บทที่ 29 - พยัคฆ์มารอัคคี

บทที่ 29 - พยัคฆ์มารอัคคี

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ลึกลงไปในป่าเขาลำเนาไพร ห่างจากฐานที่มั่นกระท่อมไม้ของซูเฉินออกไปกว่าร้อยกิโลเมตร ณ บริเวณเขตภูเขาไฟที่ร้อนระอุ

เสือยักษ์ที่มีเกล็ดสีดำไหม้เกรียมปกคลุมทั่วทั้งตัวกำลังนอนหลับตาอยู่บนแท่นหินที่ยื่นออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟ

ตามรอยแยกของเกล็ดบนตัวมันมีลวดลายสีแดงคล้ำราวกับลาวาไหลเวียนอยู่ ราวกับมีไฟนรกแล่นพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง

หัวเสือขนาดมหึมาของมันดูดุร้ายน่ากลัว บนหัวมีเขาเกลียวคู่หนึ่งที่ดูราวกับหินออบซิเดียนประดับอยู่

ภายในปากที่เผยอออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมที่ดูเหมือนเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนแดงฉาน

จู่ๆ จมูกของมันก็กระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะเบิกตากว้างเผยให้เห็นดวงตาสีทองหลอมเหลว

"หืม กลิ่นอายนี้มัน..." พยัคฆ์มารอัคคียันตัวลุกขึ้นจากแท่นหิน แล้วสูดดมกลิ่นในอากาศอย่างละเอียด

"ถึงกับทำให้สายเลือดของข้าสั่นสะท้านได้เชียวหรือ"

"มันมาจากทิศทางนั้น!"

ทิศทางที่พยัคฆ์มารอัคคีทอดสายตาไปนั้น ก็คือทิศทางที่เป็นที่ตั้งฐานที่มั่นของซูเฉินนั่นเอง

ในขณะเดียวกัน ซูเฉินเพิ่งจะกินอาหารเช้าเสร็จ เขากำลังมองดูเสี่ยวหลีกัดผลอัคคีระเบิดเข้าปากไปหนึ่งคำ

กลิ่นหอมประหลาดแผ่ซ่านออกมาจากเนื้อผลไม้ในทันที

ยังไม่ทันที่ซูเฉินจะเอ่ยปากถาม เขาก็เห็นเปลวไฟเล็กๆ บนปลายหางทั้งสามเส้นของเสี่ยวหลีลุกพรึบขึ้นมาสูงปรี๊ด

ทำเอาเขาตกใจจนสะดุ้ง

"แกทำอะไรเนี่ย จะเล่นกายกรรมหรือไง"

"พลังวิเศษธาตุไฟในผลไม้มันแรงเกินไป ข้าชักจะคุมไม่อยู่แล้ว" เสี่ยวหลียกขาเกาหัวด้วยความเขินอาย

ซูเฉินสูดดมกลิ่นหอมยวนใจของผลไม้ในอากาศแล้วก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

"กินเข้าไปแล้วรู้สึกยังไงบ้าง"

"ก็รู้สึกอุ่นๆ ไปทั้งตัว..." เสี่ยวหลีพูดไปได้ครึ่งประโยคก็ชะงักไปกะทันหัน

"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน ข้า...ข้าเหมือนจะทะลวงขั้นแล้ว!"

วินาทีต่อมา ซูเฉินก็เห็นวงแหวนแห่งเปลวไฟหลายวงหมุนวนปรากฏขึ้นรอบตัวเสี่ยวหลี

เสี่ยวหลีหลับตาแน่นและหมอบลงกับพื้น ร่างกายของมันเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

พลังงานอันรุ่มร้อนและบ้าคลั่งปะทุออกมาจากร่างของมัน

เมื่อพลังงานนี้ถูกปลดปล่อยออกมา วงแหวนแห่งเปลวไฟรอบตัวมันก็ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมกับระเบิดแสงไฟอันเจิดจ้าบาดตา

หางของมันก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

ขนสีแดงเพลิงในตอนแรก เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงชาดที่เข้มขึ้นเรื่อยๆ โดยเริ่มจากโคนหาง

"โฮก!!!"

เสียงคำรามดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นแว่วมาจากท้องฟ้าอันไกลโพ้น

เสี่ยวหลีที่กำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการทะลวงขั้น ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง

เปลวไฟที่โอบล้อมตัวมันพลันเสียการควบคุมและลุกลามออกไปรอบทิศทาง!

เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากดวงตา จมูก หู และปากของมันพร้อมกัน

บนตัวของมันก็ปรากฏรอยปริแตกหลายแห่ง ยิ่งบริเวณใบหน้าที่ขนสั้นก็ยิ่งดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

"แย่แล้ว!" ต่อให้ซูเฉินจะไร้ประสบการณ์แค่ไหน เขาก็รู้ได้ทันทีว่าการทะลวงขั้นของเสี่ยวหลีเกิดข้อผิดพลาดเข้าแล้ว

"อู๊ดๆ!"

"จิ๊บๆ!"

เผิงเผิงและเจ้านกน้อยสีทองที่เป็นสัตว์อสูรนั้นมีสัมผัสที่เฉียบคมกว่าซูเฉินมาก พวกมันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความร้อนใจ

"เวรเอ๊ย ไอ้เสือเวร จะคำรามหาป้าแกหรือไง!"

ซูเฉินมองเงาดำรูปเสือขนาดมหึมาที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาจากขอบฟ้าด้วยความโกรธจัด

เมื่อเห็นว่ามันบินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ซูเฉินก็สัมผัสได้ถึงอันตราย เขารีบท่องคาถาในใจพร้อมกับตะโกนเสียงต่ำ

"ค่ายกลจงทำงาน!"

ค่ายกลปราณคุ้มภัยเก้าชั้นฟ้าทำงานตอบรับคำสั่ง ม่านพลังสีทองก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ปกป้องพื้นที่ภายในอาณาเขตค่ายกลไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อค่ายกลเปิดทำงาน ซูเฉินก็รีบหันกลับมามองเสี่ยวหลี

เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดของเสี่ยวหลีไม่ยอมหยุด รอยปริแตกบนร่างกายก็ยังคงขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

"ทำยังไงดี เสี่ยวหลีจะทนไม่ไหวแล้ว!" ซูเฉินร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติด "ต้องรีบคิดหาทางสิ!"

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึง โอสถมังกรเร้นหยินหยาง ที่เคยใช้รักษาเจ้านกน้อยสีทองขึ้นมาได้

"หวังว่าโอสถนี่จะช่วยได้นะ!"

ซูเฉินรีบล้วงเอาขวดโอสถมังกรเร้นหยินหยางออกมาจากถุงเก็บของแล้วเทโอสถออกมาหนึ่งเม็ด

เขาดึงพลังวิเศษธาตุไม้มาคลุมร่างเพื่อป้องกันความร้อนจากเปลวไฟของเสี่ยวหลี แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหามัน

เขาไม่สนใจเลือดที่ไหลท่วมมุมปากของมัน ยัดโอสถเข้าไปในปากของมันทันที

ทันทีที่โอสถเข้าปาก บาดแผลบนตัวเสี่ยวหลีก็เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เลือดที่ไหลจากทวารทั้งเจ็ดหยุดลงแล้ว เปลวไฟที่บ้าคลั่งรอบตัวก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง

"ฟู่!"

เมื่อเห็นภาพนี้ ซูเฉินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"มนุษย์ ส่งผลไม้วิเศษบนพื้นนั่นมาให้ข้าซะ!"

เสียงแหบพร่าและดุดันราวกับเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มขึ้นกลางอากาศ

ซูเฉินเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเสือยักษ์สีดำที่เมื่อครู่ยังอยู่ตรงขอบฟ้า

ตอนนี้กลับมาลอยนิ่งอยู่เหนือหัวพวกเขาแล้ว โดยถูกม่านพลังของค่ายกลขวางเอาไว้ด้านนอก

"ไสหัวไป!"

ซูเฉินชี้หน้าด่าเสือยักษ์บนฟ้าทันที

"ไอ้เสืออัปลักษณ์! ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลย แกยังมีหน้ามาขอผลไม้จากข้าอีกเหรอ!"

"ไอ้หนู แกรอนรนหาที่ตาย!" พยัคฆ์มารอัคคีเดือดดาลทันทีที่โดนซูเฉินด่าว่าเป็น ไอ้เสืออัปลักษณ์

"โฮก!"

มันคำรามลั่น ลำแสงเปลวไฟขนาดยักษ์พ่นออกมาจากปากของมัน พุ่งกระแทกเข้าใส่ม่านพลังสีทองของค่ายกลปราณคุ้มภัยเก้าชั้นฟ้าอย่างจัง

อานุภาพการโจมตีของเสือตัวนี้ รุนแรงกว่าราชาหมาป่าจันทราสีเงินระดับเจ็ดและจิ้งจอกแดงหกหางก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

ดูจากทรงแล้ว ระดับพลังของมันคงต้องอยู่เหนือระดับแปดขึ้นไปแน่ๆ!

แต่ซูเฉินกลับไม่รู้สึกหวั่นเกรงแม้แต่น้อย

ระบบเคยบอกไว้ว่า ค่ายกลนี้สามารถต้านทานการโจมตีจากสัตว์อสูรระดับเก้าได้สบายๆ!

"ถุย! ไอ้เสืออัปลักษณ์ แกต่างหากที่รอนรนหาที่ตาย!"

ซูเฉินยังคงกร้าวร้าวไม่เลิก เขาชี้หน้าด่าพยัคฆ์มารอัคคีที่อยู่นอกค่ายกล

"ถ้าแน่จริงก็ลงมาดวลกันตัวต่อตัวสิโว้ย!"

พยัคฆ์มารอัคคีไม่เคยโดนหยามเกียรติขนาดนี้มาก่อน

"โฮก!"

มันคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ลูกไฟสีแดงชาดเก้าลูกก่อตัวขึ้นรอบตัวมันในพริบตา

ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ เก้าดวงที่พุ่งกระหน่ำลงมาใส่ซูเฉิน

ลูกไฟทั้งเก้าลูกกระแทกเข้าใส่ม่านพลังสีทองอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าทำอะไรม่านพลังไม่ได้ พยัคฆ์มารอัคคีก็ตะหวาดลั่น

"ระเบิด!"

ตูม!

ลูกไฟทั้งเก้าลูกระเบิดออกพร้อมกัน ลาวาสีแดงเดือดพล่านจำนวนมหาศาลพุ่งทะลักออกมาราดรดลงบนม่านพลัง ทำให้เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวอย่างรุนแรงบนพื้นผิวม่านพลัง

ทว่าเมื่อลาวาทั้งหมดสลายไป ม่านพลังสีทองก็ยังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

พยัคฆ์มารอัคคีจ้องมองม่านพลังที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ ด้วยสีหน้าสับสนวุ่นวาย

"ค่ายกลทั่วไป หากโดนท่าโจมตีกลืนกินอย่างต่อเนื่องของข้าเข้าไป ไม่มีทางที่จะไม่ได้รับความเสียหายเลยแม้แต่น้อย" มันเริ่มสงสัยในใจ

"หรือว่าไอ้เด็กนี่ จะเป็นลูกหลานของขุมกำลังอำนาจใหญ่โตฝ่ายมนุษย์กันแน่"

"กรร!"

ในตอนนั้นเอง เสียงร้องแหลมเล็กและดังกังวานก็แว่วมาจากท้องฟ้าอันไกลโพ้น

ซูเฉินและพยัคฆ์มารอัคคีหันไปมองพร้อมกัน

ก็เห็นนกยักษ์ที่มีเปลวไฟลุกโชนทั่วทั้งตัวและมีปีกกว้างถึงสามสิบเมตร กำลังบินโฉบตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง

[จบแล้ว]