บทที่ 17: ตัวตนที่แท้จริงของเสี่ยวอีเซียน ผู้ใช้พิษงั้นหรือ?

คำพูดของเสี่ยวอีเซียนทำให้ทุกคนที่กำลังจะลงมือต่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่สีหน้าของพวกจะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง แล้วก้มมองมือขวาของตนเอง

และก็เป็นจริงดังคาด ในเวลานี้ฝ่ามือขวาของพวกเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ

"เสี่ยวอีเซียน นี่เจ้ากล้าวางยาพิษข้าเชียวรึ?!"

เหยาเซียนเซิงมองดูมือสีเขียวคล้ำของตน รู้สึกวิงเวียนศีรษะและแขนขาอ่อนแรง เขาจึงตะคอกออกมาทันที

"บัดซบ นี่มันยาพิษจริงๆ ด้วย!"

"เป็นไปได้อย่างไร? ข้ายังไม่ได้กินหรือดื่มอะไรเลย แล้วจะถูกพิษได้อย่างไร?!"

"อากาศรอบๆ เรือนหลังนี้ ในอากาศมีผงพิษกระจายอยู่!"

"เสี่ยวอีเซียน เจ้านี่มันอำมหิตจริงๆ!"

ทุกคนต่างก็รุมต่อว่าเสี่ยวอีเซียนด้วยความโกรธแค้น สองพ่อลูกตระกูลมู่ ทั้งมู่ลี่และมู่เสอ สีหน้าของพวกเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างมากเช่นกัน

สีหน้าของมู่เสอดูเหี้ยมเกรียม นัยน์ตาทอประกายเย็นชา "เสี่ยวอีเซียน เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าแตะต้องเจ้างั้นหรือ?!"

"หึหึ นี่ก็แค่กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ เพื่อรักษาชีวิตรอดเท่านั้น"

เสี่ยวอีเซียนส่ายหน้าและกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "เหยาเซียนเซิงน่าจะรู้ดีถึงสรรพคุณของยาที่ข้าปรุงขึ้น หากข้าไม่มอบสูตรยาถอนพิษให้ อย่างช้าที่สุดประมาณหนึ่งเดือน พิษก็จะกำเริบ เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต อย่างเบาะๆ ก็เป็นอัมพาต"

"แม้แต่ยอดฝีมือระดับโต้วซือ ก็มิอาจต้านทานการกัดกร่อนของฤทธิ์ยาได้ และอันที่จริง ยิ่งพลังโต้วชี่แข็งแกร่งมากเท่าใด มันก็จะยิ่งเร่งให้พิษแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้เร็วขึ้น กัดกร่อนกระดูกและทำลายหัวใจ"

น้ำเสียงอ่อนโยนดังก้องกังวานไปทั่วลานกว้าง แม้ว่าจะเป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าว แต่ทุกคนกลับรู้สึกราวกับตกลงไปในห้องเก็บน้ำแข็ง

พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเสี่ยวอีเซียนจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ และยังวางยาพิษรอบๆ เรือนไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ทำให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทัน

หลังจากชั่งน้ำหนักระหว่างชีวิตกับความโลภอยู่นาน เหยาเซียนเซิงก็จำใจกล่าวออกมาด้วยความแค้นเคือง "เสี่ยวอีเซียน มอบสูตรยาถอนพิษมาให้ข้า แล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าไป!"

"เหยาเซียนเซิงล้อเล่นแล้วกระมัง อยู่ที่โรงหมอว่านเย่ามาเนิ่นนาน ท่านยังจะหวังให้ข้าเชื่อในคำสัญญาของท่านอีกหรือ? พวกเจ้าทุกคนถอยไปซะ ข้าไม่อยากพรากชีวิตใคร เมื่อพวกข้าพร้อมจะออกเดินทาง ข้าย่อมจะมอบยาถอนพิษพร้อมสูตรยาให้พวกเจ้าเอง"

เสี่ยวอีเซียนส่ายหน้าปฏิเสธ

"เจ้า!"

เหยาเซียนเซิงโกรธจนหน้าดำหน้าแดงกับท่าทีนิ่งเฉยของเสี่ยวอีเซียน ชั่วขณะหนึ่งเขาทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่เขากำลังจะตอบตกลง ก็มีสายลมกระโชกแรงพัดวูบมาทางด้านข้าง

เป็นมู่เสอนั่นเอง!

"ส่งยาถอนพิษมาซะดีๆ!"

สีหน้าของเสี่ยวอีเซียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางสะบัดมือเรียวงาม ผงแป้งสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนก็ร่วงหล่นลงมาจากฝ่ามือ เข้าปกคลุมบริเวณที่มู่เสอยืนอยู่ทันที

ทว่าก่อนที่ผงแป้งสีขาวเหล่านั้นจะร่วงหล่นลงมาปกคลุมมู่เสอ สายลมกระโชกแรงก็พัดวูบมาโดยไม่ทราบสาเหตุ พัดเอาฝุ่นควันที่กำลังกระจายตัวออกไป

ภายใต้แรงลมกระโชก ฝุ่นผงก็สลายหายไปในพริบตา และมู่ลี่ก็พุ่งเข้ามาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเสี่ยวอีเซียนทันที มือใหญ่ของเขาคว้าหมับเข้าที่ลำคอของนาง

สีหน้าของเสี่ยวอีเซียนเคร่งเครียด พลังโต้วชี่สีม่วงพลันปรากฏขึ้นบนเรือนร่างของนาง ในเวลาเดียวกัน ขวดหยกหลายใบก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามืออีกครั้ง และผงพิษจำนวนมหาศาลก็ถูกโปรยปรายลงมา

"แหวนมิติ? เดี๋ยวก่อน พลังโต้วชี่นี่..."

สายตาของมู่เสอตวัดมองแหวนบนนิ้วของเสี่ยวอีเซียนทันที ความโลภฉายชัดในแววตา แต่แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขากระโดดถอยหลัง รักษาระยะห่างจากเสี่ยวอีเซียนอีกครั้ง สายตายังคงจับจ้องไปที่นาง

"เจ้าเป็นผู้ใช้พิษงั้นหรือ?!"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ผู้คนทั่วทั้งบริเวณก็ตกตะลึง!

"เป็นไปได้อย่างไร? เสี่ยวอีเซียนผู้นี้คือผู้ใช้พิษงั้นรึ!"

"เรื่องนี้จะเป็นความจริงไปได้อย่างไร? คนที่จิตใจดีมีเมตตาอย่างเสี่ยวอีเซียน จะเป็นผู้ใช้พิษที่ชั่วร้ายได้อย่างไร?"

"มีเมตตาบ้าบออะไรกัน นังผู้หญิงคนนี้ใช้พิษมาตลอด หวังจะให้พวกเราถูกพิษตายกันหมดล่ะสิไม่ว่า"

"เสี่ยวอีเซียนเป็นผู้ใช้พิษจริงๆ ด้วย งั้นยาที่นางใช้รักษากับพวกเราล่ะ..."

สีหน้าของทุกคนแปรเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ทหารรับจ้างในเมืองชิงซานเกือบทั้งหมด ล้วนเคยได้รับการรักษาจากเสี่ยวอีเซียนมาแล้วทั้งสิ้น

ในใจของพวกเขา เสี่ยวอีเซียนนั้นงดงามและจิตใจดีราวกับนางฟ้าที่มาช่วยชีวิตพวกเขา

แต่บัดนี้ ตัวตนที่แท้จริงของเสี่ยวอีเซียนกลับเป็นผู้ใช้พิษ พวกเขาจะรับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

ผู้ใช้พิษมีชื่อเสียงฉาวโฉ่ไปทั่วทั้งจักรวรรดิเจียหม่า เป็นที่รังเกียจของคนทั่วไป พวกเขาน่าขยะแขยง มักจะลอบวางยาพิษผู้อื่นอย่างโหดเหี้ยมและไร้ความปรานีเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ชั่วพริบตา สายตาที่ทุกคนมองเสี่ยวอีเซียนก็เปลี่ยนไป

น้ำที่สกปรกต้องผ่านการกรองและทำความสะอาดนับครั้งไม่ถ้วนจึงจะใสสะอาดได้ แต่น้ำที่ใสสะอาดเพียงแค่โดนสิ่งสกปรกเพียงเล็กน้อยก็สกปรกได้

ช่วงเวลาแห่งความสุขในอดีตที่เคยได้รับการรักษา กลายเป็นฝันร้ายในชั่วพริบตา ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว สายตาที่มองเสี่ยวอีเซียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ใครจะไปรู้ล่ะว่าตอนที่รักษา คนผู้นี้ใช้ยามั่วซั่วหรือทิ้งพิษพิเศษอะไรไว้หรือเปล่า!

หรือบางที การที่เสี่ยวอีเซียนแฝงตัวอยู่ในเมืองชิงซาน ก็เพื่อใช้ร่างกายของทหารรับจ้างเหล่านี้เป็นหนูทดลองยาพิษ?

"เจ้าเป็นผู้ใช้พิษ เจ้าแฝงตัวอยู่ในเมืองชิงซานเพื่อจุดประสงค์อะไร?!"

นัยน์ตาของมู่เสอเย็นชาและตวาดกร้าว

ในเวลาเดียวกัน พลังโต้วชี่สีฟ้าอ่อนก็เริ่มปรากฏขึ้นบนผิวกายของเขา พลังโต้วชี่ควบแน่นจนกลายเป็นเกราะโต้วชี่สีฟ้าบางๆ ปกคลุมร่างกาย

เกราะโต้วชี่ สัญลักษณ์ของยอดฝีมือระดับโต้วซือ!

เกราะพลังงานนี้ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังป้องกัน ความเร็ว และการโจมตีให้กับผู้ใช้ แต่ยังช่วยให้ดูดซับพลังงานจากภายนอกมาทดแทนพลังงานที่สูญเสียไปภายในร่างกายได้ดียิ่งขึ้นอีกด้วย

ผู้ใช้พิษนั้นชั่วร้าย และทุกคนต่างก็มีสิทธิ์ที่จะสังหารพวกเขา

แม้ว่าเสี่ยวอีเซียนที่อยู่ตรงหน้าอาจจะยังไม่นับว่าเป็นระดับโต้วเจ่อด้วยซ้ำ แต่มู่เสอก็ไม่ได้มีความคิดที่จะออมมือเลยแม้แต่น้อย

ผู้ใช้พิษไม่เหมือนกับคนทั่วไป วิธีการของพวกเขานั้นร้ายกาจจนไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ หากเขาไม่เอาจริงเอาจัง เขาก็อาจจะเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำเสียเอง

มู่เสอขยับฝ่ามือเล็กน้อย แล้วฟาดลงบนด้ามดาบเหล็กในมืออย่างแรง ดาบเหล็กพุ่งตรงไปยังลำคอของเสี่ยวอีเซียนทันที

ในขณะเดียวกัน เขาก็ดึงหอกยาวมาจากทหารรับจ้างที่อยู่ข้างๆ แล้วตะโกนเสียงต่ำ ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ พลังโต้วชี่พลุ่งพล่านอยู่ในร่าง ร่างกายของเขาพุ่งวูบไปหาเสี่ยวอีเซียนดั่งใบไม้ร่วงหล่นท่ามกลางสายลมกระโชกแรง

"ก้าวย่างหงสาเหิน!"

"ทะลวงวายุคลั่ง!"

เพียงไม่กี่อึดใจ มู่เสอก็มาถึงเบื้องหน้าเสี่ยวอีเซียน เขาบิดหอกยาวในมืออย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนเสียงต่ำ ปลายหอกถูกห่อหุ้มด้วยเกลียวคลื่นวายุสีฟ้าอ่อนในพริบตา ขณะที่เกลียวคลื่นวายุพัดผ่าน อากาศรอบข้างราวกับถูกฉีกกระชากออกจากกัน

รวดเร็ว แม่นยำ และโหดเหี้ยม!

กลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าสมชื่อกลุ่มทหารรับจ้างที่หากินอยู่ในเทือกเขาสัตว์เวทมานานหลายปีจริงๆ และมู่เสอก็สมกับเป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าอย่างแท้จริง

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว การโจมตีของมู่เสอแทบทุกกระบวนท่าล้วนหมายเอาชีวิต การโจมตีต่อเนื่องด้วยดาบและหอกเช่นนี้ อย่าว่าแต่เสี่ยวอีเซียนที่ยังไม่ถึงระดับโต้วเจ่อเลย แม้แต่ยอดฝีมือระดับโต้วซือที่อยู่ระดับเดียวกันกับเขาก็ยังต้องรับมืออย่างยากลำบาก

ดาบและหอกแหวกอากาศดังหวีดหวิว พุ่งเข้าใส่ในพริบตา ใบหน้าของเสี่ยวอีเซียนซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางไม่มีเวลาแม้แต่จะขัดขืน

"ปัง!!"

ทว่า...

ภาพเลือดสาดกระเซ็นตามที่คาดคิดกลับไม่เกิดขึ้น มีเพียงเสียงโลหะปะทะกันดังกังวาน เกราะโต้วชี่สีทองประกายแดงคุ้มครองเสี่ยวอีเซียนเอาไว้ สกัดกั้นทั้งดาบและหอกได้พร้อมกัน

"อะไรกัน?!"

"การโจมตีของท่านหัวหน้าถูก...!"

"พลังโต้วชี่นี่มัน...!"

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ร่างของหลินหรานค่อยๆ ก้าวเดินออกมาจากภายในเรือน เมื่อมองเห็นเด็กสาวที่มีใบหน้าซีดเผือด เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาหันไปมองมู่เสอและคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"พวกเจ้าทำให้คนของข้าตกใจนะ"