บทที่ 1: ความโดดเดี่ยว

บทที่ 1: ความโดดเดี่ยว

เวลาประมาณสามทุ่ม เซี่ยซีก็สะสางงานล่วงเวลาที่เจ้านายมอบหมายให้เสร็จสิ้นเสียที และเตรียมตัวเดินทางกลับบ้าน

ขณะนั่งอยู่บนรถไฟใต้ดินขากลับ เนื่องจากค่อนข้างดึกแล้ว ภายในขบวนจึงมีผู้คนอยู่เพียงประปราย ส่วนใหญ่มีสีหน้าเหนื่อยล้า มองเพียงแวบเดียวก็เดาได้ว่าพวกเขาคงทำงานล่วงเวลามาจนถึงป่านนี้เหมือนกับเซี่ยซี

เครื่องปรับอากาศในรถไฟใต้ดินที่เปิดอยู่ทำให้รู้สึกอบอุ่น ท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เมื่อได้ฟังเสียงของรถไฟที่แล่นไปมา เซี่ยซีก็เริ่มรู้สึกง่วงซึม

เธอฝืนลืมตาดูเวลาและพบว่ายังอีกพักใหญ่กว่าจะถึงบ้าน เซี่ยซีจึงวางใจหลับตาลงเพื่อพักงีบสักครู่

ทว่าเพียงไม่นาน เธอก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างล้ำลึก

เซี่ยซีรู้สึกราวกับกำลังตกอยู่ในความฝันที่ยาวนานมาก ประสบการณ์ตั้งแต่เด็กจนโตฉายชัดอยู่ตรงหน้า

เธอเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็กและไม่มีเพื่อนสนิทเลย ปกติแล้วจะมีเพียงผู้อำนวยการที่คอยเอาใจใส่เธอเป็นบางครั้ง ทว่าในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามีเด็กอยู่มากมาย และยังมีเด็กที่เล็กกว่าต้องดูแล ความเอาใจใส่ที่เซี่ยซีได้รับจึงมีจำกัด

เมื่อโตขึ้นและเริ่มทำงาน ความสัมพันธ์ของเธอกับเพื่อนร่วมงานก็ไม่ค่อยดีนัก บางครั้งเซี่ยซีก็ไม่คุ้นเคยกับเรื่องที่เพื่อนร่วมงานคุยกัน พวกเขาจึงมีปฏิสัมพันธ์กันแค่เรื่องงานเท่านั้น

ในความฝัน เซี่ยซีเฝ้ามองตัวเองค่อยๆ เติบโตขึ้นแบบนั้น ใช้ชีวิต เรียนหนังสือ และเล่นอยู่เพียงลำพัง มันช่างเงียบเหงาและโดดเดี่ยว บางครั้งเธอก็อยากจะเปลี่ยนแปลงแต่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร และบางครั้งเธอก็รู้สึกว่าการอยู่คนเดียวก็ดีเหมือนกัน

ขณะที่เซี่ยซีกำลังสับสนว่าทำไมตัวเองถึงฝันเช่นนี้ เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังแทรกขึ้นมา

"เซี่ยซี คุณเป็นอะไรหรือเปล่า... เซี่ยซี ตื่นเถอะ..."

เซี่ยซีตื่นขึ้นเพราะเสียงนี้และลืมตาขึ้นมาทันที

แสงสว่างเบื้องหน้าค่อนข้างแยงตา เซี่ยซียกมือขึ้นบังตา หรี่ตาลงครู่หนึ่งเพื่อปรับตัวให้เข้ากับความสว่างที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ก่อนจะลดมือลงเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัว

เธอพบว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวไม่ใช่ตู้โดยสารรถไฟใต้ดินที่เธอเคยอยู่ แต่เป็นภาพของสวนสนุก เธอเก้าอี้ม้านั่งริมทางเดินในสวนสนุก มองเห็นชิงช้าสวรรค์ ม้าหมุน รถไฟเหาะ และเครื่องเล่นอื่นๆ อยู่ไม่ไกลนัก นักท่องเที่ยวเดินขวักไขว่ไปมาไม่ขาดสาย เสียงกรีดร้องและเสียงเชียร์ลอยเข้าหูเซี่ยซีเป็นระยะ

ขณะที่เซี่ยซีกำลังงุนงงกับการเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ เสียงที่เรียกให้เธอตื่นก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง "เซี่ยซี เป็นอย่างไรบ้าง คุณตื่นหรือยัง"

เซี่ยซีประหลาดใจเล็กน้อย เสียงนั้นดังขึ้นในหัวของเธอโดยตรง เธอคิดถึงระบบในนิยายที่เคยอ่านทันที

เซี่ยซีต้องการจะเอ่ยปากตอบ แต่เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นห้ามไว้ "เซี่ยซี คุณสามารถคุยกับผมในใจได้โดยตรง ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยซีจึงลองดู 'สวัสดี ขอถามหน่อยได้ไหมว่าคุณคือใคร'

"สวัสดี เซี่ยซี ผมคือระบบ หมายเลข 111 เรื่องมันเป็นอย่างนี้" 111 เริ่มอธิบายสถานการณ์ให้เซี่ยซีฟัง "ความจริงแล้วคุณได้เสียชีวิตลงในโลกเดิมของคุณ ระบบตรวจพบข้อมูลของคุณและพบว่าคุณมีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขการผูกมัดของระบบ ดังนั้นผมจึงพาคุณมาที่นี่เพื่อมอบโอกาสในการมีชีวิตเป็นครั้งที่สอง โดยมีเงื่อนไขว่าคุณต้องทำภารกิจของระบบให้สำเร็จ"

'ภารกิจ... ภารกิจอะไร แล้วที่นี่คือที่ไหน'

เซี่ยซีนึกถึงความจริงที่ว่าเธอได้เสียชีวิตลงแล้วในโลกก่อนและไม่ได้รู้สึกเศร้าสลดมากนัก ใช้ชีวิตมาจนป่านนี้ เซี่ยซีไม่มีเพื่อนสนิทเลย บางทีอาจจะไม่มีใครเศร้าเสียใจมากนักหากเธอตายไป ซึ่งก็ดีเหมือนกัน เงินในบัญชีธนาคารของเธอก็มีไม่มากนัก คงจะดีหากได้มอบเงินจำนวนน้อยนิดที่เหลืออยู่ให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อพัฒนาชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเขา

"โปรดอย่าใจร้อน ยังพอมีเวลา ผมจะค่อยๆ อธิบายให้ฟัง" 111 กล่าว "อันที่จริง คุณยังไม่ได้ผูกมัดกับระบบ ระบบของเราไม่สามารถผูกมัดกับโฮสต์ฝ่ายเดียวได้ ผมจะอธิบายสถานการณ์โดยรวมให้คุณฟังก่อน จากนั้นคุณค่อยตัดสินใจว่าต้องการจะผูกมัดหรือไม่"

111 อธิบายข้อมูลเกี่ยวกับโลกที่เซี่ยซีอยู่เป็นอันดับแรก "นี่คือโลกของยอดนักสืบจิ๋วโคนัน คุณน่าจะพอมีความเข้าใจอยู่บ้างใช่ไหม"

'อืม... ใช่' เซี่ยซีตอบ อย่างไรเสียมันก็เป็นอนิเมะเพียงไม่กี่เรื่องที่เธอเคยดูตอนเด็ก เธอจึงยังพอจำเนื้อเรื่องได้บ้าง แต่เนื่องจากมีหลายตอนเกินไป เธอจึงไม่ได้ดูต่อในภายหลัง ดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยรู้เรื่องราวในตอนต่อๆ มามากนัก

"เข้าใจก็พอแล้ว ปัจจุบันโลกนี้กำลังประสบปัญหาบางอย่างที่ต้องให้โฮสต์เป็นผู้แก้ไขเพื่อรักษาความมั่นคงของโลก"

'ปัญหาหรือ ปัญหาอะไรล่ะ'

"โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยการเผชิญหน้ากันระหว่างฝ่ายแดงที่อยู่รอบตัวโคนัน และฝ่ายดำขององค์กรชุดดำเป็นหลัก ดังนั้นช่องว่างของพลังระหว่างทั้งสองฝ่ายจึงต้องไม่ห่างกันมากเกินไป อย่างน้อยก็ต้องไม่มากเกินไปก่อนจะถึงตอนจบ แต่ตอนนี้ ความแตกต่างของพลังระหว่างฝ่ายแดงและฝ่ายดำนั้นมากเกินไป ความแข็งแกร่งที่องค์กรชุดดำแสดงให้เห็นนั้นไม่อาจเทียบกับฝ่ายแดงได้อย่างชัดเจน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จะเกิดช่องโหว่ในตรรกะของเนื้อเรื่อง ซึ่งจะค่อยๆ ส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของโลก"

"และการสร้างสมดุลของช่องว่างพลังระหว่างฝ่ายแดงและฝ่ายดำก็คือภารกิจของคุณหลังจากผูกมัดกับระบบ" 111 ถามเซี่ยซี "คุณมีอะไรที่อยากรู้เพิ่มเติมอีกไหม"

'มีสิ ฉันเป็นคนเดียวที่ต้องทำภารกิจนี้หรือเปล่า' เซี่ยซีรู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย เธอจะทำภารกิจนี้สำเร็จด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร มั่นใจได้หรือว่าเธอจะไม่ได้แค่เข้าไปเป็นเหยื่อล่อกระสุนในองค์กรชุดดำ

'111 ระบบของคุณจะไม่มีความช่วยเหลืออะไรให้เลยหรือ'

"แน่นอนว่าต้องมีความช่วยเหลือ" 111 ปลอบใจเซี่ยซี "อันที่จริง เมื่อคุณตัดสินใจผูกมัดกับระบบแล้ว ระบบเฉพาะตัวที่จะช่วยคุณทำภารกิจให้สำเร็จจะถูกสุ่มขึ้นมาตามสถานการณ์ของคุณ ระบบนี้มีฟังก์ชันต่างๆ มากมาย ซึ่งก็คือสิ่งที่คุณมักจะเรียกว่า 'นิ้วทองคำ' และมันจะช่วยรับประกันความปลอดภัยของคุณได้อย่างแน่นอน"

'อ้อ หมายความว่า 111 ไม่ใช่ระบบที่จะผูกมัดกับฉันงั้นหรือ'

"ใช่ คุณจะมีระบบเฉพาะตัวของคุณเอง แล้วเซี่ยซี คุณตัดสินใจได้หรือยังว่าต้องการผูกมัดกับระบบไหม" 111 ถาม

'ผูกมัดเลย อย่างไรเสียการมีชีวิตอยู่ต่อก็ถือเป็นกำไรแล้ว มีอะไรให้ทำก็ดีเหมือนกัน' เซี่ยซียืนยันการผูกมัดระบบ

วินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ของ 111 ก็ดังขึ้นในหัวของเซี่ยซี "เซี่ยซียืนยันการผูกมัดระบบ กำลังสุ่มระบบเฉพาะตัว—"

"การสุ่มเสร็จสิ้น—ระบบเฉพาะตัวของเซี่ยซีคือระบบสวมบทบาทเกนชินอิมแพกต์ กำลังดำเนินการผูกมัดระบบ..."

"กำลังผูกมัด 1%, 2%, 50%... ผูกมัดเสร็จสิ้น 100%"

"จากนี้ไป ระบบเฉพาะตัวของคุณจะเป็นผู้ดูแล ผมขออวยพรให้คุณทำภารกิจสำเร็จ" หลังจาก 111 พูดจบ เสียงนั้นก็หายไป

เซี่ยซีลองเรียกอยู่สองสามครั้งในใจ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ มันจากไปเร็วมากจริงๆ

"สวัสดี นักเดินทาง" ทันใดนั้นก็มีอีกเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเธอ

'เธอคือ... ไพม่อนงั้นหรือ' เซี่ยซีประหลาดใจเล็กน้อย แม้เธอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วหลังจากได้ยินว่าเธอสุ่มได้ระบบสวมบทบาทเกนชินอิมแพกต์ แต่เธอก็ยังรู้สึกประหลาดใจแกมยินดีที่ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยของไพม่อน

เกนชินอิมแพกต์เป็นเกมที่เซี่ยซีเล่นบ่อยมากในช่วงนี้ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่เธอสุ่มได้ระบบสวมบทบาทเกนชินอิมแพกต์ เธอจะหยิบมาเล่นสักพักเมื่อพอมีเวลาหลังเลิกงาน ตอนแรกที่เธอเริ่มเล่นเป็นเพราะเกนชินอิมแพกต์ถือเป็นเกมเล่นคนเดียว เธอจึงไม่ต้องรับมือกับการเข้าสังคม แต่หลังจากเล่นมาเป็นเวลานาน เซี่ยซีก็มักจะรู้สึกเสมอว่าโลกเทวัตนั้นมีอยู่จริง และมีกลุ่มเพื่อนอาศัยอยู่ในเทวัต เซี่ยซีได้รับความสุขมากมายจากการเล่นเกมนี้