บทที่ 140: ลี่เจียงเหอ!

บทที่ 140: ลี่เจียงเหอ!

ปกติหอเทียนจีเป็นสถานที่สงบสุข เพราะไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องในถิ่นของเจียงเสวี่ยโหรว

แต่ลี่หานกลับไม่สนใจกฎของหอเทียนจี เขาอาศัยอำนาจของคุณชายแห่งกิลด์​พายุ​ เเล้วตั้งใจจะเล่นงานเซียวซิงหยู

เเละถึงเเม้ทุกคนจะรู้ว่าลี่หานเป็นอันธพาล แต่ก็ไม่มีใครกล้าขัดขวางเขา เพราะเกรงกลัวอำนาจของกิลด์​พายุ​

ฉินเยี่ยนหรันจูงมือเซียวซิงหยู พยายามจะพาเขาออกไปจากที่นี่

อย่างไร​ก็ตาม, เมื่อลี่หานโบกมือ สมาชิกกิลด์​พายุ​จำนวนมากก็กรูกันเข้ามาในงาน เเล้วล้อมฉินเยี่ยนหรันและเซียวซิงหยูเอาไว้

"หลีกไปให้หมด!" ฉินเยี่ยนหรันตะคอก

ลี่หานกางพัด มองฉินเยี่ยนหรันด้วยสายตาหื่นกระหาย

"เยี่ยนหรัน ฉันบอกเธอไปแล้ว ถ้าเธอยอมเป็นเมียน้อยคนที่แปดของฉัน เราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน"

"เเละถ้าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ฉันจะยกโทษให้กับความเสียมารยาทของน้องชายเธอ"

"แต่ถ้าเธอยังขัดขืน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน!"

ฉินเยี่ยนหรันหันไปมองลี่หานตั้งแต่หัวจรดเท้า

"หน้าตาแบบนายเนี่ยนะ ยังจะหวังให้ฉันแต่งงานด้วย?"

"นายไปส่องกระจกดูตัวเองบ้างเถอะ ถ้าพ่อของนายไม่ใช่ลี่เจียงเหอ ด้วยสภาพแบบนาย ต่อให้หมูตัวเมียในหมู่บ้าน มันก็ยังไม่แลนายเลย!"

คำพูด​ของฉินเยี่ยนหรัน ทำให้คนรอบๆหัวเราะ​ลั่นทันที​

"พวกเเก หัวเราะอะไรกัน!?"

ทุกคนพยายามกลั้นหัวเราะ แต่ก็กลั้นไม่อยู่ ฉินเยี่ยนหรันพูดถูก ที่ลี่หานชูคออยู่​ได้ในเมืองหลงอิ๋นก็เป็นเพราะพ่อของเขาทั้งนั้น

ลี่หานโกรธมากที่ถูกฉินเยี่ยนหรันตอกหน้า​กลับ แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไรเธอ เขาจึงหันไปลงที่เซียวซิงหยูอีกครั้ง

"เซียวซิงหยู ถ้าแกเป็นผู้ชาย ก็อย่าหลบอยู่หลังผู้หญิงสิ!"

เซียวซิงหยูเดินออกมาจากด้านหลังของฉินเยี่ยนหรัน ใบหน้าของเขาไม่มีวี่แววของความหวาดกลัวเลยเเม้เเต่​น้อย

"คุณชายลี่ เหนือฟ้ายังมีฟ้า คุณอย่าคิดว่ามีพ่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่แล้วจะทำอะไรก็ได้นะ"

ลี่หานหัวเราะลั่น เหมือนเขากำลัง​ได้ยินเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง

"ฮ่าๆๆๆ เซียวซิงหยู แกนี่ตลกดีนะ จะมาเป็นปรมาจารย์​อสูรทำไม ไปเป็นตัวตลกในวงการบันเทิงไม่ดีกว่าเหรอ?"

"เเต่ที่แกพูดก็ถูกนะ พ่อของฉันคือลี่เจียงเหอ ประธานกิลด์​พายุ…ในเมืองหลงอิ๋นนี้ ใครจะทำอะไรฉันได้?"

ท่าทางอวดดีของลี่หาน สร้างความไม่พอใจให้กับทุกคน นี่ถ้าลี่หานไม่มีกิลด์​พายุ​หนุนหลัง เขาคงโดนรุมกระทืบไปนานแล้ว

เเละทันใดนั้น​เอง, พ่อบ้านเฉียนเฟิงก็รีบวิ่งมาหาลี่หานพร้อมกับรูปถ่ายในมือ

"คุณชายลี่ นี่คือข้อมูลเพิ่มเติม​ที่ลูกน้องของเราเพิ่งสืบมาได้ครับ"

"สาวน้อยในรูปนี่ใครกัน สวยจัง!"

ลี่หานมองรูปสาวผมเงินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังติดสัด

"นี่คือเซียวรั่วเสวี่ย พี่สาวของเซียวซิงหยูครับ" เฉียนเฟิงพูดพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้ลี่หาน

ลี่หานคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจาก​นั้นรอยยิ้มของเขาก็ยิ่งดูหื่นกามมากขึ้นเรื่อยๆ

"เซียวซิงหยู พี่สาวแกสวยไม่เบาเลยนี่~"

ดวงตาของเซียวซิงหยูที่เมื่อครู่นิ่งสงบเหมือนน้ำ เริ่มมีออร่าของจิตสังหาร​ขึ้นมาเเล้ว

เเต่ลี่หานยังคงไม่รู้ตัวถึงภัยคุกคาม, เขาหันไปมองฉินเยี่ยนหรัน เเล้วพูดจายียวนกวนประสาทเช่นเดิม

"เยี่ยนหรัน เธอดื้อรั้น​เกิดไปหน่อย…ตอนนี่เธอคงต้องรอตำแหน่งเมียน้อยคนที่เก้าเเล้วล่ะ"

"ส่วนตำแหน่งเมียน้อยคนที่แปด ฉันจะยกให้พี่สาวของเซียวซิง​หยู​ ฮ่าๆๆๆ!"

ลี่หานหัวเราะอย่างน่ารังเกียจ เเถมเขายังหยิบรูปของเซียวรั่วเสวี่ยขึ้นมาดม

"เซียวซิงหยู แค่ดูรูป ฉันก็เหมือนได้กลิ่นตัวของพี่สาวแกแล้ว~" ทุกการกระทำของลี่หาน เผยให้เห็นถึงจิตใจที่วิปริตของเขา

เพี๊ยะ!

ทันใดนั้น, เสียงตบหน้าก็ดังก้องไปทั่วหอเทียนจี

ลี่หานล้มลงไปกองกับพื้น มือปิดแก้มที่แดงช้ำ พร้อมดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

"คุณชาย...ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ!?" เหล่าลูกน้องรีบเข้าไปพยุงลี่หานอย่างรวดเร็ว​

"เซียวซิงหยู แกกล้าตบฉันเหรอ!?" ลี่หานโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยว

ตอนนี้ รอบตัวของเซียวซิงหยูแผ่ออร่าสังหาร​ออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว​

"ลี่หาน ถ้าแกยังกล้าดูถูกพี่สาวฉันอีกคำเดียว ฉันจะทำให้แกอยู่อย่างทรมาน!"

ทุกคำพูดของเซียวซิงหยู แม้มันจะฟังดูเรียบง่าย​ แต่มันกลับทำให้ลี่หานรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

อย่างไร​ก็ตาม, ลี่หานไม่อยากเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล เขาจึงกัดฟันเเล้ววิ่งเข้าไปหาเซียวซิงหยู

"เซียวซิงหยู พ่อฉันคือลี่เจียงเหอ ถ้าแกแน่จริง ก็ลองตบฉันอีกทีสิ..."

เพี๊ยะ!

"เซียวซิงหยู แก..."

เพี๊ยะ!

"ไอ้..."

เพี๊ยะๆๆๆๆ!

ณ ขณะนี้…ผู้คนที่อยู่บนถนนด้านนอก ต่างก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นบนสุดของหอเทียนจี

"วันนี้ไม่ใช่วันเทศกาล ทำไมหอเทียนจีถึงจุดประทัดล่ะ?"

"เสียงดังเเบบนี้…ประทัดของที่นี่คุณภาพดีจัง ซื้อที่ไหนเหรอเนี่ย?"

"เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงจุดประทัด ถึงมีเสียงร้องเหมือนหมูโดนเชือดปนมาด้วยล่ะ?"

…..

บรรยากาศภายในงานประมูลตอนนี้​เงียบสงัดอย่างยิ่ง

เซียวซิงหยูยืนอยู่กลางงาน เขากำลังขยับข้อมือที่เมื่อยจากการตบหน้าคน

ส่วนลี่หานที่ยืนอยู่ตรงหน้าเซียวซิงหยู ตอนนี้หน้าของเขาบวมปูดเหมือนหัวหมู ตาบวมเหมือนโดนผึ้งต่อย เเละมีรอยฝ่ามือแดงเถือกเต็มใบหน้า

"แค่กๆ~"

ลี่หานไอออกมาเป็นเลือด, ในช่วงสิบวินาทีที่ผ่านมา เซียวซิงหยูตบหน้าลี่หานไปเเล้วเกือบยี่สิบครั้ง

เเถมทุกๆครั้งที่ตบ ล้วนรุนแรงและแม่นยำ!

"คุณชาย! คุณชายเป็นอะไรรึเปล่าครับ!?"

"หน้าบวมขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย โอ๊ยๆๆ"

"คุณชาย เราไปโรงพยาบาลกันเถอะครับ"

ลี่หานมึนงงอยู่พักใหญ่ พอตั้งสติได้ เขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

"กระจก! เอากระจกมาให้ฉัน!"

เฉียนเฟิงยื่นกระจกให้ลี่หานด้วยมือที่สั่นเทา

ลี่หานมองตัวเองในกระจก ทันใดนั้น​เขาก็เหมือนเห็นหัวหมูที่ไว้สำหรับ​ไหว้เจ้าในวันเชงเม้ง

เพล้ง!!!!

ลี่หานปากระจกทิ้งด้วยความ​โกรธจนแทบคลั่ง

"เซียวซิงหยู แกกล้าดียังไงมาตบฉันเเบบนี้!?"

"เมื่อกี้คุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าให้ฉันลองตบดู”

“บอกตรงๆนะ คำขอแปลกๆแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกในชีวิตนี่เเหละ​” เซียวซิงหยูตอบอย่างใจเย็น

ทุกคนพยักหน้าเป็นพยานให้เซียวซิงหยู

"ฉันพูดแบบนั้นด้วยเหรอ?" ลี่หานหันไปถามเหล่าลูกน้อง​

"คุณชาย คุณพูดจริงๆครับ" เฉียนเฟิงยิ้มแห้งๆ

พร้อม​กันนั้น เซียวซิงหยูก็สะบัดข้อมือเเล้วบ่นพึมพำ

"ครูพละพูดถูก แรงกิริยาเท่ากับแรงปฏิกิริยา ตบหน้าหนาๆของนายจนมือฉันเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย" เซียวซิงหยูยั่วโมโหลี่หานอีกครั้ง

"เซียวซิงหยู ถ้าแกแน่จริง ก็ลองตบฉันอีกทีสิ!"

"ได้เลย" เซียวซิงหยูยกแขน เตรียมตบหน้าลี่หานอีกครั้ง

เเต่คราวนี้ลี่หานเกิดกลัว จึงรีบถอยหลัง เเล้วเสียหลักล้มลงก้นจั้มพื้น

"คุณเป็นคนท้าเอง แล้วจะหนีทำไมล่ะ?"

"เซียวซิงหยู แกมันบ้าไปแล้ว! พ่อฉันคือลี่เจียงเหอนะ!"

ประโยคติดปากของลี่หานคือ "พ่อฉันคือลี่เจียงเหอ"

ประโยคนี้เป็นเหมือนใบเบิกทางให้ลี่หานสามารถทำเรื่องเลวร้ายได้ในเมืองหลงอิ๋น ใครก็ตามที่กล้าต่อกรกับลี่หาน พอได้ยินประโยคนี้ก็จะยอมศิโรราบทุกคน

แต่​อย่างไร​ก็ตาม คำคำนี้มันใช้ไม่ได้​กับเซียวซิงหยู เพราะเขาไม่ได้​สนใจมันเลย

เซียวซิงหยูก้าวไปข้างหน้า กระชากคอเสื้อของลี่หาน ในตอนที่คนอื่นๆยังไม่ทันได้ตั้งตัว

"ต่อให้พ่อแกเป็นเทพเจ้า ตราบใดที่แกกล้าดูถูกพี่สาวฉัน ฉันก็จะซัดแกให้เละ!"

เพี๊ยะ!

เซียวซิงหยูตบเต็มแรงอีกครั้ง

ร่างของลี่หานลอยหมุนคว้างกลางอากาศสามรอบครึ่ง

ท่าหมุนของเขาสวยงามระดับนักกีฬาโอลิมปิก ก่อนจะกระแทกเข้ากับเสาอย่างแรง

"ใครกล้ามารังเเกลูกชายฉัน!"

เเต่​ทันใดนั้น​เซียว​เอง, เสียงทุ้มทรงพลังก็ดังมาจากทางเข้าหอเทียน​จี

เฉียนเฟิงรีบพยุงลี่หานที่กำลังมึนงง เเล่งตะโกนออกมาด้วยความโล่งอก

"ท่านประธาน ท่านมาได้ทันเวลาพอดี!"

………………..