บทที่ 141: ป้ายวิญญาณจักรพรรดิ!

บทที่ 141: ป้ายวิญญาณจักรพรรดิ!

ณ ชั้นบนสุดของหอเทียนจี

ผู้คนมากมายในชุดเครื่องแบบสีม่วง เเละมีสัญลักษณ์กิลด์พายุประทับอยู่บนหน้าอก ต่างกรูกันเข้ามาจนแน่นขนัด

ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีม่วงเดินเข้ามาในงานอย่างองอาจ​ บนใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัว และเขาก็กำลังคาบซิการ์ไว้ในปาก

ณ เวลานี้…แขกทุกคนในงานต่างมองชายคนนี้ด้วยความหวาดกลัว

เเน่นอน​ว่า​ชายผู้ทรงพลังอำนาจคนนี้คือลี่เจียงเหอ…ประธานกิลด์พายุ

บนหน้าอกของเขาประดับด้วยเข็มกลัดรูปดาวแปดดวง ซึ่งมันเป็นสัญลักษณ์ของปรมาจารย์​อสูรระดับแปดดาว

"พ่อ…พ่อ ฮือๆๆๆ"

ลี่หานร้องไห้โฮ วิ่งเข้าไปหาลี่เจียงเหอเหมือนลูกหมาบาดเจ็บที่วิ่งหาเจ้าของ

"ลูกชายฉันอยู่ไหน!?"

"พ่อ ผมอยู่นี่ไงครับพ่อ! อยู่ตรงหน้าพ่อเนี่ย!"

ลี่เจียงเหอเพิ่งสังเกตคนตรงหน้าดีๆ

ตอนนี้ใบหน้าของลี่หานบวมปูดเหมือนหัวหมู ดวงตาเหลือเป็นแค่รอยแยกเล็กๆ

เซียวซิงหยูลงมือหนักไปหน่อย จนกระทั่งพ่อแท้ๆของลี่หานยังจำลูกตัวเองไม่ได้

"นี่แกเหรอ ลี่หาน?"

"พ่อ ต่อให้พ่อจำหน้าผมไม่ได้ แต่พ่อยังจำเสียงผมได้ใช่มั้ยครับ? ฮือๆๆ" ลี่หานคุกเข่ากอดขาพ่อแน่น ร้องไห้จนตัวโยน

"ลี่หานลูกพ่อ!"

ลี่เจียงเหอผู้ยิ่งใหญ่ ผู้นำพากิลด์พายุขึ้นมาเป็นกิลด์อันดับหนึ่งของเมืองหลงอิ๋น แม้ว่าเขาจะมีภรรยามากกว่าสิบคน แต่เขากลับมีลูกชายเพียงคนเดียวคือลี่หาน

ดังนั้น, เขาจึงตามใจลี่หานมาก ไม่ว่าลี่หานจะทำผิดอะไร หรือไปหาเรื่องใคร เขาก็จะคอยตามเช็ดตามล้างให้เสมอ

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ลี่หานมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในเมืองหลงอิ๋นมาตลอด

"ลี่หานลูกพ่อ ใครมันกล้าทำกับลูกแบบนี้!?" ลี่เจียงเหอถามด้วยความเดือดดาล

"พ่อ! ไอ้นั่นครับ เเล้วมันไม่ใช่แค่ตบผมเท่านั้น…แต่มันยังบอกอีกว่า ต่อให้พ่อมา มันก็ไม่กลัว!"

ลี่หานชี้นิ้วไปที่เซียวซิงหยูอย่างเคียดแค้น ความรู้สึกแสบร้อนยังคงอยู่บนใบหน้าที่บวมช้ำของเขา​อยู่​เลย

เมื่อเห็น​อีกฝ่ายชี้มาที่เขา เซียวซิงหยูก็เเกล้งยกมือขึ้นอีกครั้ง

ลี่หานเห็นเเบบนี้ก็ตกใจกลัวจนตัวสั่น เขารีบวิ่งไปหลบหลังพ่อด้วยใบหน้า​ซีดเผือดทันที​

ฉากนี้ เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากกลุ่มคน​รอบๆได้ในทันที​

"ดูท่าลี่หานจะกลัวเซียวซิงหยูจนหัวหดไปแล้ว"

"แค่เซียว​ซิง​หยู​ยกมือ ไอ้หมอนี่ก็กลัวจนขี้ขึ้นสมองแล้ว"

"เหมือนหมาแถวบ้านฉันเลย เห็นฉันทำท่าจะเก็บก้อนหิน มันก็หางจุกตูด วิ่งหนีป่าราบ"

คำพูดเหล่านั้นดูเหมือนจะเยาะเย้ยลี่หาน แต่จริงๆแล้วมันคือการตบหน้าลี่เจียงเหออีกต่อหนึ่ง

สีหน้าของลี่เจียงเหอตอนนี้มืดครึ้มเหมือนท้องฟ้ายามราตรี

"ไอ้หนู แกมันกล้าดียังไงมารังแกลูกชายของฉัน!"

ลี่เจียงเหอเดินเข้าไปหาเซียวซิงหยู พร้อมปล่อยจิตสังหารของปรมาจารย์​อสูรระดับแปดดาวออกมากดดันทุกคนในงาน

"ท่านประธานคะ ลูกชายของคุณเป็นฝ่ายหาเรื่องน้องชายของฉันก่อนนะ…น้องฉันถึงได้ลงมือ" ฉินเยี่ยนหรันรีบออกหน้าปกป้องเซียวซิงหยูอย่างรวดเร็ว​

"คุณหนูฉิน วันนี้ฉันจะให้เกียรติพ่อของคุณโดยการยังไม่เอาเรื่องคุณ… เเต่ตอนนี้ ถอยไปซะ!"

ฉินเยี่ยนหรันหน้าซีดเหงื่อตก เธอรู้ดีว่าตอนนี้พ่อของเธอ ฉินหลงเยว่ไม่อยู่ในเมือง ถ้าลี่เจียงเหอยืนกรานจะแก้แค้นให้ลูกชาย เธอคงไม่มีปัญญาไปห้ามเขาได้

ส่วนเจียงเสวี่ยโหรวยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ ตอนนี้​เธอยังไม่คิดจะเข้าไปช่วยเซียวซิงหยู เพราะดู​เหมือนว่า​เขาจะมีแผนบางอย่างอยู่ในใจ

ทันใดนั้น​เอง เฉียนเฟิง พ่อบ้านของกิลด์พายุ ก็ได้เดินเข้าไปกระซิบข้างหูลี่เจียงเหอเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง พร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งให้

ในเอกสารเเผ่นนั้น บันทึกข้อมูลส่วนตัวของเซียวซิงหยูเอาไว้

"เซียวซิงหยู เพิ่งนำทีมวิทยาลัยชิงหลงคว้าแชมป์การแข่งขันซูเปอร์โนวา..."

ลี่เจียงเหออ่านข้อมูลในเอกสารเพียงไม่กี่บรรทัด ก็โยนมันทิ้งไปเเล้วเหยียบย่ำซ้ำด้วยรองเท้าหนัง

"เซียวซิงหยู ดูจากประวัติแล้ว แกก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง"

"แต่แกกล้าทำลูกชายฉันเจ็บ ยังไงวันนี้​ฉันก็จะสั่งสอนแก!"

ลี่เจียงเหอมองไปที่ลี่หานที่ยังคงร้องไห้ฟูมฟาย "ลี่หานลูกพ่อ เมื่อกี้มันใช้มือไหนตบลูก?"

"มือขวาครับพ่อ มันใช้มือขวามาตบผม!"

ลี่เจียงเหอมองไปที่มือขวาของเซียวซิงหยู เเล้วสั่งการลูกน้องทันที

"พวกแก! ไปหักมือขวามันซะ!"

สิ้นเสียงเจ้านาย สมาชิกกิลด์พายุก็กรูกันเข้ามาหาเซียวซิงหยูด้วยท่าทางดุร้าย

ฉากนี้ทำให้ฉินเยี่ยนหรันร้อนใจอย่างมาก เธอรีบเข้าไปขวางหน้าเซียวซิงหยูอีกครั้ง

"ท่านประธานคะ เขาไม่ใช่แค่น้องชายของฉัน แต่เขายังเป็นเเพทย์​พิเศษของกิลด์นภาด้วย!"

"ถ้าคุณกล้าแตะต้องเเพทย์​พิเศษ​ของกิลด์เรา จะถือว่าคุณประกาศสงครามกับกิลด์นภา!"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้ ลี่เจียงก็เหอเงียบไป เขายังไม่กล้าเปิดศึกกับกิลด์นภาตอนนี้

ถึงแม้ว่ากิลด์พายุจะเป็นอันดับหนึ่ง และกิลด์นภาเป็นอันดับสองของเมืองหลงอิ๋น

แต่ถ้าเกิดการปะทะกันจริงๆ เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถเอาชนะ​กิลด์นภาได้

"ถึงมันจะเป็นเเพทย์​พิเศษ​ของกิลด์นภา​ แต่มันทำลูกชายฉันเจ็บ เรื่องนี้มันต้องไม่จบแค่นี้"

"แล้วท่านประธานต้องการอะไรอีกล่ะคะ!"

"คุณหนูฉิน เท่าที่ฉันรู้ ประธานฉินไม่ได้อยู่ในเมืองตอนนี้ใช่มั้ย?" คำพูดของลี่เจียงเหอเหมือนลูกดอกปักกลางใจจนฉินเยี่ยนหรันพูดไม่ออก

"ในเมื่อประธานฉินไม่อยู่ ฉันในฐานะผู้ใหญ่ ก็ขอสั่งสอนเเพทย์​คนนี้แทนก็แล้วกัน มันคงไม่ถือว่ามากเกินไปหรอกนะ"

ลี่เจียงเหอจงใจหาเรื่องเซียวซิงหยูในตอนที่ฉินหลงเยว่ไม่อยู่ ดังนั้น​ฉินเยี่ยนหรันจึงทำอะไรไม่ได้เลย

"พวกแกยังยืนบื้ออยู่ทำไม! ไปหักเเขนขวามันซะ…ถือว่าเป็​นการสั่งสอนแทนประธานฉิน!"

ตอนนี้เซียวซิงหยูเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

เจียงเสวี่ยโหรวยังคงยืนดูอยู่ห่างๆ ฉินเยี่ยนหรันก็ทำเต็มที่แล้ว เเบบนี้คงไม่มีใครช่วยเขาได้อีก

เเต่ถึงอย่างนั้น เซียวซิงหยูก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย สีหน้า​ของเขาตอนนี้มีแต่ความสงบนิ่งเท่านั้น

พลั่ก!

จู่ๆเซียวซิงหยูก็โยนป้ายอะไรบางอย่างไปหล่นลงบนพื้นตรงหน้าลี่เจียงเหอ

เมื่อลี่เจียงเหอมองลงไปที่พื้น สีหน้าของเขา​ก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที

เเม้ว่าเขาจะปรมาจารย์​อสูรระดับแปดดาว เป็นประธานกิลด์พายุผู้ยิ่งใหญ่…เเต่ตอนนี้​ขาของเขากำลังสั่นพับๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดชีวิต​!

"พวกแกยังยืนโง่อยู่ทำไม รีบไปหักเเขนมันสิ…พ่อฉันสั่งแล้วนะ!" ลี่หานยังไม่รู้ถึงสถานการณ์เลวร้าย รีบตะโกนสั่งลูกน้องอย่างบ้าคลั่ง

"หยุด!" ลี่เจียงเหอตะโกนลั่น

เหล่าสมาชิกกิลด์พายุหยุดชะงัก พวกเขา​ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

"พวกเเก ถอยไปให้หมด!"

เมื่อประธานสั่ง เหล่าลูกน้องก็ได้เเต่ทำตามอย่างว่าง่าย พวกเขา​ล้วนถอยห่างออกไปโดยไม่ได้ถามอะไร

และในวินาทีต่อมา ลี่เจียงเหอก็ทำในสิ่งที่ทำให้ทุกคนในงานตะลึง

เขาก้มลง คุกเข่าข้างหนึ่ง เก็บป้ายที่ตกอยู่ขึ้นมาด้วยสองมือ…จากนั้น เขาก็ยืนขึ้น ถือป้ายนั้นไว้ในมืออย่างทะนุถนอม

บนใบหน้าของเขาตอนนี้มีแต่เหงื่อเย็นๆ นอกจากนี้​แววตาของเขายังเต็มไปด้วยความเคารพ ราวกับสาวกที่กำลังบูชาเทพเจ้า

ทันใดนั้น​เอง เสียงอุทานก็ดังขึ้นจากในกลุ่มคนดู

"นี่มัน...ป้ายวิญญาณจักรพรรดิ!"

"ด้านหน้าเป็นรูปมังกร ด้านหลังเป็นลายหางนกฟีนิกซ์...แม่เจ้า มันคือป้ายวิญญาณจักรพรรดิจริงๆด้วย!"

………………..