บทที่ 23 : เจอช่องทางหาเงินครั้งใหญ่!

บทที่ 23 : เจอช่องทางหาเงินครั้งใหญ่!

ณ ภัตตาคารสวนลอยฟ้า

ภัตตาคารแห่งนี้เป็นหนึ่งในห้าร้านอาหารหรูหราใจกลางเมืองหลงอิ๋น แขกที่มาใช้บริการล้วนแต่ร่ำรวยและมีชื่อเสียง

เซียวซิงหยูนั่งอยู่บนโซฟานุ่มๆ มองไปรอบๆด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย

"เซียวหยู นี่คงเป็นครั้งแรกที่นายมาที่นี่สินะ" ฉินเยียนหรันเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม​

"ชะ...ใช่ครับ ผมจนจะตาย จะมีปัญญาที่ไหนมากินร้านหรูแบบนี้"

ร้านอาหารแห่งนี้ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกหลงอิ๋น ซึ่งสูงถึง 101 ชั้น

บรรยากาศโดยรอบเป็นแบบเปิดโล่ง สามารถนั่งจิบกาแฟชมวิวกลางคืนของเมืองได้อย่างเพลิดเพลิน

"นี่เมนู อยากกินอะไรก็สั่งเลย พี่เลี้ยงเอง!"

เซียวซิงหยูเปิดเมนูดู แล้วก็แทบจะตกเก้าอี้

"พี่เยียนหรัน มันแพงไปหน่อยไหมเนี่ย?"

"น้องชาย ฉินเยียนหรันคนนี้มีเงินเลี้ยงน้องอยู่แล้ว!"

เพื่อให้เซียวซิงหยูสบายใจ ฉินเยียนหรันจึงเปิดข้อความการแจ้งเตือนธุรกรรมธนาคารในโทรศัพท์ของเธอให้เขาดู

[บริษัทฟู่ซิงเทคโนโลยี โอนค่าคอมมิชชั่น 2 ล้านหยวน]​

[โรงงานเคมีเทียนฮั่น โอนค่าคอมมิชชั่น 3 ล้านหยวน]​

[กลุ่มบริษัทหลิว โอนค่าคอมมิชชั่น 5 ล้านหยวน]​

…

เซียวซิงหยูไล่อ่านข้อความแต่ละอันแล้วก็ต้องอ้าปากค้าง

"พี่เยียนหรัน กิลด์นภารับงานแล้วได้เงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ!"

ฉินเยียนหรันเท้าคาง จิบไวน์แดงด้วยท่าทางสง่างาม

"ใช่เเล้ว รายได้หลักของกิลด์ปรมาจารย์อสูรอย่างพวกเราก็คือการรับงานกำจัดสัตว์​อสูร แล้วก็รับค่าคอมมิชชั่นนี่แหละ..."

ในประเทศหลง กองทัพจักรวรรดิมีหน้าที่ปกป้องประเทศ

แต่กองทัพจักรวรรดิก็มีจำนวนจำกัดพวกเขา​ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของประชาชนทั่วประเทศได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้กิลด์ปรมาจารย์อสูรเกิดขึ้น

กิลด์ปรมาจารย์อสูรคือองค์กรที่รวมตัวกันของปรมาจารย์อสูรที่ไม่ได้สังกัดราชวงศ์, กองทัพจักรวรรดิใช้งบประมาณของรัฐบาล ส่วนกิลด์ปรมาจารย์อสูรต้องหารายได้ด้วยตัวเอง

เเละรายได้ของพวกเขา​ก็มาจากบริษัทที่ถูกอสูรโจมตี หรือหมู่บ้านมีคดีอสูรฆ่าคน

หากกองทัพจักรวรรดิไม่ว่าง ผู้ว่าจ้างก็สามารถขอความช่วยเหลือจากกิลด์ปรมาจารย์อสูรได้

เเละเมื่อเสร็จงานก็จะจ่ายค่าคอมมิชชั่น ยิ่งสัตว์​อสูรมีระดับสูงและจำนวนมากเท่าไหร่ ภารกิจก็จะยิ่งยากและค่าตอบแทนก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย

ฉินเยียนหรันเล่าเรื่องราวการต่อสู้ของเธอในสนามรบให้เซียวซิงหยูฟังอย่างออกรส

"เซียว​หยู ถ้าไม่นับเงินเก็บเล็กๆน้อยๆที่พ่อเก็บไว้ให้เป็นสินสอดในอนาคต ตอนนี้พี่มีเงินเก็บประมาณ 80 ล้านหยวน, เเละทั้งหมดนี่พี่หาได้จากการรับภารกิจเดี่ยวล้วนๆ"

ภารกิจเดี่ยวคือภารกิจที่ปรมาจารย์อสูรทำคนเดียว โดยไม่มีเพื่อนร่วมทีมคอยช่วยเหลือ​ใดๆ

"พี่เยียนหรัน พี่เก่งมาก สมกับที่เป็นวีรสตรี!" เซียวซิงหยูรู้สึกนับถือพี่สาวคนนี้จากใจจริง

ฉินเยียนหรันเป็นคนที่มีบุคลิกโดดเด่น มีความสามารถ เเละยังเป็นถึงปรมาจารย์อสูรระดับห้าดาว

คนแบบนี้ต่อให้ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพ่อ เธอก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างสบายๆ

จากนั้น​ เมื่ออาหารมาเสิร์ฟแล้ว

เซียวซิงหยูที่หิวมาก จึงกินอย่างเอร็ดอร่อย

"ค่อยๆกินสิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก”

ฉินเยียนหรันเอ็นดูเซียวซิงหยูมาก เธอจึงดูแลเขาอย่างใกล้ชิดราวกับเป็นน้องชายแท้ๆ

หลังจากอิ่มแล้ว เซียวซิงหยูก็มองออกไปยังวิวทิวทัศน์

จากภัตตาคารสวนลอยฟ้าแห่งนี้เขาสามารถมองเห็นวิวกลางคืนของเมืองได้ทั้งหมด

เเละเซียวซิงหยูก็คิดขึ้น​ในใจว่า

“เมื่อไหร่ที่ฉันหาเงินได้ก้อนแรก ฉันจะพาพี่สาวมากินข้าวที่นี่ เเล้วจะพาเหมิงเหมิงมาด้วย”

“แต่เหมิงเหมิงเป็นถึงคุณหนูรองตระกูลเย่ คงจะเคยชินกับร้านอาหารแบบนี้แล้วมั้ง…”

สำหรับเซียวซิงหยูแล้ว เซียวรั่วเสวี่ยคือที่หนึ่งในใจเขาเสมอ และตอนนี้เขาก็มีสมาชิกในครอบครัวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน นั่นก็คือเย่ซือเหมิง น้องสาวคนใหม่ของเขา

"น้องเซียวหยู อีกสามปีนายก็คงเรียนจบแล้ว" ฉินเยียนหรันถามเปรยด้วยรอยยิ้ม

"พอเรียนจบแล้ว นายอยากมาทำงานที่กิลด์นภาไหมล่ะ?"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เซียวซิงหยูก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

วิธีที่ปรมาจารย์อสูรจะหาเงินได้ง่ายที่สุดก็คือการเข้าร่วมกิลด์ปรมาจารย์อสูร

กิลด์ต่างๆจะใช้ระบบจ่ายเงินตามผลงาน ตราบใดที่ปรมาจารย์อสูรมีความสามารถ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ค่าคอมมิชชั่นซึ่งมากมายมหาศาล

อย่างที่รู้กัน วัตถุดิบวิวัฒนาการและอาหารเสริมสำหรับอสูรระดับราชา​นั้น ราคาไม่เคยต่ำกว่าร้อยล้านหยวน

ในยุคนี้ เงินทองเป็นสิ่งสำคัญสำหรับปรมาจารย์อสูร โดยเฉพาะปรมาจารย์อสูรระดับสูงกว่าหกดาว, การเลี้ยงดูสัตว์​อสูรของพวกเขา​นั้นต้องใช้เงินจำนวนมาก

เเละตอนนี้ เซียว​ซิ​ง​หยู​ก็มีรายได้แค่ทุนการศึกษาเท่านั้น

เวลาที่เขาจะไปซื้อของที่ร้านขายอุปกรณ์อสูรทีไร…ก็ต้องคิดแล้วคิดอีก..."

เซียวซิงหยูจึงครุ่นคิดหาวิธีรวยทางลัดมาตลอด​

เเละทันใดนั้น​ สายตาของเขาก็หันไปมองฉินเยียนหรัน เพราะว่า​นึกอะไรบางอย่างออก

"พี่เยียนหรัน ผมเข้าร่วมกิลด์นภาตอนนี้เลยได้ไหมครับ?"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ ฉินเยียนหรันก็ลูบหัวเซียวซิงหยูพร้อมกับพูดว่า

"น้องชายคนเก่ง นายยังเรียนไม่จบเลยนะ กิลด์ปรมาจารย์อสูรทุกแห่งในประเทศจะไม่รับนักเรียนที่ยังไม่จบการศึกษาหรอก"

นี่ไม่ใช่การเลือกปฏิบัติ แต่เป็นการปกป้องต่างหาก

เพราะเมื่อเป็นสมาชิกกิลด์แล้ว ปรมาจารย์​อสูร​ก็ต้องรับภารกิจต่างๆ ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิตในสนามรบ รัฐบาลจึงตั้งกฎนี้ขึ้นมาเพื่อปกป้องนักเรียนที่ยังขาดวุฒิภาวะและความสามารถ

"ผมไม่ได้อยากเป็นปรมาจารย์อสูรของกิลด์นภา แต่อยากเป็นแพทย์อสูรของกิลด์นภา​ต่างหาก"

"แพทย์อสูร?" ฉินเยียนหรันวางแก้วไวน์ลงแล้วพึมพำ

"จริงสิ อาชีพแพทย์​อสูรไม่มีข้อจำกัดเรื่องอายุและวุฒิการศึกษา"

เนื่องจากต้องรับภารกิจและต่อสู้กับอสูรในสนามรบอยู่เสมอ สัตว์​อสูรของปรมาจารย์อสูรจึงมักจะได้รับบาดเจ็บอยู่เป็น​ประจำ​ ดังนั้นกิลด์ปรมาจารย์อสูรทุกแห่งจึงมีแผนกการแพทย์และจ้างแพทย์อสูรมาดูแลรักษาอสูรที่บาดเจ็บ

แพทย์อสูรไม่จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงอันตรายในสนามรบ จึงไม่มีข้อจำกัดเรื่องอายุและวุฒิการศึกษา

ฉินเยียนหรันมองเซียวซิงหยูตั้งแต่หัวจรดเท้าเเล้วเอ่ยอย่างจริงจัง​

"ในด้านการแพทย์ นายมีความสามารถมากพอแน่นอน"

ฉินเยียนหรันรู้ดีถึงความสามารถทางการแพทย์ของเซียวซิงหยู

ก่อนหน้านี้ อสูรของเธอป่วยเป็นโรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญ…เเม้ว่าจะไปหาหมอมามากมายก็ไม่หาย

จนกระทั่งเซียวซิงหยูปรากฏตัวขึ้นและจ่ายยาให้ โรคนี้จึงหายไปอย่างน่าอัศจรรย์

"เซียวหยู ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริงๆ แต่พี่ยอมรับเลยว่านายเหมาะที่จะเป็นแพทย์อสูรของกิลด์นภา"

เมื่อ​ได้ยิน​เช่นนี้​ เซียวซิงหยูก็ฉีกยิ้มกว้าง

เขามั่นใจในความสามารถทางการแพทย์ของตัวเองมาก, เพราะตราบใดที่เขามีดวงตาเทพอสูร เขาก็สามารถมองเห็นอาการป่วยของอสูรทุกชนิดและหาวิธีรักษาที่ดีที่สุดได้

"งั้นไปกันเถอะ พี่จะพานายไปที่กิลด์นภา"

"พี่เยียนหรันครับ ถ้าผมทำงานเป็นแพทย์อสูรได้จริงๆผมจะได้เงินเดือนเท่าไหร่ครับ?"

"ไม่ต้องห่วงหรอก ด้วยฝีมือของนาย เงินเดือนไม่น้อยแน่ แถมยังมีค่าคอมมิชชั่นพิเศษ​ให้อีกด้วยนะ!"

เซียวซิงหยูแอบดีใจอย่างมาก

วันนี้​ เขาบังเอิญเจอช่องทางหาเงินของเขาเข้าแล้ว!

………………….