บทที่ 156: ถูกยั่วยุ!

บทที่ 156: ถูกยั่วยุ!

ทันใดนั้น, เสียงประกาศภายในรถไฟก็ดังขึ้น

"ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว นักเรียนทุกคนโปรดไปรวมตัวรับประทานอาหารที่ตู้โดยสารหมายเลข 8"

ขบวนรถไฟหมายเลข 13 แล่นไปตามรางรถไฟอย่างราบรื่น จนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงวัน

นักเรียนทุกคนมารวมตัวกันที่ตู้โดยสารหมายเลข 8 ซึ่งตั้งอยู่ตรงกลางขบวนรถไฟ…ทำหน้าที่เป็นทั้งห้องพักและห้องอาหาร

หลังจากนักเรียนทุกคนนั่งประจำที่แล้ว แต่ละคนก็ได้รับข้าวกล่องที่มีกับข้าวหนึ่งอย่างและผักสองอย่าง พร้อมกับนมอุ่นคนละขวด

เเละจนถึงตอนนี้ รถไฟยังไม่ได้ถูกอสูรโจมตีเเม้เเต่​ครั้ง​เดียว​

อย่างไรก็ตาม ยิ่งไม่มีอันตรายเกิดขึ้นเลยเเบบนี้…เหล่​านักเรียนก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้น

เพราะระเบิดเวลาที่ไม่รู้จะระเบิดเมื่อ​ไหร่นั้นน่ากลัวมาก ตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าอสูรจะโจมตีรถไฟเมื่อไหร่ ทุกคนจึงต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา

ความกดดัน​เช่นนี้​ ทำให้นักเรียนบางคนถึงกับกินข้าวไม่ลง

เมื่อเห็นดังนั้น ฉินเยี่ยนหรันก็ยิ้มออกมาเเล้วกล่าว​ว่า​ "ทุกคนไม่ต้องกังวลไป…จากประสบการณ์คุ้มกันรถไฟมาหลายปีของฉัน ณ จุด​นี้​จะยังไม่มีอสูรมาโจมตีหรอกค่ะ"

"จุดที่ใกล้ที่สุดที่จะมีอสูรโจมตีคือหุบเขาห้าพิษ…เเละเมื่อดูจากความเร็วของรถไฟแล้ว อีกสองชั่วโมงถึงจะผ่านเขตหุบเขาห้าพิษค่ะ"

คำพูดของฉินเยี่ยนหรันทำให้ทุกคนรู้สึกโล่งใจ

นั่นหมายความว่าในอีกสองชั่วโมงนี้ โอกาสที่จะเกิดอันตรายนั้นต่ำมาก ทุกคนสามารถเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันได้อย่างสบายใจ

"ซ่งหู่ ข้าวกล่องนี้อร่อยดีนะ!"

"อู๋เซิงโหย่ว นายไม่กินน่องไก่เหรอ เอามานี่เลย!"

"ใครบอกว่าฉันไม่กิน อย่าแย่งสิ!"

เซียวซิงหยูเลื่อนข้าวกล่องไปให้ซ่งหู่ "ฉันไม่หิว พวกนายกินของฉันได้เลย"

“จริงหรอ…ขอบคุณ​มาก​ซิงหยู​”

สองคนที่อยู่ข้างๆเซียวซิงหยูเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว พวกเขา​ไม่มีความกังวลหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย

เเละที่พวกเขาต่างจากนักเรียนคนอื่นๆ เพราะทั้งสองคนมีเซียวซิงหยูเป็นที่พึ่งพิง พวกเขา​จึงไม่ต้องกังวลอะไรมากนัก​

…….

"เซียวหยู​ มานั่งนี่สิ!" ทันใดนั้น​ฉินเยี่ยนหรันเรียกเซียวซิงหยูไปนั่งด้วย

นักเรียนทั้งหมดจะนั่งอยู่ด้วยกันภายในตู้โดยสารหมายเลข 8…ส่วนสมาชิกของกิลด์นภาจะนั่งรวมกันอีกฝั่ง

เซียวซิงหยูนั่งรวมกลุ่มกับสมาชิกกิลด์ คุยเรื่องสนุกๆภายในกิลด์อย่างเป็นกันเอง

ฉากนี้ทำให้นักเรียนคนอื่นๆ อดที่จะพูดขึ้นมาไม่ได้

"ถ้าไม่ติดว่าเขายังติดป้ายชื่อวิทยาลัยชิงหลงอยู่ ฉันคงคิดว่าเขาเป็นผู้ก่อตั้งกิลด์นภาแล้วล่ะ"

"เซียวซิงหยูนี่สุดยอดจริงๆ ยังไม่ทันเรียนจบ ก็ได้รับการ​ยอมรับ​จากกิลด์นภาแล้ว"

"เเถมหัวหน้าฉินยังเป็นพี่สาวของเซียวซิงหยูอีกต่างหาก อิจฉาจัง~"

"ไม่ต้องบ่นหรอกน่า ถ้าเซียวซิงหยูไม่มีความสามารถจริงๆ เขาจะได้รับเลือกเป็นแพทย์พิเศษของกิลด์นภาได้ยังไง?"

หลังจากการแข่งขันซูเปอร์โนวาจบลง นักศึกษาใหม่ของวิทยาลัยชิงหลงทุกคนต่างก็ให้ความเคารพเซียวซิงหยู

ยิ่งไปกว่านั้น นักเรียนบนรถไฟล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเซียวซิงหยู แม้ว่าจะมีความอิจฉาปะปนอยู่บ้าง…แต่ลึกๆแล้วทุกคนต่างก็เคารพและชื่นชมเซียวซิงหยูมาก

แต่เมื่อมีนักเรียนบางคนพูดถึงเรื่อง "แพทย์พิเศษ"...มันก็มีเสียงไม่เข้าหูแทรกขึ้นมา

"แพทย์พิเศษเหรอ? เหอะๆ ยังเด็กแค่นี้ได้เป็นแพทย์พิเศษของกิลด์นภา ก็คงใช้เส้นสายล่ะสิ…มีอะไรน่าอวดนักหนา"

ภายในตู้โดยสารเงียบกริบ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายวัยสามสิบกว่าๆที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง

ชายคนนั้นสวมหมวกแก๊ป มีดวงตาเล็กๆที่กำลังหรี่ลงเล็กน้อย ท่าทางดูมีเลศนัย

รองหัวหน้าทีมหลี่ไค ทนฟังคำพูดประชดประชันของชายคนนั้นไม่ไหว จึงลุกขึ้นโต้ตอบอย่างรวดเร็ว​

"หลินเยว่ ที่นายไม่ได้เป็นแพทย์พิเศษ ก็เพราะความสามารถของนายไม่ถึงขั้นเอง…อย่ามาพูดจาประชดประชันเซียวซิงหยูแบบนี้ มันดูไม่เป็น​ผู้ใหญ่​เลย!"

หลินเยว่เปิดหมวกแก๊ปขึ้น ริมฝีปากบางๆยกยิ้ม​เยาะเย้ย​

"ฉันพูดผิดตรงไหนหลี่ไค? เซียวซิงหยูเป็นเเค่คนนอก ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นสายของหัวหน้าฉิน เด็กเเบบนี้จะได้เป็นแพทย์พิเศษได้ยังไง!"

ปังงงงง!!!

ทันใดนั้น​ ฉินเยี่ยนหรันก็ทุบโต๊ะอย่างแรงจนโต๊ะ​เเทบจะหักเป็นสอง​ส่วน​

"หลินเยว่ ฉันยอมรับว่าฉันเอ็นดูเซียวซิงหยูเหมือนน้องชายแท้ๆ แต่เรื่องการคัดเลือกแพทย์พิเศษ ฉันไม่ได้ใช้อารมณ์ส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง"

หลินเยว่ยังคงไม่ยอมรับ เเละตะโกนถามกลับ

"หัวหน้าฉิน ผมทำงานที่กิลด์นภามา 8 ปี…ทั้งงานเหนื่อยยาก ทั้งความดีความชอบ ผมทำมามากมาย"

"ครึ่งปีก่อน ผมไปทำงานต่างถิ่น ช่วยสมาชิกกิลด์ทำภารกิจระดับ S สำเร็จไปหลายภารกิจ…วันที่ผมกลับมา ผมคิดว่าผมจะได้รับความไว้วางใจจากกิลด์เเละได้รับตำแหน่งแพทย์พิเศษ"

"แล้วผลของความพยายาม​ของผมเป็นยังไง?"

หลินเยว่เริ่มมีอารมณ์ฉุนเฉียว เขาลุกขึ้นเเล้วชี้นิ้วไปที่เซียวซิงหยู

"ไอ้คนนอกคนนี้กลับมาแย่งตำแหน่งแพทย์พิเศษของผมไป ถามหน่อยว่าเด็กเเบบนี้​เคยเสี่ยงชีวิตเพื่อกิลด์นภาสักกี่ครั้งเชียว?"

"หัวหน้าฉิน หรือเพราะคุณใช้ความเป็​นลูกสาวของประธานกิลด์ ถึงได้ใช้เส้นสาย​เพื่อช่วยเหลือ​เด็กนี่ขนาดนี้?"

คำพูด​นี้ทำให้สมาชิกคนอื่นๆของกิลด์ทนไม่ไหว เเละต่างก็ลุกขึ้นด่าทอ

"หลินเยว่ ระวังคำพูดของนายด้วย!"

"กล้าพูดจาแบบนี้กับคุณหนู เดี๋ยว​ก็โดนส้นเท้า​ฉันหรอก!"

"ถ้ายังกล้าดูถูกคุณหนูอีกคำเดียว ฉันจะโยนนายลงจากรถไฟให้หมาป่ากินเสียเลย!"

ฉินเยี่ยนหรันกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เซียวซิงหยูเอื้อมมือไปจับมือเธอเอาไว้เสียก่อน

ถึงสถานการณ์​ไม่สู้ดี เเต่เซียวซิงหยูก็ยังคงยิ้มอย่างใจเย็น เเละไม่มีท่าทีหวั่นไหวแม้แต่น้อย

"คุณหมอหลิน การที่จะได้เป็นแพทย์พิเศษ ไม่ได้ดูที่ความเหนื่อยยากหรือความดีความชอบ แต่ดูที่ฝีมือทางการแพทย์ต่างหาก"

"โอ้ ฟังจากคำพูดของคุณหมอเซียวแล้ว แสดงว่านายคงมั่นใจในฝีมือทางการเเพทย์​ของตัวเองมากเลยสินะ?" หลินเยว่ถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

เเละคำพูด​นี้ทำให้บรรยากาศตึงเครียดกระจายไปทั่วตู้โดยสาร

"คุณหมอเซียว กล้าพนันกับฉันไหมล่ะ?" หลินเยว่เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม​เหี้ยม

"พนันอะไร?"

"เรามาแข่งขันทางการแพทย์กัน ถ้าฝีมือของนายเหนือกว่าฉัน ฉันจะยื่นใบลาออกจากกิลด์นภาเอง" หลินเยว่พูดด้วยความดุดัน

"แต่ถ้าฝีมือของนายด้อยกว่าฉัน นายก็ต้องลาออกจากกิลด์นภา!"

เซียวซิงหยูตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ตกลง ฉันจะพนันกับนาย"

คำตอบ​ของ​เซียว​ซิง​หยู​ทำให้หลินเยว่ถึงกับอึ้งกิมกี่​

เขาเเค่จะกวนอีกฝ่ายเล่นๆ ไม่คิดว่าเซียวซิงหยูจะตอบตกลงอย่างง่ายดายเเบบนี้​เลย

เมื่อ​เห็น​สถานการณ์​บานปลาย​ ฉินเยี่ยนหรันก็ดึงแขนเสื้อของเซียวซิงหยูแล้วกระซิบ "เซียวหยู อย่าไปหลงกลเขา…นายขึ้นรถไฟนี้มาเพื่อสอบกลางภาค อย่าเอาเวลาไปเสียกับหลินเยว่เลย"

เซียวซิงหยูตบหลังมือฉินเยี่ยนหรันเบาๆ "พี่เยี่ยนหรันไม่ต้องห่วงหรอก การแข่งขันทางการแพทย์น่ะมันเรื่องกล้วยๆ…ผมจัดการได้สบาย​ๆ"

เมื่อหลินเยว่ตั้งสติ​ได้ เขาก็ทำท่าทางอวดดี เเล้วตะโกน​เสียงดังอย่างรวดเร็ว​

"ทุกคนได้ยินแล้วนะ ช่วยเป็นพยานให้ฉันด้วย ถ้าฝีมือของเซียวซิงหยูด้อยกว่าฉัน…เขาจะต้องออกจากกิลด์นภา"

เเน่นอนว่าไม่มีคนในกิลด์​หรือนักเรียนคนไหนตอบรับเขาเลย มีแต่คนส่งสายตาเหยียดหยามไปที่หลินเยว่

เเต่เเน่นอนว่าหลินเยว่ไม่สนใจ เขาจุดบุหรี่สูบ นั่งไขว่ห้างพรางแอบยิ้มเยาะ

"เซียวซิงหยู ตอนแรกฉันยังกลัวว่าเเกจะไม่กล้ารับคำท้า"

"เเบบนี้ดีแล้ว ตอนที่เเกแพ้ฉันอย่างราบคาบในด้านทักษะ​การแพทย์ ถึงตอนนั้น​หัวหน้าฉินจะปกป้องนาย ฉันก็อยากจะดูนัก…ว่าเเกจะมีหน้าอยู่ที่กิลด์นภาต่อไปได้ยังไง!"

หลังจาก​ตกลงกันได้เเล้ว ทุกคนก็เเยกย้าย​ไปทานอาหาร

รอให้ไปถึงปลายทางก่อนเรื่องนี้ค่อยว่ากันต่อ

…..

จากนั้น

หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ​ ทุกคนต่างก็เเยกย้ายกันไปพักผ่อน

เวลาล่วงเลยมาถึงบ่ายโมงห้าสิบนาที…ทันใดนั้น​เสียงประกาศก็ดังขึ้นอย่างกระทันหัน​

"แจ้งให้ทราบ: อีก 10 นาที รถไฟจะเข้าสู่หุบเขาห้าพิษ"

"ทุกคนโปรดเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน"

เมื่อได้ยินประกาศ นักเรียนทุกคนก็ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว​

"ซิงหยู​ อีก 10 นาที รถไฟก็จะถึงหุบเขาห้าพิษแล้ว ฉันเริ่มกลัวแล้วสิ~" ซ่งหู่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

"อาจารย์เฉินเคยบอกว่า หุบเขาห้าพิษมีอสูรที่มีพิษอยู่เยอะมาก ขาฉันก็เริ่มสั่นแล้วเหมือนกัน​" อู๋เซิงโหย่วกล่าว​เสริม

เซียวซิงหยูลุกนั่งพิงหน้าต่าง มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้น

"หึๆ…ไม่ได้ต่อสู้​มาสักพัก​แล้ว ตอนนี้เรื่มรู้สึกตื่นเต้นนิดๆเลยเเฮะ"

ต่อไปนี้จะเป็นการต่อสู้ครั้งแรกของเทพธิดา​เเสงศักดิ์สิทธิ์หลังจากวิวัฒนาการเป็นเทพธิดา​เเสงศักดิ์​สิทธ์​สี่ปีกเเล้ว

……………………