บทที่ 50 : จุดสูงสุดของชีวิต!

บทที่ 50 : จุดสูงสุดของชีวิต!

เวลาตีสาม

ณ อพาร์ตเมนต์ของครอบครัว​

เย่ซือเหมิงโน้มตัวพิงราวระเบียง มือทั้งสองข้างประคองแก้ม ขณะมองลงไปยังถนนด้านล่าง

“พี่รั่วเสวี่ย ดึกป่านนี้แล้ว พี่ชายยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ?”

ยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว…เซียวรั่วเสวี่ยอุ่นอาหารซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของน้องชาย

“พี่โทรหาเซียวหยูหลายครั้งแล้วนะ แต่ก็ปิดเครื่องตลอด แบตคงจะหมดแล้วมั้ง”

ทันใดนั้นเอง เย่ซือเหมิงก็ร้องตะโกน

“พี่ชายมาแล้ว!”

ณ เวลานี้…แสงไฟสลัวๆส่องกระทบร่างของเด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินอยู่ด้านล่าง

“พี่ชาย!” เย่ซือเหมิงตะโกนเรียกจากระเบียง

เซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้นมอง พร้อมกับยิ้มให้น้องสาว

ไม่ว่าเขาจะกลับบ้านดึกแค่ไหน ก็ยังมีคนรอคอยอย่างอดทน พร้อมกับอาหารแสนอร่อย น้ำอุ่นสำหรับอาบ และชาร้อนๆ สักแก้ว…นี่คือบ้านที่อบอุ่นที่ทุกคนใฝ่ฝัน

ไม่นาน เซียวซิงหยูก็ผลักประตูเข้ามา, เเละเย่ซือเหมิงก็พุ่งเข้ามากอดเซียวซิงหยูราวกับกระต่ายน้อย

“ในที่สุดพี่ชายก็กลับมาแล้ว เหมิงเหมิงรอพี่นานมากเลย หนูหิวจนหน้าอกจะแฟบแล้วเนี่ย!” เธอพูดอย่างออดอ้อน

เซียวซิงหยูสัมผัสรูปร่างของหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะพูดติดตลกว่า

“เย่เหมิง ถึงเธอจะหิวเป็นสิบๆวัน หน้าอกของเธอก็ยังคงใหญ่กว่าผู้หญิงทั่วไปอยู่ดีแหละ”

เย่ซือเหมิงดูเหมือนจะเป็นเด็กสาวผมเปียสองข้างที่ดูบ้องเเบ้ว, แต่จริงๆแล้วเธอมีรูปร่างที่น่าดึงดูดใจ เป็นสาวหน้าเด็กอกภูเขาไฟโดยแท้

“กลับมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวพี่ไปอุ่นอาหาร​ให้ก่อนนะ” เซียวรั่วเสวี่ยพูด ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว

เธอมอมอบความรักและดูแลครอบครัวนี้มาตลอด โดยไม่เคยบ่นสักคำ

“เหมิงเหมิงดูสิ พี่ซื้อของอร่อยมาฝากด้วยล่ะ” เซียวซิงหยูพูดพร้อมกับเปิดกระเป๋าเเล้วหยิบถุงกระดาษออกมา

เย่ซือเหมิงเปิดถุงกระดาษด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้น​ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความดีใจ

“ลูกอมเคลือบน้ำตาล!” เธออุทานอย่างตื่นเต้น​

“พี่ชายคนนี้รักษาสัญญาใช่ไหมล่ะ บอกว่าจะซื้อลูกอมเคลือบน้ำตาลมาฝาก พี่ก็ไม่ผิดสัญญาหรอก” เซียวซิงหยูยกมือขึ้นลูบผมเปียสองข้างของเย่ซือเหมิง​อย่างเอ็นดู​

ตอนเลิกเรียน เซียวซิงหยูได้โทรศัพท์บอกที่บ้าน และสัญญาว่าจะซื้อลูกอมเคลือบน้ำตาลกลับมาฝาก…แม้กระทั่งตอนที่เซียวซิงหยูทำพันธสัญญากับเทพธิดาแสงศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ยังไม่ลืมคำสัญญาเล็กๆนี้

“ขอบคุณค่ะพี่ชาย ฮิฮิ”

เย่ซือเหมิงหยิบลูกอมเคลือบน้ำตาลขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย, แก้มที่เต็มไปด้วยคอลลาเจนก็ยิ่งพองขึ้นไปอีก ขั้นจนดูเหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่กำลังกักตุนอาหารสำหรับฤดูหนาว…น่ารักน่าเอ็นดู

“พี่ชาย กินด้วยกันสิ!”

“เย่เหมิงป้อนให้นะ อ้าปากสิ อา~”

“ส่วนอีกหนึ่งพวง หนูเหลือไว้ให้พี่รั่วเสวี่ยนะ”

เพียงไม่กี่วัน เย่ซือเหมิงก็เข้ากับครอบครัวนี้ได้อย่างสมบูรณ์

ตอนแรกเซียวซิงหยูคิดว่าเย่ซือเหมิงเป็นเหมือน “ตู้ ATM วัตถุดิบวิวัฒนาการคุณภาพสูง”...เพราะเด็กสาวคนนี้มาจากตระกูลเย่ เเละมีของล้ำค่าติดตัวมากมาย

แต่ตอนนี้เซียวซิงหยูยอมรับเย่ซือเหมิงเป็นน้องสาวของเขาอย่างแท้จริงแล้ว และเขาตั้งใจจะดูแลเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ

ณ เวลานี้​ ​เซียวรั่วเสวี่ยก็อุ่นอาหารเสร็จแล้วนำมาวางบนโต๊ะ

ทั้งสามคนกินข้าวไปคุยกันไป

มุกตลกของเซียวซิงหยูทำให้หญิงสาวทั้งสองหัวเราะเสียงดัง

หลังจาก​ทานอาหาร​เสร็จ…ค่ำคืนก็เริ่มเงียบสงบ ท่ามกลาง​ดวงดาวระยิบระยับ

เย่ซือเหมิงนอนหลับในอ้อมแขนของเซียวซิงหยูบนโซฟา, ขนตาของเธอกระพริบเบาๆ เเละมีเท้าเล็กๆสีชมพูโผล่ออกมา

“เซียวหยู พาเหมิงเหมิงไปนอนในห้องเถอะ ที่ห้องนั่งเล่นมันหนาว” เซียวรั่วเสวี่ยเอ่ยเตือน

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้, เซียวซิงหยูก็อุ้มเย่ซือเหมิงเข้าไปในห้องนอนใหญ่

เตียงในห้องนอนใหญ่นั้นกว้างขวาง ปกติเซียวรั่วเสวี่ยกับเย่ซือเหมิงจะนอนด้วยกันที่ห้องนี้…ส่วนเซียวซิงหยูนอนคนเดียวในห้องนอนเล็ก

หลังจากห่มผ้าให้เย่ซือเหมิงเรียบร้อยแล้ว เซียวซิงหยูก็เดินออกจากห้อง, ก่อนไปเขายังบอกราตรีสวัสดิ์กับพี่สาวด้วย

เเต่เมื่อกลับมาถึงห้องนอนเล็ก เซียวซิงหยูที่ยังไม่ง่วงก็หยิบหนังสือ “ทักษะการต่อสู้ธาตุแสงศักดิ์สิทธิ์” ขึ้นมาอ่าน

เเละทันใดนั้น​โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่น

เซียวซิงหยูเหลือบมองหน้าจอ เเล้วเห็นข่าวร้อนล่าสุดเด้งขึ้นมา

[ช็อค! ค่าหัวเพิ่มขึ้น!]

[ค่าหัวของอสูรระดับ​จักรพรรดิ​ จิ้งจอกเก้าหางเดลลู เพิ่มขึ้นเป็น 4 หมื่นล้านหยวน!]

เซียวซิงหยูยิ้มและใช้พลังวิญญาณสื่อสารไปที่ตราอสูร​

“เดลลู ค่าหัวของเธอเพิ่มจาก 3 หมื่นล้านเป็น 4 หมื่นล้านหยวนแล้ว, ดูเหมือนว่าจักรพรรดินีจะต้องการจับเธอให้ได้เลยนะ”

ทันทีที่​ส่งข้อความ​ไป…ตราอสูรก็เปิดออก เเล้วหญิงสาวรูปร่างเย้ายวนและงดงามก็ปรากฏตัวขึ้นในห้อง

เดลลูนั่งลงบนเตียงอย่างสบายๆ ขาเรียวยาวไขว้กันเเล้วเอ่ยว่า

“มาสเตอร์​จะส่งตัวข้า…เเล้วไปรับเงิน 4 หมื่นล้านหยวนหรือเปล่า​?” เธอถามด้วยรอยยิ้ม​

“ฉันจะส่งเธอไปเหรอ? เหอะๆ”

“เรามีพันธสัญญาโลหิตร่วมกันนะ ถ้าฉันส่งเธอไป ฉันจะรอดหรือไง?”

“ด้วยนิสัยของจักรพรรดินี น่าจะฆ่าฉันปิดปากเเน่ๆ!”

ถึงแม้ว่าเซียวซิงหยูจะไม่เคยเห็นจักรพรรดินีตัวจริงมาก่อน แต่เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวความโหดเหี้ยมของเธอมาบ้าง

คนที่ขึ้นเป็นใหญ่ในประเทศได้ขนาดนี้…ต้องเป็นคนเด็ดขาดและโหดเหี้ยมอย่างแน่นอน

ยามค่ำคืนที่ยาวนาน, หนึ่งคนกับหนึ่งจิ้งจอกกำลัง​พูดคุยกัน

“มาสเตอร์​ วางแผนจะทำอะไรต่อไป?” เดลลูถาม

“ฉันจะเข้าร่วมการทดสอบปรมาจารย์อสูรระดับสองดาว”

“นั่นสินะ, เฮยเฟิงเพิ่งวิวัฒนาการสำเร็จ แถมมาสเตอร์​ยังทำพันธสัญญากับเทพธิดาแสงศักดิ์สิทธิ์ด้วย…การทดสอบระดับสองดาวไม่น่าจะ​มี​ปัญหา​อะไร​”

ในฐานะที่เป็นจิ้งจอกเก้าหาง แม้ว่าเดลลูจะหยิ่งยโสโอหัง แต่เธอก็ต้องยอมรับในความสามารถและพรสวรรค์ของเซียวซิงหยูจากใจจริง

วันนี้​ เซียวซิงหยูลืมปิดหน้าต่าง, เมื่อ​ลมแรงพัดเข้ามาในห้อง เดลลูก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“พลังมังกรในร่างกายกำเริบอีกแล้วเหรอ?” เซียวซิงหยูถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอก หลังจากกินดอกบัวหิมะที่มาสเตอร์​ให้มา พลังมังกรก็สงบลงไปมากแล้ว”

อย่างไร​ก็ตาม, ดอกบัวหิมะไม่ใช่ยารักษา…มันแค่ระงับความปั่นป่วนของพลังมังกรชั่วคราวเท่านั้น

“ถ้าอยากรักษาเธอให้หายขาด ต้องกำจัดพลังมังกรในร่างกายเธอ ซึ่งต้องใช้สมุนไพรสวรรค์อีกสองอย่าง”

“อย่างแรกคือ หัวใจนกฟีนิกซ์”

“อย่างที่สองคือ ดอกเถามังกร”

สมุนไพรสวรรค์ทั้งสองอย่างนี้หายากมาก ไม่สามารถหาซื้อได้จากร้านค้าสัตว์​อสูรทั่วๆไป

หัวใจนกฟีนิกซ์ คือสมบัติที่เกิดจากการหลอมรวมพลังชีวิตและจิตวิญญาณของนกฟีนิกซ์สายเลือดบริสุทธิ์…. สมบัติชิ้นนี้ มีอยู่แค่ในพระราชวังเท่านั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ สมบัติชิ้นนี้อยู่ในมือของจักรพรรดินีซ่างกวนหลานแห่งประเทศมังกร, เเละเเน่นอนว่าการจะไปเอาสมบัติจากมือของซ่างกวนหลานนั้น ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก

ในทางกลับกัน ดอกเถามังกรนั้นหาง่ายกว่า มันเติบโตในหุบเขามังกร เพียงแต่วิธี​การเก็บเกี่ยวนั้นยากมาก

“เดลลู อดทนอีกหน่อยนะ ฉันจะรีบรักษาเธอให้หายโดยเร็วที่สุด” เซียวซิงหยูกล่าว

“ทำไมมาสเตอร์​ถึงดีกับฉันนัก?” เดลลูถามอย่างสับสน​

“ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอเป็นครอบครัวของฉัน”

“มาสเตอร์​…”

“เป็นอะไรไป?”

“ไม่มี…ไม่มีอะไร”

เดลลูพูดไม่ออก เพราะรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างที่ไม่เค​ยเป็น​มา​ก่อน​

เเต่เธอไม่รู้จะขอบคุณเซียวซิงหยูอย่างไร จึงได้เเต่เก็บความรู้สึกนี้ไว้ในใจ

หลังจาก​นั้น, ความง่วงก็เข้าครอบงำ

เซียวซิงหยูเปิดตราอสูรและเรียกเดลลูกลับไป

เเต่ทันทีที่เซียวซิงหยูนอนลง ฝนก็เริ่มตกหนักข้างนอก

จากนั้น​ฝนก็ตกกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ลมแรงพัดกระจกหน้าต่างห้องนอนเล็กแตกกระจาย

น้ำฝนไหลทะลักเข้ามาทางหน้าต่างที่แตก ทำให้เตียงเปียกไปทั้งเตียง

เมื่อได้ยินเสียงกระจกแตก เซียวรั่วเสวี่ยก็รีบมาดู

“เซียวหยู เกิดอะไรขึ้น?” เธอถามอย่างร้อนรน

เซียวซิงหยูเปียกโชกไปทั้งตัว เขาหัวเราะแห้งๆอย่างลำบากใจ

“พี่สาว ลมแรงมาก หน้าต่างเลยแตก”

เห็นเซียวซิงหยูเปียกปอนขนาดนี้ ก็พอจะเดาได้ว่าฝนตกหนักแค่ไหน

ขณะเดียวกัน, สำนักงานอุตุนิยมวิทยาของเมืองหลงอิ๋นประกาศเตือนภัยฝนตกหนักระดับสีแดงในทันที

เเละทันใดนั้น, เซียวรั่วเสวี่ยก็หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้เซียวซิงหยูด้วยตัวเอง มือของเธอบังเอิญสัมผัสโดนกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้อง รวมถึงส่วนอื่นๆ ของเซียวซิงหยู…ปกติเซียวซิงหยูเป็นคนไม่ถือตัว แต่ตอนนี้เขากลับเขินอายอย่างมาก

“พี่สาว ผมโตแล้ว ผมดูแลตัวเองได้” เซียวซิงหยูพูดตะกุกตะกัก​

“เจ้าเด็กน้อย พี่ดูแลนายมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย จะมาองมาอายอะไร”

“เเต่ดูเหมือนฝนจะตกอีกนานเลย” เซียวรั่วเสวี่ยพึมพำ​

“ห้องนอนเล็กของนายกลายเป็นถ้ำน้ำตกไปแล้ว นอนต่อไม่ได้หรอก”

เซียวรั่วเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจ

“เซียวหยู คืนนี้นอนห้องนอนใหญ่กับพี่ก็แล้วกัน”

“เอ่อ…ไม่ดีกว่าครับ!”

เซียวรั่วเสวี่ยกับเย่ซือเหมิงนอนห้องนอนใหญ่ เตียงก็พอดี, ถ้าเซียวซิงหยูไปนอนด้วย บรรยากาศคงจะแปลกๆ

“พี่เป็นพี่สาวนาย จะอายอะไร”

…..

ห้านาทีต่อมา

บนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนใหญ่

เซียวซิงหยูนอนอยู่ตรงกลาง เย่ซือเหมิงนอนซ้ายมือของเขา หลับสนิทและกรนเบาๆ ผมของเย่ซือเหมิงปรกอยู่บริเวณคอของเซียวซิงหยู ทำให้เขาใจสั่น

ส่วนเซียวรั่วเสวี่ยนอนทางขวามือ กลิ่นกายหอมๆของเธอโชยมาตลอดเวลา จนเร้าประสาทของเซียวซิงหยู

“ซ้ายมือโลลิ ขวามือสาวสวย นี่คือจุดสูงสุดของชีวิตแล้วสินะ”

เซียวซิงหยูหน้าแดงก่ำ หลับไปด้วยความสุข

เซียวรั่วเสวี่ยกับเซียวซิงหยูนอนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ นั่นย่อมไม่เป็นไร

แต่เย่ซือเหมิงเป็นถึงคุณหนูรองของตระกูลเย่ ถ้าตระกูลเย่รู้เรื่องนี้เข้า เซียวซิงหยูคงต้องเจอกับความโกรธของทั้งตระกูลแน่

……………….