บทที่ 4 พลัง ก็คือพลัง!

"อาจารย์เข้าใจเรื่องราวลึกซึ้ง ทำนายตรงไม่มีเบี่ยง พวกเราเลื่อมใส คืนนี้ข้าเป็นเจ้าภาพ จัดงานเลี้ยงให้อาจารย์ที่หอตั้งเซียน หวังว่าอาจารย์จะไม่ปฏิเสธ ไม่ทราบว่าอาจารย์จะให้เกียรติหรือไม่?"

ตู้กูชิงเป็นคนที่มองความจริง

เมื่อเทพเซียนมา เขาสามารถโค้งคำนับ ยอมเป็นผู้รับใช้

บัดนี้เทพเซียนตายแล้ว เขาก็ไม่ติดใจเรื่องนี้

ทัศนคติในการมองสิ่งต่างๆ ของเขา มักยึดว่าอีกฝ่ายจะนำประโยชน์มาให้เขาได้หรือไม่เป็นหลัก

ทุกอย่าง ล้วนถือผลประโยชน์เป็นสำคัญ

เพราะนิสัยแบบนี้ เขาจึงยืนหยัดในเมืองตั้งเซียนได้มั่นคง นั่งในตำแหน่งเจ้าเมืองอย่างมั่นคง

หากสืบค้นถึงรากเหง้า ระหว่างเขากับเทพเซียน ก็เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์

ที่เขาคอยรับใช้เทพเซียน ก็หวังเพียงจะได้ผลประโยชน์มากพอจากเทพเซียน

ดังนั้น เขาจึงสามารถโบกธงเชียร์อยู่ข้างๆ ตอนที่เทพเซียนรังแกเจียงไป๋ชาวเมืองตั้งเซียนตามใจชอบ

แต่เขาไม่มีทางคิดว่า เจียงไป๋ที่เป็นเพียงคนธรรมดา จะทำนายวาระสุดท้ายของเทพเซียนได้

และที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือ จู่ๆ ก็มีเทพจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏ สังหารเทพเซียนที่เขามองว่าสูงส่งด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

จากท่าทีของเทพจักรพรรดิที่มีต่อเจียงไป๋ ชัดเจนว่าชื่นชอบหมอดูหนุ่มผู้นี้มาก

อีกทั้งวิชาทำนายที่แม่นยำเหลือเกินของเจียงไป๋ ก็ทำให้ใจเขาเต้นตึกตัก

เมื่ออายุขัยของเทพเซียนยังทำนายได้แม่นยำ แล้วสิ่งอื่นๆ จะทำนายได้เช่นกันหรือไม่

ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนแนวคิดอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะสร้างมิตรภาพกับเจียงไป๋

ไม่ต้องพูดถึงวิชาทำนายอันเป็นเลิศของเจียงไป๋

แค่เทพจักรพรรดิผู้ไม่ทราบนามนั้น ก็คุ้มค่าพอให้เขายื่นไมตรีให้เจียงไป๋ที่ยังเป็นคนธรรมดา

ส่วนความแค้นระหว่างเจียงไป๋กับเทพเซียนที่ตายไปแล้วนั้น ในสายตาเขา ไม่คุ้มค่าจะกล่าวถึง

สุดท้าย ไม่มีใครจะมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้คนตาย

เขาก็ไม่คิดว่า เทพเซียนธรรมดาที่ขัดแย้งกับเทพจักรพรรดิ จะมีญาติมิตรที่กล้าเสี่ยงขัดใจเทพจักรพรรดิ ลงมาหาเรื่องเจียงไป๋

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นล้วนเป็นคนเจ้าเล่ห์ เข้าใจความคิดของตู้กูชิงทันที

"ท่านเจ้าเมืองตู้กูพูดถูก พวกเราก็คิดเช่นนี้!"

"อาจารย์ต้องไม่ปฏิเสธนะ ข้าเพียงเห็นอาจารย์ครั้งแรก ก็รู้ว่าอาจารย์ไม่ใช่คนธรรมดา!"

"อาจารย์มาเป็นแขกที่ตระกูลชินของข้าสิ ตระกูลชินมีตำราหนึ่งแสนเล่ม หอดูดาวอันดับหนึ่งของเมืองตั้งเซียน แน่นอนว่าจะช่วยให้วิชาทำนายของอาจารย์ก้าวไกลยิ่งขึ้น!"

ผู้ฝึกตนระดับสูงแห่งเมืองตั้งเซียนที่เมื่อครู่ยังร่วมมือกับเทพเซียนโชคร้ายรังแกเจียงไป๋ ตอนนี้ราวกับเปลี่ยนหน้ากากใหม่ทั้งหมด ไม่พูดถึงเรื่องเมื่อครู่เลย

เจียงไป๋มองรอยยิ้มจริงใจบนใบหน้าพวกเขา รู้สึกงุนงง

นี่ยังเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงที่จะตีจะฆ่าเขาหรือ?

เจียงไป๋รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว

เขาราวกับเห็นเบื้องหลังคนพวกนี้ ล้วนเป็นสัตว์ร้ายที่เลือกคนกิน กินคนไม่คายกระดูก!

บางทีเทพเซียนนั้นก็คงเช่นกัน เพียงแต่โชคร้ายเกินไปเท่านั้นเอง

พลัง ความหวาดกลัวทั้งหมด ล้วนมาจากการมีพลังไม่เพียงพอ

ตอนนี้เขาดูเหมือนจะมีระบบเสริม เป็นแบบแผนตัวเอกชัดๆ

แต่ก่อนที่จะเติบโตขึ้นมา ยังคงเปราะบางมาก

พวกเขาสายตาแหลมคม มองออกถึงวิชาทำนายอันแม่นยำของเจียงไป๋ทันที

ต่างมองเจียงไป๋เป็นก้อนทองคำ อยากครอบครองไว้

แต่พวกเขาก็เกรงกลัวเทพจักรพรรดิหลินเสียว กลัวว่าจะมีความเกี่ยวข้องอะไร จึงไม่กล้าลงมือ

ดังนั้นจึงสวมหน้ากากเสแสร้ง หวังใช้คำหวานล่อลวงเขา

พลัง ก็คือพลัง!

ในขณะนี้ ความแปลกใหม่และตื่นเต้นที่เกิดจากการข้ามมิติและผูกพันกับระบบ ล้วนสลายไป

เหลือเพียงความกระหายในพลัง และความระแวงต่อเหล่าผู้ฝึกตนในโลกเซียน

ตอนนี้เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะมีพลังเพียงพอในการปกป้องตัวเอง

อย่างน้อย มีพลังปกป้องตัวเองในเทียนหลิงเจี้ย

"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ข้าน้อยมีบุญคุณอันใด จึงได้รับความเมตตาจากท่านผู้อาวุโส ช่างน่าตื่นตระหนกจริงๆ!"

เจียงไป๋พยายามสุดกำลังที่จะควบคุมจิตใจตัวเอง

"อาจารย์พูดเล่นแล้ว ท่านเป็นผู้วิเศษที่ข้าพบเพียงครั้งเดียวในชีวิต การได้รู้จักอาจารย์ต่างหากที่เป็นวาสนาของพวกเรา!"

คนพูดคือหัวหน้าตระกูลชิน ชินเสี้ยวเฟิง

ในหมู่คนที่นี่ วิทยายุทธ์รองจากตู้กูชิงเท่านั้น!

ในฐานะปีศาจแก่ระดับสูงขั้นฟ้าคืนสู่ความว่างเปล่าตอนปลาย หัวหน้าตระกูลชินผู้นี้ประจบก็ไม่มีทีท่าจะอาย

"ท่านชินพูดถูกแล้ว!"

"ใช่ๆ การได้รู้จักอาจารย์ต่างหากที่เป็นโชคของพวกเรา!"

หลังจากเผ่าหลงเถาตาย ทุกคนในที่นั้นดูเหมือนจะแบ่งเป็นสองฝ่าย

ฝ่ายหนึ่งนำโดยตู้กูชิง อีกฝ่ายนำโดยหัวหน้าตระกูลชิน ชินเสี้ยวเฟิง

ตู้กูชิงยิ้มต่อเนื่อง มองชินเสี้ยวเฟิงอย่างมีนัยยะ พูดกับเจียงไป๋ว่า "อาจารย์ไม่ต้องถ่อมตัว ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว พวกเราไปหอตั้งเซียนกินไปคุยไปดีกว่า"

เขาไม่ให้โอกาสเจียงไป๋เลือกเลย สั่งผู้ใต้บังคับบัญชาข้างกายทันที "รีบไปเก็บอุปกรณ์ทำนายให้อาจารย์เร็ว"

ทันใดนั้น มีผู้ฝึกตนระดับสูงขั้นหัวหน้าสองคนพยักหน้ารับคำ ออกมาเก็บแผงทำนายให้เจียงไป๋

จริงๆ ก็ไม่มีอะไรให้เก็บมาก

เขามีเพียงโต๊ะเล็กหนึ่งตัว กระบอกไม้เสี่ยงทายหนึ่งอัน เหรียญทองแดงหกเหรียญ และธงทำนายที่ตั้งอยู่ด้านหลังเท่านั้น

เจียงไป๋พูดว่าไม่กล้าซ้ำๆ ลงมือเก็บอุปกรณ์ทำนายเข้าแหวนเก็บของที่เผ่าหลงเถาให้เขาก่อนหน้านี้

เจียงไป๋เห็นว่าปฏิเสธไม่ได้ จึงจำต้องตามตู้กูชิงไปหอตั้งเซียน

ชินเสี้ยวเฟิงและคนอื่นๆ ก็ตามไปเช่นกัน

ชาวเมืองและผู้ฝึกตนในเมืองตั้งเซียน มองเจียงไป๋ที่เดินเคียงข้างตู้กูชิงและชินเสี้ยวเฟิง ต่างแสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อ

ทุกคนต่างคาดเดาฐานะของเขา

ต้องรู้ว่า ในเมืองตั้งเซียน ตู้กูชิงและชินเสี้ยวเฟิงเป็นตัวแทนของอำนาจเด็ดขาด

แล้วเจียงไป๋ที่สามารถเดินเคียงข้างทั้งสองคนนี้ จะมีฐานะอันใด

บางคนคาดเดาว่าเขาคือเซียนที่ถูกเนรเทศตามตำนาน

มีข่าวลือมานานแล้วว่า มีเทพเซียนมาที่เมืองตั้งเซียน

บางคนก็คาดเดาว่า เจียงไป๋อาจเป็นศิษย์เอกจากสำนักใหญ่ในเทียนหลิงเจี้ย

เพราะดูเขาหนุ่มเกินไป

สรุปคือมีการคาดเดาทุกรูปแบบ

แต่พอข่าวแพร่กระจาย ไม่นานก็มีข่าวหนึ่งปรากฏต่อหน้าผู้คน

หมอดูหนุ่มทำนายให้เทพเซียน ทำนายวาระสุดท้ายของเทพเซียนได้แม่นยำ

เมื่อถึงวาระสุดท้ายของเทพเซียน เทพจักรพรรดิปรากฏบนท้องฟ้า ลงมือสังหารเทพเซียนด้วยตนเอง

เทพจักรพรรดิชื่นชมหมอดูหนุ่มอย่างมาก

เทพเซียน เทพจักรพรรดิ หมอดูทำนายวาระสุดท้ายของเทพเซียน

คำสำคัญเหล่านี้ ล้วนกระตุ้นหัวใจของชาวเมืองตั้งเซียนที่กำลังดูเรื่องสนุก

ทั้งเมืองตั้งเซียน เริ่มเล่าลือเรื่องอาจารย์ที่ทำนายให้เทพเซียนอย่างบ้าคลั่ง

หลายคนต่างคิดการใหญ่

คนฉลาดไม่ได้มีแค่ตู้กูชิงกับชินเสี้ยวเฟิงสองคน

ใครๆ ก็เข้าใจว่าหมอดูที่สามารถทำนายให้เทพเซียนได้นั้นหมายถึงอะไร

ที่ตั้งของแดนลี้ลับ ตำแหน่งสมุนไพรวิเศษ ร่องรอยของสัตว์เซียน ร่องรอยของศัตรู...

มีสิ่งที่ทำนายได้มากมายเหลือเกิน

แค่มีเจียงไป๋อยู่ ก็หมายความว่าทุกอย่าง จะไม่มีความลับอีกต่อไป

พวกเขายังอยากรู้ด้วยว่า วิชายุทธ์ จะสามารถทำนายออกมาได้โดยตรงหรือไม่

ทั้งเมืองตั้งเซียนบ้าคลั่งไปหมด

แต่เมื่อผู้คนได้ยินว่าเจียงไป๋ถูกเจ้าเมืองตู้กูชิงและหัวหน้าตระกูลชิน ชินเสี้ยวเฟิงชิงตัวไปแล้ว ต่างทุบอกชกหัว

ทำไมคนที่พบเจียงไป๋คนแรกไม่ใช่ตัวเองนะ?

ส่วนค่าทำนายที่ต้องจ่าย ผู้คนเลือกที่จะไม่สนใจมากนัก

ถ้าพวกเขารู้ว่าค่าทำนายให้เทพเซียนต้องจ่ายถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นหยกวิเศษ บางทีอาจจะใจเย็นลงหน่อย

[จบบท]