใหม่ สามารถป้องกันมอนสเตอร์ได้หนึ่งครั้ง แต่ไม่สามารถป้องกันผู้เล่น]

ร่างของหลูฉือล้มลง

ของในกระเป๋ากระจัดกระจายเต็มพื้น ส่วนใหญ่เป็นวัสดุอัปเกรด เสิ่นชงเยว่กวาดตามองคร่าว ๆ แล้วก็เข้าใจทันที

ถึงกล้าลงมือกลางดึกแบบนี้ เพราะมีของกันตายติดตัว

แต่ของมีค่าจริง ๆ แทบไม่มี

[ตรวจพบ มอเตอร์ไซค์ไร้เจ้าของ 1 คัน กล่องเก็บอาหาร 2 ใบ

ไม่สามารถเปลี่ยนยานพาหนะได้

ต้องการรีไซเคิลหรือแยกชิ้นส่วน?]

[กล่องเก็บอาหาร ความจุ 40 ลิตร ไอเทมพิเศษ อาหารภายในไม่เน่าเสีย]

“ยังไม่ต้องรีไซเคิล”

เธอก้าวเข้าไป ดึงกล่องออกมา ข้างในเหลืออาหารไม่กี่อย่าง

แพนเค้กผักดองแห้งสองชิ้น เบนโตะกินไปครึ่ง โยเกิร์ตใกล้หมดอายุ เบียร์หลายขวด และแผ่นให้ความร้อนหนึ่งชิ้น

อยู่ได้ไม่เกินสองวัน

เธอเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงเลือกฆ่า

เสิ่นชงเยว่ไม่เลือกมาก โยนของทั้งหมดขึ้นแพลตฟอร์มแลกวัสดุทันที

จากนั้นพูดสั้น ๆ “รีไซเคิลยานพาหนะ”

[รีไซเคิลสำเร็จ ได้รับ 158 เหรียญดวงดาว]

ระหว่างตรวจของ เธอพบการ์ดใบหนึ่ง

[ร้านหนูน้อยหมวกแดง : ใช้วาร์ปไปยังร้านหนูน้อยหมวกแดง

หมายเหตุ : ใช้เหรียญดวงดาวเป็นสกุลเงิน

จำนวนการใช้คงเหลือ : 2/3]

แปลว่าเขาเคยไปแล้วหนึ่งครั้ง โล่ป้องกัน ก็น่าจะได้มาจากที่นั่น

เสิ่นชงเยว่นอนลงบนเตียง แต่กลับไม่รู้สึกง่วง

ทันใดนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้น

[เที่ยงคืนมาถึง รีเฟรชอันดับยานพาหนะทั่วโลก

ผู้เล่น 10 อันดับท้ายของแต่ละโซนจะถูกกำจัด

กำจัดเสร็จสิ้น]

อวตารจำนวนมากดับลงพร้อมกัน ความเงียบแปลกประหลาดเข้าปกคลุม

เสิ่นชงเยว่จ้องหน้าจอ สีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจหนักอึ้งเล็กน้อย

ไม่ว่าผู้เล่นจะพยายามแค่ไหน ก็ต้องมีคนถูกคัดออก

เกมนี้ไม่มีคำว่าเพียงพอ มีแค่แข็งแกร่งกว่า หรือถูกกำจัด

เธอหลับตาลงช้า ๆ

ทางเดียวที่จะรอด คือขึ้นไปยืนให้สูงที่สุดบนอันดับ

สูงจนไม่มีใครเขี่ยลงมาได้

.

.

จบ.