ตอนที่ 2 คนสวย ท่านี้มีเพียงผมที่รักษาได้!
ตอนที่ 2 คนสวย ท่านี้มีเพียงผมที่รักษาได้!
ตอนที่ 2 คนสวย ท่านี้มีเพียงผมที่รักษาได้!
ซู ชิงเสวี่ย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรกน้ำแข็งที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ชีพจรเก้าหยินขาดสะบั้นกำเริบขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้มันรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ
ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูกราวกับจะแช่แข็งเลือดและดวงวิญญาณของเธอให้ดับสูญไปพร้อมกัน
เธอเพียงต้องการขึ้นมาสูดอากาศบนดาดฟ้าเพื่อบรรเทาอาการ แต่ไม่คาดคิดว่า ในจังหวะที่สติพร่าเลือน ร่างกายจะอ่อนแรงจนหงายหลังร่วงข้ามราวกันตกไป!
ความรู้สึกไร้น้ำหนักจู่โจมเข้ามา กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านปกคลุมในพริบตา
เธอนึกในใจอย่างสิ้นหวัง... จบสิ้นกันที
ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่มาถึง!
เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตาย เสียงลมแหวกอากาศดั่งมังกรคำรามก็ระเบิดขึ้นข้างหู!
ผู้คนเบื้องล่างต่างพากันเอามืออุดปากด้วยความตกใจ หลายคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่กล้าดูภาพร่างบางแหลกเละคาตา
แต่ในวินาทีวิกฤตนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งกลับพุ่งทะยานขึ้นมาจากฝูงชน ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์!
นั่นคือชายหนุ่มท่าทางเหมือน ‘พวกกระจอกข้างถนน’ ในกางเกงขาสั้นสีซีดและรองเท้าแตะหูคีบคนนั้น!
“สวรรค์! เขา... เขาบินได้งั้นเหรอ?”
“บ้าไปแล้ว! เขาคิดจะรับคนด้วยมือเปล่าจากความสูงขนาดนี้เนี่ยนะ? แขนไม่หักรึไง!”
ท่ามกลางสายตาที่สับสนและตกตะลึงนับไม่ถ้วน ร่างของ หลินเฟิง พุ่งเข้าหาดุจพญาอินทรีโฉบเหยื่อ เขาโอบรับร่างของ ซู ชิงเสวี่ย ไว้กลางอากาศได้อย่างแม่นยำดุจจับวาง!
ท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กโอบรอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างนุ่มนิ่มที่เย็นเยียบเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างมั่นคง
จังหวะที่ร่างกายสัมผัสกัน สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้นทันที
พลังหยางบริสุทธิ์ในร่างที่กำลังปั่นป่วนของ หลินเฟิง กลับเหมือนเสือโหยที่อดอยากมานานปีได้พบกับลูกแกะที่อ้วนพีที่สุด มันระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งทันที!
เพลิงหยางสุดขั้วปะทะความหนาวหยินสุดขั้ว!
“ซี้ด—”
หลินเฟิง เกือบจะหลุดปากครางออกมาด้วยความเสียวซ่านและผ่อนคลาย
ความรู้สึกนี้ไม่ต่างจากการถูกขังอยู่ในเตาหลอมนับพันปี แล้วอยู่ๆ ก็มีหยาดน้ำทิพย์จากสวรรค์ราดลงมาดับร้อนจนเย็นฉ่ำไปถึงกระดูก
รูขุมขนทุกส่วนเปิดกว้างออก สบายจนวิญญาณแทบจะสั่นสะท้าน!
ส่วน ซู ชิงเสวี่ย ที่อยู่ในอ้อมกอดเขาก็ส่งเสียงครางเบาๆ ในลำคอ ร่างที่เคยแข็งทื่อด้วยไอเย็นกลับอ่อนระทวยปวกเปียก
ในความรับรู้ของเธอ เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองถูกย้ายจากธารน้ำแข็งหมื่นปีมาสู่อ้อมกอดของภูเขาไฟอันอบอุ่นในพริบตา
กระแสความร้อนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายอย่างเอาแต่ใจทว่าอ่อนโยน ขจัดความหนาวเหน็บที่หลอกหลอนเธอมานานกว่ายี่สิบปีจนสิ้นซาก
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอสัมผัสได้ถึงคำว่า ‘อบอุ่น’ อย่างแท้จริง…
ความอบอุ่นที่ชวนให้ลุ่มหลงจนไม่อยากจะผละจากไป
ในขณะที่หมดสติ ร่างกายของ ซู ชิงเสวี่ย กลับถูกควบคุมด้วยสัญชาตญาณอย่างสมบูรณ์ เวลานี้เธอเป็นเหมือนลูกแมวที่โหยหาความอบอุ่น พยายามมุดเบียดเข้าหาอ้อมอกของ หลินเฟิง อย่างสุดชีวิต
ใบหน้าเย็นเฉียบซบลงบนแผ่นอกที่ร้อนผ่าวของเขาแล้วถูไถไปมาอย่างลืมตัว
“ร้อน... อุ่นจัง... ฉันต้องการมากกว่านี้...”
เสียงละเมอที่ไร้สติทว่าหวานหยดย้อยของเธอดังเข้าหูทุกคนที่อยู่รอบๆ อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!
หลินเฟิง โอบอุ้มร่างของ ซู ชิงเสวี่ย ร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบาราวกับขนนก
ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบดุจป่าช้า
ทุกคนต่างพากันอึ้งกิมกี่จนลืมหายใจ
นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?
วีรบุรุษช่วยสาวงามงั้นเหรอ?
ไม่ใช่สิ! ดูจากท่าทางและเสียงครางเมื่อครู่ ทำไมมันถึงดูคลุมเครือและชวนให้คิดลึกขนาดนั้น!
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า ‘ต้องการอีก’ กับท่าทางที่บดเบียดอยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายสารรูปเหมือนขอทานคนนี้ มันชวนให้คิดเตลิดไปไกลจริงๆ!
รปภ. สองคนที่ก่อนหน้านี้ยังอวดดี ตอนนี้อ้าปากค้างจนกรามแทบจะหลุดถึงพื้น
ประธานซู... จักรพรรดินีผู้เย็นชาที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภูเขาน้ำแข็งอันดับหนึ่งของเมืองเจียงไห่ กลับมาคลอเคลียอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายเหมือนแมวตัวน้อยที่กำลังติดสัดเนี่ยนะ?!
“แก... แกทำอะไรท่านประธานซู?” รปภ. คนหนึ่งรวบรวมความกล้า ชี้หน้า หลินเฟิง ด้วยมือที่สั่นเทา
“ปล่อยท่านประธานเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นพวกเราจะแจ้งตำรวจ!”
หลินเฟิง ปรายตามองด้วยแววตาคมกริบ ก่อนจะก้มมอง ซู ชิงเสวี่ย ที่เริ่มดึงทึ้งเสื้อผ้าของเขาโดยไม่รู้ตัวด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าชีพจรเก้าหยินในตัวเธอกำลังทำปฏิกิริยากับพลังหยางในร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง
หากไม่รีบทำการ ‘นำร่องพลัง’ โดยเร็ว ทั้งคู่คงได้ระเบิดกลายเป็นโกโก้ครันช์ตายไปพร้อมกันแน่!
“มองอะไรกันนักหนา!”
หลินเฟิง ตะคอกใส่กลุ่มคนที่มุงดูและพวกรปภ. ด้วยน้ำเสียงกดต่ำทรงอำนาจ
“ไม่เคยเห็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้นหรือไง? เธอมีอาการ ‘ภาวะช็อกจากการสูญเสียความร้อนเฉียบพลัน’ ต้องเข้ารับการรักษาด้วยการเพิ่มอุณหภูมิทางกายภาพทันที! ถอยไปให้หมด ถ้าการรักษาล่าช้าจนคนเป็นอะไรไป พวกแกรับผิดชอบไหวไหม!”
ศัพท์เทคนิคกึ่งจริงกึ่งหลอก พร้อมท่าทางมั่นหน้าทำเอาทุกคนมึนตึ้บ
อาศัยช่วงเวลาที่ฝูงชนกำลังมึนงง หลินเฟิง ก็อุ้ม ซู ชิงเสวี่ย พุ่งเข้าสู่ตึกซูกรุ๊ปราวกับสายลมพัดผ่าน
“ห้องพักส่วนตัวของประธานอยู่ที่ไหน?” เขาถามพนักงานต้อนรับสาวที่ยืนแข็งเป็นหินอยู่หน้าเคาน์เตอร์
“ชั้น... ชั้นดาดฟ้าค่ะ...”
สิ้นคำ หลินเฟิง ก็พุ่งเข้าลิฟต์ส่วนตัวของประธานไปในพริบตา
วินาทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง ด้านนอกก็ระเบิดความวุ่นวายออกมาดั่งเขื่อนแตก!
“เชี่ย! เมื่อกี้มันอะไรกัน? ซูเปอร์แมนตัวจริงเหรอ?”
“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร? ถึงขั้นทำให้ประธานซู เสียทรงได้ขนาดนั้น!”
“ข่าวด่วน! ภูเขาน้ำแข็งอันดับหนึ่งหลอมละลาย นัวเนียหนุ่มปริศนาต่อหน้าสาธารณชน!”
……………………………………
ชั้นดาดฟ้า ห้องพักส่วนตัวของประธาน
หลินเฟิง ใช้เท้าถีบประตูห้องพักส่วนตัวจนเปิดออก ก่อนจะอุ้มร่างของ ซู ชิงเสวี่ย ทะยานเข้าไปด้านในแล้วใช้เท้าเกี่ยวประตูปิดล็อกตามหลังเสียงดัง ปัง!
ซู ชิงเสวี่ย ที่อยู่ในอ้อมแขนหมดสติไปโดยสมบูรณ์แล้ว แต่สัญชาตญาณทางร่างกายกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
มือนุ่มเรียวสวยของเธอไขว่คว้าไปทั่ว ไม่เพียงแต่ดึงทึ้งเสื้อผ้าของตนเอง แต่ยังพยายามกระชากเสื้อผ้าซอมซ่อของ หลินเฟิง ออกด้วย
ความรู้สึกเดียวในใจของเธอตอนนี้คือต้องเข้าใกล้ ‘เตาหลอม’ เคลื่อนที่นี้ให้มากที่สุด มากขึ้นอีกนิดก็ยังดี!
หลินเฟิง มองใบหน้าสวยคมที่แดงระเรื่ออย่างผิดปกติจากไอร้อนและไอเย็นที่ปะทะกันสลับไปมา เขารู้ดีว่ารอช้าไม่ได้แล้ว
“คนสวย ล่วงเกินแล้วนะ ผมทำไปเพื่อช่วยชีวิตคุณ... และเพื่อช่วยชีวิตตัวเองด้วยเหมือนกัน”
เขากระซิบด้วยน้ำเสียงพร่ามัว ก่อนจะเริ่มลงมือ
เพื่อให้พลังงานของทั้งสองไหลเวียนถึงกันได้โดยตรงที่สุด เสื้อผ้าที่ขวางกั้นจึงกลายเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่ต้องขจัดออกไป
เพียงไม่นาน ภาพตรงหน้าก็เต็มไปด้วยผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะสลักหยกที่กำลังสั่นระริก
หลินเฟิง ฝืนสะกดความร้อนรุ่มที่พุ่งพล่านในใจ ล้วงเอาห่อผ้าจากย่ามออกมาคลี่ออก ด้านในมีเข็มทองเก้าเล่มส่องประกายวาววับ
นี่คือ วิชาเข็มเก้ามังกรผนึกหยิน วิชาลับระดับตำนานที่มีไว้เพื่อปรับสมดุลหยินหยางโดยเฉพาะ!
แววตาของ หลินเฟิง คมปลาบดุจกระบี่ เขาตวัดมือปักเข็มลงบนจุดชีพจรใหญ่ของ ซู ชิงเสวี่ย อย่างแม่นยำ
วินาทีที่เข็มทองทิ่มลงไป พลังหยางบริสุทธิ์ในร่างเขาก็ราวกับพบทางออก มันควบแน่นเป็นกระแสความอบอุ่นสีทองไหลเวียนผ่านเข็มเข้าสู่ร่างของเธออย่างต่อเนื่อง
ในขณะที่ไอเย็นบ้าคลั่งในตัวเธอก็ไหลย้อนกลับมาสู่ หลินเฟิง
หนึ่งเย็นหนึ่งร้อน หนึ่งหยินหนึ่งหยาง ก่อเกิดเป็นวงจรหยินหยางที่สมบูรณ์แบบ ภายใต้การควบคุมของเขา
อุณหภูมิภายในห้องแปรปรวนอย่างหนัก เดี๋ยวร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาหลอม เดี๋ยวหนาวเหน็บจนมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะบนผนังก่อนจะละลายวับไปในพริบตา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เมื่อเข็มทองเล่มสุดท้ายถูกถอนออก พลังงานในร่างของทั้งคู่ก็บรรลุความสมดุลที่ละเอียดอ่อนได้ในที่สุด
ร่างกายของ ซู ชิงเสวี่ย ไม่เย็นจัดอีกต่อไป และความร้อนปางตายของ หลินเฟิง ก็สงบลง
เขาสูดลมหายใจยาว สัมผัสได้ว่าคอขวดที่ติดค้างมานานปีเริ่มสั่นคลอน…
สำเร็จแล้ว!
แต่ทว่าจังหวะที่เขากำลังจะเก็บเข็ม ซู ชิงเสวี่ย กลับขยับขนตางอนยาวเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
มันเป็นดวงตาที่พร่าเลือน เปี่ยมไปด้วยสัญชาตญาณดิบที่ยังไม่ถูกควบคุมด้วยสติ
เธอมองเห็นชายหนุ่มตรงหน้า สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความอบอุ่นที่ทำให้เธอหลงใหลจนยากจะถอนตัว
หลินเฟิง ถูกจ้องมองจนใจสั่น เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง
“คุณ...”
“อุ่นจัง...”
ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอออก พ่นลมหายใจหอมหวานประดุจดอกกล้วยไม้
วินาทีต่อมา ประธานสาวผู้เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งกลับเป็นฝ่ายชันกายขึ้นโอบรอบคอ หลินเฟิง แล้วรั้งตัวเขาเข้าหาเธออย่างแรง!
ริมฝีปากที่เย็นชุ่มฉ่ำแต่แฝงด้วยไฟปรารถนาที่เพิ่งก่อตัวขึ้น ประกบเข้าหาและบดเบียดลงบนริมฝีปากของ หลินเฟิง ที่กำลังยืนอึ้งอย่างแม่นยำ!