บทที่ 38 : สมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่ามังกร!

บทที่ 38 : สมบัติล้ำค่าที่สุดของเผ่ามังกร!

"เหลือเวลาอีกแค่ห้านาทีกริ่งเข้าเรียนจะดังแล้วนะ เจ้าไม่กลัวไปสายรึไง?"

"แม่จิ้งจอกอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง, บอกมาตามตรง ทำไมจักรพรรดิ​นี​เเห่งประเทศ​มังกร​ถึงประกาศจับเจ้า"

เดลลูคิดจะบ่ายเบี่ยง แต่ก็ต้องเปลี่​ยนใจเมื่อพบกับแววตาของเซียวซิงหยูที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่และจริงจัง​

"อย่าโกหก พูดความจริงมา"

น้ำเสียงของเซียวซิงหยูแฝงไปด้วยความเย็นชา

เดลลูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยักไหล่

"ก็ได้ ในเมื่อเจ้าเป็นมาสเตอร์​ของข้า การปิดบังเจ้าก็คงไม่มีประโยชน์อะไร"

"ที่นางตั้งค่าหัวตามล่าข้า, ก็เพราะสิ่งนี้"

เดลลูยกมือขวาขึ้น บนฝ่ามือของเธอมีบางสิ่งที่คล้ายกับลูกแก้วคริสตัลปรากฏขึ้น

เซียวซิงหยูจ้องมองด้วยความสนใจ เเละทันใดนั้น​ดวงตาเทพ​อสูร​ก็เปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ

"นี่...นี่มัน..."

"น้ำตามังกร?!"

เซียวซิงหยูเรียกชื่อสมบัติชิ้นนี้ออกมาได้อย่างถูกต้อง ซึ่งมันทำให้เดลลูตกตะลึงอีกครั้ง

"เจ้าเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาวไม่ใช่หรือ…ทำไมถึงรู้เรื่องต่างๆมากมาย แถมยังรู้จักน้ำตามังกรอีก!"

เซียวซิงหยูลูบน้ำตามังกรเบาๆ ทันใดนั้น​เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ภายในนั้น

"ว่ากันว่าเผ่าพันธุ์มังกร​สายเลือด​บริสุทธิ์​มีสมบัติล้ำค่าอยู่ 3 อย่าง"

"ดาบเกล็ดมังกร หนวดราชา​มังกร และน้ำตามังกร"

"ดาบเกล็ดมังกรและหนวดราชามังกร เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่มีพลังทำลายล้างสูงมาก"

เซียวซิงหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรับน้ำตามังกรมาจากมือของเดลลู

"ส่วนน้ำตามังกรนั้น แตกต่างจากสมบัติอีกสองชิ้นของเผ่าพันธุ์มังกร…สมบัติ​ชิ้นนี้มันไม่มีพลังโจมตีใดๆ"

"แต่มันเกิดจากน้ำตาของมังกร​สายเลือด​บริสุทธิ์​นับหมื่นตัวมาหลอมรวมกัน, หากปลดปล่อยพลังทั้งหมดของสมบัติ​นี้ออกมา จะสามารถย้อนเวลากลับไปสู่อดีตได้"

หลังจากที่เซียวซิงหยูพูดจบ เดลลูก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

“เจ้า…”

“ทำไมเจ้าถึงรู้ความลับของเผ่าพันธุ์มังกร​สายเลือด​บริสุทธิ์​มากมายขนาดนี้?”

"เพราะฉันโกง"

"อะไรนะ?!"

"บอกไปคุณก็ไม่เข้าใจหรอก, เเต่ต่อไปอย่ามาสุ่มถามเรื่องของข้าเลย…มันอธิบาย​ยาก​"

"เหอะ ใครอยากจะสอดเรื่องของเจ้ากัน!"

เดลลูทำปากยื่น มองบนใส่เซียวซิงหยูอย่างหมั่นไส้ แต่เเบบนี้กลับดูน่ารักไปอีกแบบ

เซียวซิงหยูถือน้ำตามังกรไว้ในมือ ทันใดนั้น​ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นเข้ามาในจิตใจของเขา

"แปลกจัง นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าสัมผัสกับน้ำตามังกร…แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างนี้นะ"

เซียวซิงหยูไม่รู้ตัวเลยว่าปานบนร่างกายของเขากำลังเปล่งประกายเรืองรอง และสั่นพ้องไปกับน้ำตามังกร

“ลูลู่ เจ้าได้ของล้ำค่าชิ้นนี้มาจากที่ไหน?”

“เท่าที่ข้ารู้ น้ำตามังกรหายสาบสูญไปตั้งแต่สงครามสังหารมังกรเมื่อร้อยปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เมื่อ​ได้ยิน​คำถาม​นี้ เดลลูก็อธิบายตามความจริงทันที​

"ข้ามีพี่สาวอยู่คนหนึ่ง เธอมีสายเลือดมังกรอยู่ครึ่งหนึ่ง"

"ครึ่งจิ้งจอกครึ่งมังกรงั้นหรือ?”

“งั้นก็คือจิ้งจอกมังกรเก้าหางสินะ”

เดลลูพยักหน้ารับ แล้วพูดต่อ

"ในสงครามสังหารมังกร เผ่าพันธุ์มังกรสายเลือด​บริสุทธิ์​มากมาย​ถูกทำลายล้าง เเละพี่สาวข้า นางได้รับมอบหมายจากราชามังกร ให้ดูแลรักษาน้ำตามังกรเอาไว้"

"เเต่ช่วงนี้ไม่รู้จักรพรรดิ​นี้ไปได้ข่าวมาจากไหน ว่าเผ่าพันธุ์จิ้งจอกเก้าหางของเรารับหน้าที่ดูแลน้ำตามังกร…นางเลยออกประกาศจับข้า"

เซียวซิงหยูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามสุดท้าย

"แล้วสงครามสังหารมังกรเมื่อร้อยปีก่อนล่ะ, เจ้ารู้อะไรบ้างใหม​?"

ในเรื่องนี้, เดลลูส่ายหน้าอย่างจนใจ​

ดวงตาเทพ​อสูร​ของเซียวซิงหยูสามารถมองทะลุคำโกหกของสิ่งมีชีวิตทุกชนิดได้…การที่เดลลูส่ายหน้า ไม่ใช่เพราะเธอปฏิเสธที่จะตอบคำถาม แต่เป็นเพราะเธอไม่รู้เรื่องสงครามสังหารมังกรจริงๆ

"เอาล่ะมาสเตอร์​ คืนน้ำตามังกรให้ข้ามาได้เเล้ว!"

เเต่เซียวซิงหยูสนใจ​สมบัติ​นี้มาก, เขาจึงเก็บน้ำตามังกรใส่แหวนมิติของตัวเองทันที​

เมื่อ​เห็น​เช่นนี้​ เดลลูก็ได้เเต่มองด้วยความน้อยใจ

"ลูลู่ เราทำพันธสัญญาโลหิตกันแล้ว ยังไงก็ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน"

"สมบัติจะอยู่กับข้าหรืออยู่กับเจ้าก็เหมือนกัน"

"อีกอย่าง พันธสัญญาโลหิตก็เหมือนทะเบียนสมรส ในเมื่อเราจดทะเบียนกันแล้ว น้ำตามังกรก็ต้องถือเป็นทรัพย์สินสมรส​ร่วมกัน…ถูกต้องไหม?"

"ใครเป็นสามีภรรยากับเจ้ากัน ถ้าไม่ติดว่าโดนพันธสัญญาโลหิตบังคับไว้ ข้าจะบีบคอเจ้าให้ตายเลย ไอ้คนลามก!" เดลลูพูดอย่างหัวเสีย

ผู้หญิง​ด่าคือผู้หญิง​รัก (ใช่หรอวะ (-​__-))​

ยิ่งเซียวซิงหยูกับเดลลูทะเลาะกันมากเท่าไหร่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากขึ้นเท่านั้น

"เอาล่ะลูลู่ กลับเข้ามาในตราอสูร​ได้เเล้ว​!"

เซียวซิงหยูเปิดตราอสูรแล้วเก็บเดลลูเข้าไป

จากนั้น​เขาก็เดินไปยังวิทยาลัย​ชิงหลง

……

"วิทยาลัยชิงหลงนี่ ดูยิ่งใหญ่อลังการดีนี่"

"แน่นอนอยู่แล้ว เงินที่ใช้บูรณะวิทยาลัยชิงหลง เป็นเงินส่วนตัวของจักรพรรดิ​นี​เเห่งประเทศ​มังกร​ เธอไม่ขาดแคลนเงินหรอก"

"นางอางสือหลานคนนั้น... เหอะ"

"ไม่ต้องห่วง เจ้าอยู่ในตราอสูรของข้า ไม่มีใครหาเจ้าเจอหรอก"

เดลลูสามารถสื่อสารทางจิตกับเซียวซิงหยู และมองเห็นสิ่งที่เซียวซิงหยูเห็นได้

ในขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครสามารถตรวจจับการมีอยู่ของเธอได้

เดลลูต้องยอมรับว่าการอยู่กับเซียวซิงหยูเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้

เซียวซิงหยูกลับเข้าสู่วิทยาลัยชิงหลง และใช้ชีวิตนักศึกษาตามปกติ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ถึงวันเสาร์

วันนี้เป็นวันสำคัญของวิทยาลัยชิงหลง

การแข่งขันจัดอันดับนักเรียนใหม่ประจำปี เริ่มต้นขึ้นในเวลาสิบโมงเช้า

ที่ลานกว้างกลางวิทยาลัยชิงหลง

ที่นั่งผู้ชมเต็มไปด้วยผู้คน พวกเขาล้อมรอบเวทีขนาดใหญ่อย่างหนาแน่น

……..

บนเวทีกรรมการ

ท่านอธิการบดีซูหรูหยาน รองอธิการบดีหวังตงเซิง และหัวหน้าอาจารย์หลินชาง…ผู้นำทั้งสามของวิทยาลัยชิงหลง ทำหน้าที่เป็นกรรมการในการแข่งขันครั้งนี้

เเละบนเวทีผู้บรรยาย ยังคงเป็นผู้ประกาศหน้าเดิม…หยางซู่

"อาจารย์และนักเรียนทุกท่าน สวัสดีตอนเช้าครับ"

"การแข่งขันจัดอันดับนักเรียนใหม่ประจำปี กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!"

"ในนักเรียนใหม่ 600 คน จะถูกจับคู่โดยการจับฉลาก"

"ขอให้นักเรียนใหม่ทุกคน เข้าร่วมพิธีจับฉลากด้วยความเป็นระเบียบเรียบร้อย"

แม้แต่การจับฉลากก็ยังต้องต่อแถว

เซียวซิงหยูและเพื่อนๆ ห้อง 3 จึงมายืนต่อแถวพลางพูดคุยกัน

อู๋เซิงโหย่วมีรอยคล้ำใต้ตาเหมือนหมีแพนด้าไม่มีผิด

"อู๋เซิง เมื่อคืนแอบไปทำอะไรมารึเปล่า ถึงได้มีรอยคล้ำใต้ตาแบบนั้น" ซ่งหู่ถามด้วยรอยยิ้ม

"ไร้สาระ ฉันไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้นซะหน่อย ฉันแค่เครียดจนนอนไม่หลับต่างหาก!"

สภาพของอู๋เซิงโหย่วก็ไม่ต่างจากนักเรียนใหม่คนอื่นๆ

การแข่งขันจัดอันดับนักเรียนใหม่ เป็นการแข่งขันที่สำคัญที่สุดสำหรับนักเรียนใหม่

อันดับที่ได้ จะส่งผลโดยตรงต่อชีวิตในรั้ววิทยาลัยตลอดสามปี

นักเรียนที่ได้อันดับท้ายๆ จะไม่ได้รับความสำคัญจากวิทยาลัยชิงหลง

หลังจากเรียนจบก็จะไม่ได้รับทรัพยากรหรือคอนเนคชั่นใดๆ

ส่วนนักเรียนที่ได้อันดับต้นๆ จะได้รับการสนับสนุนเป็นพิเศษจากวิทยาลัยชิงหลง

เหล่าอัจฉริยะเหล่านี้ ไม่เพียงแต่จะได้รับทรัพยากรที่ดีที่สุดตลอดสามปีในรั้ววิทยาลัยเท่านั้น…แต่หลังจากเรียนจบแล้ว วิทยาลัยชิงหลงยังรับประกันการได้งานสำหรับ​พวกเขา​

เพราะท่านอธิการบดีซูหรูหยานจะเขียนจดหมายแนะนำด้วยตัวเอง เพื่อให้พวกเขาได้เข้าทำงานในกิลด์​ปรมาจารย์อสูรที่ดีที่สุดในประเทศ

อู๋เซิงโหย่วเอามือกุมอกที่เต้นระรัว เเล้วพูดด้วยความรู้สึกกดดัน

"การแข่งขันครั้งนี้ มันคือการต่อสู้ที่เอาชีวิตเป็นเดิมพันชัดๆ เพื่อให้ได้อันดับที่ดี ทุกคนคงต้องสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายแน่ๆ"

"เชิญนักเรียนคนต่อไปขึ้นมาจับฉลาก!" กรรมการตะโกนเสียงดัง​

เเละชายหนุ่มท่าทางยโสโอหังก็ได้เดินขึ้นไปบนเวทีจับฉลาก

เขาคือคนคุ้นเคยของเซียวซิงหยู หวังเยี่ยน ลูกชายของรองอธิการบดีหวังตงเซิง

เมื่อหวังเยี่ยนปรากฏตัว เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม

เเต่โดยมากเป็นเสียงหัวเราะเยาะและเสียงถากถางมากกว่า​

"นั่นมันลูกชายของรองอธิการบดีหวังนี่"

"ใช่ เขาคนนี้แหละ ที่โดนเซียวซิงหยูอัดจนเสียหน้าบนเวทีประลอง​เมื่อ​เดือน​ที่เเล้ว"

"ในวิทยาลัยชิงหลง หมอนี่น่าจะเป็นตัวตลกอันดับหนึ่งเลยนะ..."

หวังเยี่ยนได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของทุกคน…ทันใดนั้น​ความโกรธแค้นก็พลุ่งพล่านในใจของเขา​

"เซียวซิงหยู ความอัปยศที่เเกสร้างให้ฉัน…วันนี้ฉันจะเอาคืนให้หมด!"

หวังเยี่ยนกัดฟันกรอด จากนั้น​เขาก็จับฉลากขึ้นมาหนึ่งใบ

เเละเมื่อเปิดออก เขาก็พบว่ามันมีชื่อสามคำเขียนอยู่…เซียวซิงหยู

ทันใดนั้น​ กรรมการก็ประกาศอย่างรวดเร็ว​

“รอบแรก คู่ที่ 7”

“หวังเยี่ยน ปะทะ เซียวซิงหยู!”

……………….