บทที่ 43 - ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้าง สังหารอินทรีมาร

บทที่ 43 - ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้าง สังหารอินทรีมาร

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

กลิ่นอายของอินทรีมารเงามืดพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระแสลมสีดำก่อตัวเป็นพายุหมุนอันบ้าคลั่งรอบตัวมัน พัดเอาทรายและก้อนหินปลิวว่อนไปทั่ว ดวงตาอินทรีสีแดงก่ำล็อกเป้าหมายไปที่ซูเฉิน จิตสังหารแทบจะจับตัวเป็นก้อน

ก๊าซ!

มันกระพือปีกอย่างแรง ไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตี แต่กลับกำลังกระตุ้นพลังศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่าพันธุ์บางอย่าง!

เห็นเพียงกระแสลมสีดำรอบตัวมันหมุนวนและบีบอัดอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็ควบแน่นเป็นทรงกลมสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้นที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานเงามืดล้วนๆ อยู่เหนือหัวของมัน

บนผิวของทรงกลมมีกระแสไฟฟ้าแลบแปลบปลาบ แผ่กลิ่นอายทำลายล้างที่ทำให้ใจสั่นสะท้านออกมา

รูม่านตาของซูเฉินหดเกร็ง เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดทันที

แก่นพลังวิเศษสี่สีในจุดกำเนิดพลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อน!

เงาร่างของมังกรฟ้า พยัคฆ์ขาว หงส์แดง และเต่าดำ ปรากฏขึ้นเลือนรางที่ด้านหลัง ก่อนจะหดตัวและหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว!

"ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้าง จงตื่น!"

เขาตวาดเสียงต่ำ สองมือประสานมุทราอันซับซ้อนและลึกล้ำ

ตูม!!!

โดยมีซูเฉินเป็นศูนย์กลาง พลังวิเศษแห่งฟ้าดินในรัศมีสิบกิโลเมตรเกิดความปั่นป่วนอย่างกะทันหัน!

ทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศใต้ และทิศเหนือ ปรากฏเสาแสงขนาดมหึมาสี่เสาขึ้นมาจากความว่างเปล่า!

ทิศตะวันออกรวบรวมปราณไม้สีเขียว กลายเป็นเงาร่างมังกรฟ้าที่ดูราวกับมีชีวิต เสียงมังกรคำรามดังก้องกังวาน!

ทิศตะวันตกรวบรวมปราณคมกล้าสีทอง ก่อตัวเป็นเงาร่างพยัคฆ์ขาวที่แหงนหน้าคำราม รังสีอำมหิตพุ่งทะลุฟ้า!

ทิศใต้ดึงดูดแก่นแท้แห่งเพลิงหลีฮั่ว ควบแน่นเป็นเงาร่างหงส์แดงที่สยายปีกเตรียมโบยบิน เปลวเพลิงแผดเผาอากาศ!

ทิศเหนือรวบรวมปราณวารีเร้นลับ หล่อหลอมเป็นเงาร่างเต่าดำที่เหยียบย่ำเกลียวคลื่น น้ำหนักมหาศาลดั่งขุนเขา!

เงาร่างทั้งสี่ไม่ได้แยกจากกัน ส่วนหางของพวกมันทอดยาวเป็นเส้นแสงอันเจิดจรัส

พวกมันถักทอและพันเกี่ยวกันอยู่เหนือหัวของซูเฉิน ก่อตัวเป็นค่ายกลแสงขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ร้อยเมตรในชั่วพริบตา!

ค่ายกลแสงหมุนวนอย่างช้าๆ ตรงกลางมีไอหมอกแห่งความว่างเปล่าแผ่ซ่าน ดูราวกับโม่หินขนาดเล็กของฟ้าดินที่กำลังแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวของการทำลายล้างสรรพสิ่งและหวนคืนสู่ความว่างเปล่า!

นี่ก็คือกระบวนท่าไม้ตายสูงสุดที่สามารถใช้ได้เมื่อบำเพ็ญเคล็ดวิชาจตุรลักษณ์ครบทั้งสี่ธาตุจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้าง!

วินาทีที่ค่ายกลก่อตัวสำเร็จ กระสุนเงามืดทำลายล้าง บนหัวของอินทรีมารเงามืดก็ควบแน่นจนถึงขีดสุดเช่นกัน

ในดวงตาของมันฉายแววบ้าคลั่งและเด็ดขาด มันพ่นลูกบอลสีดำพุ่งเข้าใส่ซูเฉินอย่างรุนแรง!

ลูกบอลสีดำพุ่งมาอย่างเงียบเชียบ พื้นที่ที่มันพาดผ่านล้วนกลืนกินแม้กระทั่งแสงสว่าง มิติถึงกับบิดเบี้ยวเล็กน้อย ทิ้งร่องรอยแห่งความมืดมิดเอาไว้เป็นทางยาว

เร็ว โหดเหี้ยม แม่นยำ!

การโจมตีครั้งนี้ล็อกพื้นที่หลบหลีกทั้งหมดของซูเฉินเอาไว้แล้ว!

"ทำลาย!"

ซูเฉินไม่มีสีหน้าหวาดกลัว เขาดันมุทราในมือขึ้นไปด้านบน!

ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้างเหนือหัวหมุนวนอย่างรุนแรง วังวนความว่างเปล่าตรงกลางขยายใหญ่ขึ้นราวกับปากขนาดยักษ์ที่กลืนกินท้องฟ้า มันอ้าปากกลืนกระสุนเงามืดทำลายล้างที่พุ่งเข้ามาเข้าไปในคำเดียว!

ไม่มีเสียงระเบิดดังกึกก้อง

วินาทีที่ลูกบอลสีดำจมหายเข้าไปในวังวนความว่างเปล่า มันก็เหมือนกับหิมะที่ตกลงไปในเตาหลอม ถูกพลังทำลายล้างที่อัดแน่นอยู่ในค่ายกลย่อยสลาย หลอมละลาย และทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง!

เวลาผ่านไปเพียงสองสามอึดใจ การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวที่มากพอจะคุกคามผู้ฝึกยุทธ์ระดับราชันได้ ก็ถูกค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้างบดขยี้จนแหลกสลาย กลายเป็นเพียงอนุภาคพลังวิเศษดั้งเดิมที่สุด และสะท้อนกลับไปหล่อเลี้ยงค่ายกลแทน!

"เป็นไปได้ยังไง!"

ในดวงตาสีแดงก่ำของอินทรีมารเงามืด เผยให้เห็นความหวาดกลัวจนถึงขีดสุดเป็นครั้งแรก

ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของมัน กลับถูกอีกฝ่ายสลายไปอย่างง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ

ทว่ายังไม่ทันที่มันจะได้ดึงสติกลับมาจากความตกตะลึง การโจมตีของซูเฉินก็มาถึงแล้ว

"เปลี่ยน!"

ซูเฉินเปลี่ยนมุทรา

ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้างหยุดการดูดซับ เปลี่ยนเป็นการนำพลังงานมหาศาลที่ได้จากการบดขยี้ลูกบอลสีดำเมื่อครู่ รวมเข้ากับพลังทำลายล้างของตัวค่ายกลเอง ทุ่มเททั้งหมดเข้าไปที่จุดศูนย์กลางของค่ายกล!

ลำแสงสีขุ่นมัวขนาดเท่าตะเกียบ พุ่งทะยานออกจากจุดศูนย์กลางของค่ายกล ข้ามระยะทางหลายสิบเมตรไปยิงเข้าใส่อินทรีมารเงามืดในพริบตา!

ลำแสงดูเรียวเล็ก ทว่าภายในกลับอัดแน่นไปด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์การทำลายล้างที่บริสุทธิ์ที่สุด!

พื้นที่ที่พุ่งผ่านถึงกับทำให้มิติเกิดรอยกระเพื่อมเล็กๆ!

อินทรีมารเงามืดวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง มันกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายกลายเป็นเส้นสีดำหวังจะหลบหลีก

แต่ลำแสงสีขุ่นมัวนั้นราวกับล็อกเป้าหมายไปที่จิตวิญญาณของมัน ต่อให้มันจะพยายามหลบหลีกอย่างไรก็ยังคงตามติดเป็นเงาตามตัว!

ฉัวะ

เสียงดังแผ่วเบา

ลำแสงสีขุ่นมัวทะลวงผ่านปราณคุ้มกายสีดำของอินทรีมารเงามืดได้อย่างง่ายดาย และพุ่งทะลุเข้าไปในหน้าอกของมัน

ร่างของอินทรีมารเงามืดแข็งทื่อไปทันที

มันก้มลงมองดูรูเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาบนหน้าอกของตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน

ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีเลือดไหล

แต่วินาทีถัดมา

วิ้ง...

โดยมีรูเล็กๆ นั้นเป็นจุดศูนย์กลาง รอยร้าวสีเทากระจายตัวราวกับใยแมงมุม ลุกลามไปทั่วร่างอันใหญ่โตของมันอย่างรวดเร็ว!

จุดที่รอยร้าวลามไปถึง ทั้งขนนก เลือดเนื้อ กระดูก...

สสารทุกอย่างล้วนถูกทำลายล้างและย่อยสลายอย่างเงียบเชียบ กลายเป็นอนุภาคดั้งเดิมที่สุดปลิวหายไปในอากาศ

ก๊าซ... เอ๋ง...

อินทรีมารเงามืดส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างสิ้นหวังและน่าเวทนา ทว่าเสียงนั้นก็เบาลงอย่างรวดเร็ว

ร่างกายของมันเหมือนกับประติมากรรมทรายที่ถูกลมพัด ภายในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจก็พังทลายและสลายหายไปจนหมดสิ้น

ทิ้งไว้เพียงผลึกสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้นที่มีพลังเงามืดไหลเวียนอยู่ภายใน

รวมถึงขนเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งที่สุดอีกไม่กี่เส้น ร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดังแปะ

ค่ายกลสี่ลักษณ์ทำลายล้างค่อยๆ จางหายไป เงาร่างทั้งสี่ทิศก็เลือนหายเข้าสู่ความว่างเปล่า

ใบหน้าของซูเฉินซีดเผือดลงเล็กน้อย พลังวิเศษในร่างกายแทบจะถูกสูบออกไปจนหมด แก่นพลังวิเศษสี่สีที่จุดกำเนิดพลังก็หม่นแสงลงไปมาก

การโจมตีครั้งนี้ใช้พลังงานเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก

"บ้าเอ๊ย... อานุภาพมันรุนแรงก็จริง แต่สูบพลังไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย..."

ซูเฉินหอบหายใจ เขาเดินไปตรงจุดที่อินทรีมารเงามืดหายตัวไป แล้วเก็บผลึกสีดำกับขนเหล็กกล้าที่กระจัดกระจายขึ้นมา

ผลึกให้สัมผัสเย็นเฉียบ ภายในอัดแน่นไปด้วยพลังงานธาตุมืดที่บริสุทธิ์และมหาศาล นี่ก็คือแก่นอสูรระดับเก้าของอินทรีมารเงามืดนั่นเอง

ส่วนขนเหล็กกล้าพวกนั้นก็แข็งแกร่งทนทาน ขอบคมกริบ ถือเป็นวัสดุชั้นดีสำหรับการหลอมอาวุธ

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์สังหารสัตว์อสูรระดับเก้าขั้นสูงสุด อินทรีมารเงามืด สำเร็จ!]

[ติ๊ง! ตรวจพบแก่นอสูรและวัสดุธาตุมืดคุณภาพสูง สามารถนำไปใช้กับฟังก์ชันคืนสู่ต้นกำเนิดของหม้อต้นกำเนิดสรรพสิ่ง เพื่อสกัดเป็นแก่นแท้ต้นกำเนิดเงามืดหรือพลังวิเศษที่บริสุทธิ์ได้]

[ติ๊ง! เนื่องจากปราบปรามภัยคุกคามระดับสูง มีความดีความชอบในการปกป้องอาณาเขต แต้มอิทธิพลเพิ่มขึ้น 80 แต้ม!]

[แต้มอิทธิพลปัจจุบัน: 290/1000]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"แต้มอิทธิพลเพิ่มขึ้นตั้งแปดสิบแต้มเลยเหรอ ดีเยี่ยม!"

ซูเฉินเก็บแก่นอสูรและขนเหล็กกล้าไว้ให้ดี แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ

การต่อสู้เมื่อครู่สร้างแรงสั่นสะเทือนไม่น้อย ขอบสวนสมุนไพรถูกใบมีดลมและคลื่นกระแทกทำลายจนเละเทะไปหมด

โชคดีที่เขาเห็นท่าไม่ดีจึงแอบเปิดใช้งานค่ายกลเอาไว้ก่อน คลื่นกระแทกส่วนใหญ่จึงถูกสกัดกั้นไว้ ทำให้สวนไม่ได้รับผลกระทบมากนัก

พวกเผิงเผิงกับเจ้าดำแอบหนีไปซ่อนตัวตั้งนานแล้ว ตอนนี้พวกมันกำลังค่อยๆ ชะโงกหน้าออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวัง

"ไม่เป็นไรกันใช่ไหม" ซูเฉินเอ่ยถาม

"อู๊ดๆ!"

เผิงเผิงวิ่งเข้ามาเป็นตัวแรก มันเดินวนรอบซูเฉิน ใช้จมูกดมไปดมมาเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บ

"จิ๊บๆ!"

เจ้านกน้อยสีทองบินมาเกาะบนไหล่ของซูเฉิน แล้วเอาหัวถูกไถแก้มเขา

เจ้าดำส่งเสียงครางต่ำ เป็นการบอกว่าปลอดภัยดี

ฝูงไก่ฟ้าก็ค่อยๆ สงบลงภายใต้การปลอบโยนของหางน้ำเงิน

ผิวน้ำในทะเลสาบคลื่นหยก หัวขนาดใหญ่ของจระเข้วารีมรกตโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ มันมองดูเหตุการณ์แวบหนึ่งแล้วดำกลับลงไป

มีเพียงเสี่ยวหลีที่ไปนั่งยองๆ อยู่บนหลังคาบ้านหินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

หางทั้งหกเส้นแกว่งไปมาเบาๆ มันจ้องมองซูเฉินด้วยแววตาที่สลับซับซ้อน

"มองอะไรอยู่ ลงมาทำกับข้าวได้แล้ว" ซูเฉินกวักมือเรียก

เสี่ยวหลีกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว มันเอียงคอถาม

"กระบวนท่าของเจ้าเมื่อกี้... เก่งสุดยอดไปเลย"

"ธรรมดาน่า ก็แค่ที่สามของโลกแหละ" ซูเฉินโบกมือปัด ไม่อยากพูดอะไรมาก "รีบไปเลย เรื่องกินสำคัญที่สุด"

เสี่ยวหลีเบ้ปาก แล้ววิ่งไปก่อไฟทำกับข้าวที่หน้าเตา

[จบแล้ว]