บทที่​ 35 : หวนคืน​!

บทที่​ 35 : หวนคืน​!

ไม่นานนัก เดลลูก็กลับเข้ามาในถ้ำ

ภายในถ้ำมืดสนิท จนทัศนวิสัยต่ำมาก

เซียวซิงหยูมองไม่เห็นร่างของเดลลู แต่เขาได้กลิ่นคาวเลือดที่เข้มข้นตลบอบอวล

ในตอนนี้ ร่างกายของเดลลูเปื้อนไปด้วยเลือดมากมาย​

เเละเลือดเหล่านี้เป็นของราชสีห์เพลิงลาวา

เดลลูยื่นมือออกมามอบแกนอสูร​ที่ส่องประกายระยิบระยับให้เซียวซิงหยู

นี่คือแกนอสูร​ของราชสีห์เพลิงลาวา มันเป็นแกนอสูร​ระดับสมบูรณ์ที่มีทั้งคุณสมบัติของไฟและลม

ดูจากคุณสมบัติแล้ว แกนอสูร​นี้เหมาะสำหรับ​การใช้เพื่อช่วยให้หมาป่านรกวายุเลื่อนระดับ

เเต่ทันใดนั้นเอง เซียวซิงหยูก็ทรุดลงกับพื้น รู้สึกหน้ามืดและร่างกายเหมือนถูกสูบพลังงานออกไปจนหมด

มุมปากของเดลลูยกยิ้ม เผยรอยยิ้มที่ราวกับรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

"เป็นยังไงบ้าง รสชาติของการถูกสูบพลังวิญญาณ มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ใช่ใหมล่ะ"

ปริมาณ​พลังวิญญาณของเซียวซิงหยู ถือว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาได้ยากในหมู่คนรุ่นเดียวกัน

เมื่อปรมาจารย์อสูรสั่งให้อสูรรับใช้ต่อสู้ พลังวิญญาณของปรมาจารย์อสูรก็จะถูกใช้งาน

ยิ่งอสูรรับใช้มีระดับสูงเท่าไหร่ การใช้พลังวิญญาณก็จะยิ่งมากและลดลงเร็วขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เซียวซิงหยูเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาว พลังวิญญาณพื้นฐานมีน้อยมาก มันแค่พันหน่วยเท่านั้น​

เดลลูเป็นถึงอสูรระดับจักรพรรดิ แค่เธอใช้ทักษะการต่อสู้เพียงเล็กน้อย มันก็ต้องใช้พลังวิญญาณมากกว่าหมื่นหน่วย

เเน่​นอน​ว่า​เซียวซิงหยูไม่สามารถจ่ายพลังวิญญาณ​จำนวน​มหาศาลเเบบนั้นได้เลย

อย่าว่าแต่ใช้ทักษะเลย แค่การที่เดลลูจัดการราชสีห์เพลิงลาวาด้วยการดีดนิ้วไปที่หัวของมันครั้งเดียว ก็สูบพลังวิญญาณของเซียวซิงหยูไปจนหมดแล้ว

"ด้วยระดับพลังวิญญาณของฉันตอนนี้ แค่จะสั่งให้ลูลู่ใช้ทักษะยังทำไม่ได้เลย" เซียวซิงหยูพึมพำกับตัวเอง

"แค่ลูลู่ลงมือเพียงนิดเดียว พลังวิญญาณของฉันก็จะถูกสูบจนหมดเกลี้ยง"

"ดูเหมือนว่าตอนนี้ลูลู่จะเป็นแค่ไพ่ตายที่มีข้อบกพร่องมหาศาล ใช้ได้แค่ในสถานการณ์คับขันจริงๆ เท่านั้น"

เซียวซิงหยูรู้ดีว่าตอนนี้ระดับของเขายังต่ำเกินไป

พลังวิญญาณของเขาอ่อนแออย่างมาก…ดังนั้น​ ในการต่อสู้เขาจึงไม่สามารถดึงพลังที่แท้จริงของเดลลูออกมาใช้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น เดลลูยังมีบาดแผลอยู่

ถึงแม้เธอจะเป็นถึงอสูร​ระดับ​จักรพรรดิ แต่พลังของเธอตอนนี้​ลดลงมาเหลือแค่ระดับราชาเท่านั้น

หนึ่ง คือต้องรีบรักษาเดลลูให้หายโดยเร็วที่สุด​

สอง คือต้องเพิ่มระดับพลังของตัวเอง และเพิ่มความเข้มข้นของพลังวิญญาณ

การจะดึงศักยภาพที่แท้จริงของเดลลูออกมาได้ สองสิ่งนี้เป็นเรื่องเร่งด่วนอย่างมาก

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่หายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเซียวซิงหยูทันที​

[ติ๊ง~]​

[ขอเเสด​งความยินดี! โฮสต์สังหารอสูรระดับสมบูรณ์ได้สำเร็จ]​

[มอบรางวัลภารกิจ: ยาเม็ด​เลือดมังกร, คูปอง 1,000 แต้ม]​

[รางวัลถูกส่งเข้าระบบแล้ว โปรดตรวจสอบ]​

เซียวซิงหยูเปิดหน้าต่างระบบหลักขึ้นมา

ในคลังเก็บของ มีเม็ดยาสีแดงเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเม็ด

เเละยอดคงเหลือคูปองในบัญชีระบบ รวมทั้งหมด 1,300 คูปอง

เมื่อ​เห็น​สิ่ง​นี้, เซียวซิงหยูก็แย้มยิ้มอย่างพอใจ

"ภารกิจนี้ ตอนแรกคิดว่าคงใช้เวลาอีกนานกว่าจะสำเร็จ ดีที่บังเอิญเจอแม่จิ้งจอกนี่เข้า..."

โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์​

หวังเยี่ยนตั้งใจจะฆ่าเซียวซิงหยู แต่เขาคงไม่มีทางเดาได้เลยว่าเซียวซิงหยูไม่เพียงแต่ไม่ตาเท่านั้น​ แต่ยังได้ทำสัญญากับอสูรรับใช้ระดับจักรพรรดิที่มีสายเลือดระดับเทพเจ้า​มาได้อีก

……

หนึ่งคืนผ่านไป

เซียวซิงหยูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง นอกถ้ำฝนหยุดตก ตอนนี้มีเเต่แสงอาทิตย์ยามเช้าที่ค่อนข้างแยงตา

"หมอนนุ่มจังเลยแฮะ..." เซียวซิงหยูพึมพำ​พลางทำหน้าพึงพอใจ

แต่ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินอยู่นั้น เสียงเย็นชาเสียง​หนึ่งก็ดังขึ้นทันที​

"เจ้าจะหนุนหน้าอกข้าอีกนานแค่ไหน"

"เอ่อ ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

"ใครจะไปเชื่อ!"

เซียวซิงหยูเพิ่งรู้ตัวว่าเขานอนหนุนหน้าอกอันอวบอิ่มของเดลลูมาตลอดทั้งคืน

"ลูลู่ บาดแผลของฉัน..."

เมื่อวานเซียวซิงหยูตกหน้าผา บาดเจ็บไปทั่วร่างกาย

แต่ตอนนี้บาดแผลทั้งหมดกลับหายสนิท แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่มีเหลือ

เมื่อ​เห็นเซียวซิง​หยู​ทำหน้าสงสัย, ใบหน้าของเดลลูก็แดงเรื่อทันที​

"เท่าที่ฉันรู้ น้ำลายของเผ่าจิ้งจอกเก้าหางมีสรรพคุณในการรักษาบาดแผลภายนอก เพราะฉะนั้นเธอ..."

"หยุดพูดเลยนะ!" เดลลูเอื้อมมือมาปิดปากเซียวซิงหยูอย่างรวดเร็ว​

ตอนที่เซียวซิงหยูหลับสนิท เดลลูเป็นห่วงว่าบาดแผลของเขาจะอักเสบ เธอจึงก้มลงจูบที่บาดแผลทุกจุดเพื่อใช้น้ำลายรักษาอาการบาดเจ็บ

วิธีการรักษาแบบนี้ค่อนข้างจะน่าอายเล็กน้อย มันจึงพูดอธิบาย​ออกมาได้ยาก

ทันใดนั้น​ เซียวซิงหยูก็ยกมือขึ้นลูบหางของเดลลู

"ไม่คิดเลยนะว่า แม่จิ้งจอกที่ภายนอกดูเย็นชา จะมีมุมที่อ่อนโยนแบบนี้ด้วย"

"อย่าได้ใจมากไปหน่อย​เลย เจ้าเป็นนายของข้า ถ้าเจ้าตาย ข้าก็ต้องตายไปด้ว​ย…มันก็แค่นั้นเอง"

ณ ตอนนี้ เดลลูยังไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อเซียวซิงหยู สิ่งที่เธอทำไปทั้งหมด ก็เป็นเพราะพันธสัญญาโลหิต

ในตอนนั้นเอง เสียงของทีมกู้ภัยก็ดังมาจากนอกถ้ำ

"ลูลู่ เข้ามาในนี้เร็ว! "เซียวซิงหยูรีบสั่งการ

สิ้นเสียง​เซียว​ซิง​หยู, เดลลูก็กลายเป็นลำแสงพุ่งเข้าไปในตราอสูรที่หลังมือขวาของเซียวซิงหยูอย่างรวดเร็ว​

ณ เวลานี้…ตราบใดที่เซียวซิงหยูไม่เปิดเผยความลับ​ ก็จะไม่มีใครรู้ว่าเขาได้ทำสัญญากับอสูรระดับจักรพรรดิ

"ฉันอยู่นี่!" เซียวซิงหยูเริ่มแสดงละคร นอนอยู่ที่ปากถ้ำ เเละ​แกล้งทำเป็นใกล้ตาย

"เจอผู้รอดชีวิตแล้ว!"

"เซียวซิงหยู อย่าหลับนะ เราจะรีบพาเธอไปโรงพยาบาล!"

"หัวหน้า เด็กคนนี้ตาเหลือกแล้ว"

"เธอ…อย่าเพิ่งหลับนะ!"

…….

โรงพยาบาลหลงอิ๋น

นี่คือโรงพยาบาลใจกลางเมืองหลงอิ๋น เเละเป็นโรงพยาบาลอันดับต้นๆของประเทศ

ณ ห้องวีไอพี

เซียวซิงหยูสวมชุดคนไข้นอนอยู่บนเตียงที่รายล้อมไปด้วยอุปกรณ์การแพทย์ที่ทันสมัย

เซียวรั่วเ​ส​วี่ย​นั่งอยู่ข้างเตียง เธอจับมือเซียวซิงหยูไว้แน่น ดวงตาแดงก่ำ เพราะร้องไห้มาตลอดทั้งคืน

ซูหรูหยานและเฉินฉีเหนียน เดินวนไปวนมาอยู่ที่ทางเดินนอกห้อง

ทันทีที่​ประตูห้องคนไข้​เปิดออก…คุณหมอท่านหนึ่งก็เดินออกมา

"คุณหมอครับ คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ" เฉินฉีเหนียนถามด้วยความร้อนใจ

"อาการบาดเจ็บของคนไข้ไม่รุนแรงเท่าไหร่นัก นอกจากนี้​เขายังมีความสามารถในการฟื้นตัวที่ดีมาก จึงไม่มีอันตรายถึงชีวิตครับ"

"ขอบคุณคุณหมอมากครับ"

หลังจากคุณหมอออกไปแล้ว ซูหรูหยานและเฉินฉีเหนียนก็เดินเข้าไปในห้องคนไข้​

"ท่านอธิการบดี​..." เซียวซิงหยูทำท่าจะลุกขึ้น

"เด็กโง่ นอนเฉยๆสิ" ซูหรูหยานรีบห้ามไว้

เซียวซิงหยูยิ้มเจื่อนๆ เขารู้ว่าท่านอธิการบดี​สาวสวยเป็นห่วงเขา กลัวว่าถ้าเขาลุกขึ้นมา บาดแผลจะฉีกขาดอีก

ทันใดนั้น​ เฉินฉีเหนียนก็ยื่นของบำรุงให้เซียวรั่วเ​ส​วี่ย​

"คุณเซียว ของบำรุงเหล่านี้ให้น้องชายคุณบำรุงร่างกาย เขาจะได้หายเร็วๆ"

"ขอบคุณอาจารย์เฉินมากค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ"

ซูหรูหยานหยิบมีดปอกผลไม้ เเล้วปอกแอปเปิลให้เซียวซิงหยูด้วยตัวเอง

"ขอบคุณท่านอธิการบดี​ครับ"

ซูหรู​หยา​นจ้องมองเซียวซิงหยูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น

"ทีมกู้ภัยพบซากของราชสีห์เพลิงลาวาใกล้ๆถ้ำที่เธออยู่"

"เเละจุดที่เธอได้รับความช่วยเหลือ ห่างจากซากไม่ถึงร้อยเมตร"

"เธอรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้บ้างไหม"

เซียวซิงหยูกัดแอปเปิล พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มฝืนๆ

"ท่านอธิการบดี​ครับ ผมเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาวที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้ว เเล้วท่านคิดว่าผมจะสามารถฆ่าราชสีห์เพลิงลาวาได้เหรอครับ"

ซูหรู​หยา​นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดผมที่ยุ่งเหยิงบนหน้าผากของเซียวซิงหยู

นับตั้งแต่ก่อตั้งวิทยาลัยชิงหลง มีเพียงเซียวซิงหยูเท่านั้นที่ได้รับการปฏิบัติ​เช่นนี้

"เซียวซิงหยู ไม่ต้องห่วงนะ"

"ฉันจะสืบสวนเรื่องอุบัติเหตุครั้งนี้ให้ถึงที่สุด เพื่อให้ความเป็นธรรมแก่เธอและพี่สาว"

การที่เซียวซิงหยูตกหน้าผา ความรับผิดชอบส่วนใหญ่ตกอยู่ที่วิทยาลัยชิงหลง

ในฐานะ​อธิการบดี​ ซูหรู​หยา​นจึงหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบนี้ไม่ได้

"อาจารย์เฉิน เราไปกันเถอะ อย่ารบกวนเซียวซิงหยูพักผ่อนเลย"

"ครับ ท่านอธิการบดี​"

จากนั้น​ ซูหรู​หยา​นและเฉินฉีเหนียนก็เดินออกจากห้องคนไข้​ไป

…..

ทั้งสองคนออกมายืนอยู่ที่ปลายทางเดิน เเล้วจุดบุหรี่พร้อมกัน

ภายใต้ควันบุหรี่สีหน้าของทั้งสองคนดูแปลกประหลาด​อย่างมาก

"อาจารย์เฉิน คิดว่าราชสีห์เพลิงลาวาตายได้ยังไง"

"เซียวซิงหยูเป็นแค่ปรมาจารย์อสูรระดับหนึ่งดาว...ไม่น่าจะเป็นฝีมือ​เขาไปได้นะครับ​"

"แต่อย่าลืมสิ ทุกย่างก้าวของเด็กคนนี้…ดูเหมือนจะมีเรื่องที่ไม่คาดฝัน​อยู่​เสมอ"

หลังจากสบตากันแล้ว เฉินฉีเหนียนก็เหยียบก้นบุหรี่เเล้วถามว่า

"ท่านอธิการบดี​ เห็นได้ชัดว่าอุบัติเหตุครั้งนี้มีคนจงใจเล่นงานเซียวซิงหยู"

"ใช่…ถึงเรื่องนี้ไม่ต้องสืบ ฉันก็เดาออกว่าใครอยู่เบื้องหลัง"

"เเล้วท่านจะทำยังไงครับ"

"เรื่องนี้ฉันไม่สะดวกที่จะจัดการอย่างเปิดเผย ฉันจึงจะให้โอกาสเซียวซิงหยูได้แก้แค้นเอง"

"หึๆ…ท่านเป็นถึงอธิการบดี​ พูดแบบนี้มันลำเอียงไปหน่อยนะครับ"

"เด็กคนนี้ สมควรได้รับการลำเอียงจากฉัน"

หลังจากพูดจบ ซูหรู​หยา​นก็หันหลังเดินออกจากโรงพยาบาลไป

……

ช่วงเย็นของวัน

ชื่อของเซียวซิงหยูก็ติดเทรนด์ข่าวอีกครั้ง

ทั่วทั้งเมืองหลงอิ๋น ผู้คนต่างพากันพูดถึงเรื่องนี้

"เห็นข่าวหรือยัง"

"เห็นแล้ว เซียวซิงหยูที่ตกหน้าผา รอดกลับมาเเล้ว!"

"เด็กคนนี้ดวงแข็งจริงๆ หนีรอดจากปากราชสีห์เพลิงลาวามาได้"

"แต่ทำไมภูเขาหยินหนานถึงมีอสูรระดับสมบูรณ์ได้ล่ะ"

ชาวเมืองต่างพากันพูดถึงเรื่องนี้อย่างออกรสออก​ชาติ​

…..

ณ คฤหาสน์มู่หลง

มู่หลงซินซินนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะอาหาร

"ซินซิน ทำไมถึงไม่กินข้าวล่ะ" มู่หลงหยางซั่วลูบหัวน้องสาวอย่างเป็นกังวล​

"ไม่มีอารมณ์กิน"

เเต่ในตอนนั้นเอง ทีวีก็ออกข่าวสำคัญ​ขึ้นมา

"ยินดีต้อนรับสู่รายการข่าวภาคค่ำ"

"ข่าวล่าสุด นักเรียนใหม่ของวิทยาลัยชิงหลงเซียวซิงหยู ได้รับความช่วยเหลือแล้ว"

"ตอนนี้เซียวซิงหยูอยู่ระหว่างพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลหลงอิ๋น อาการปลอดภัยแล้วครับ"

"ต่อไปเชิญรับชมบทสัมภาษณ์!"

ในหน้าจอ เซียวซิงหยูดูสดใสร่าเริงอย่างมาก

นักข่าว: "เซียวซิงหยู รู้สึกยังไงบ้างที่รอดชีวิตมาได้"

เซียวซิงหยู: "ดีที่ยังมีชีวิตอยู่ครับ"

นักข่าว: "ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง"

เซียวซิงหยู: "ตอนนี้ผมหิวมากเลยครับ ช่วยไปซื้อหม่าล่าทั่งให้ผมหน่อยได้ไหม"

…….

มู่หลงหยางซั่วดูทีวีอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบ่นออกมา

"เซียวซิงหยูนี่ดวงแข็งจริงๆ..."

"หืม…ซินซิน เธอบอกว่าไม่อยากกินไม่ใช่เหรอ"

มู่หลงหยางซั่วหันไปมองน้องสาว เเล้วพบว่ามู่หลงซินซินกำลังกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อเห็นว่าเซียวซิงหยูไม่ตาย มู่หลงซินซินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก, โดยที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

นี่เป็นครั้งแรกที่มู่หลงซินซินมีความรู้สึกผันผวนกับผู้ชายคนหนึ่ง

"ทำไมน้องสาวถึงอยากอาหารขึ้นมาได้ล่ะ หรือว่าหน้าตาเซียวซิงหยูมันทำให้​เจริญ​อาหาร​ขนาดนั้น"

มู่หลงหยางซั่วยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงได้เเต่พึมพำกับตัวเอง

………………..