บทที่ 16 - ราชาหมาป่าจันทราสีเงินและจิ้งจอกแดงหกหาง

บทที่ 16 - ราชาหมาป่าจันทราสีเงินและจิ้งจอกแดงหกหาง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ฝูงหมาป่าสีเทาที่ล้อมรอบมันอยู่มีแววตาเย็นชา พวกมันไม่สนใจเสียงร้องขอชีวิตของมันเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่หันหน้าไปทางทิศที่พวกมันจากมาอย่างพร้อมเพรียง ในแววตาเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง

สวบ สวบ

เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังแว่วมา พุ่มไม้แหวกออกอีกครั้ง หมาป่าสีขาวร่างยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่าสีเทาทั่วไปและดูสง่างามเหนือธรรมดาก้าวเดินออกมาอย่างเนิบนาบ บนหน้าผากของมันมีตราประทับรูปจันทร์เสี้ยวสีเงินขาว เปล่งประกายแสงสีนวลตาภายใต้แสงจันทร์ ข้างกายมันมีฝูงหมาป่าสีเทาแววตาคมกริบคอยคุ้มกันอยู่มากมาย

ทันใดนั้นพงหญ้าก็สั่นไหว ลูกหมาป่าสีขาวตัวน้อยขนปุกปุยวิ่งเตาะแตะออกมา มันเข้าไปคลอเคลียที่ขาหน้าของหมาป่าสีขาวร่างยักษ์อย่างออดอ้อน ลูกหมาป่าตัวนี้หน้าตาเหมือนหมาป่าสีขาวร่างยักษ์ทุกประการ ขาดก็เพียงตราประทับจันทร์เสี้ยวบนหน้าผากเท่านั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นสายเลือดของมัน

ราชาหมาป่าจันทราสีเงินซึ่งก็คือหมาป่าสีขาวร่างยักษ์ก้มมองลูกน้อยที่ยังไร้เดียงสาตรงเท้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องมองจิ้งจอกแดงสามหางที่อยู่ตรงกลาง แววตาของมันเย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหาร

"ผลจันทราสีเงินที่เจ้าแอบกินเข้าไป ข้าตั้งใจเตรียมไว้ให้ลูกของข้าตอนที่มันอายุครบหนึ่งเดือนเต็ม เพื่อช่วยให้มันควบแน่นตราประทับจันทราก่อกำเนิดได้สำเร็จ จะเอามาคืนทีหลังงั้นหรือ สายไปแล้ว!"

น้ำเสียงของมันทุ้มต่ำและทรงอำนาจ ประโยคสุดท้ายเต็มไปด้วยจิตสังหารอันรุนแรง

"ฉีกร่างมันซะ!"

ฝูงหมาป่าสีเทารอบด้านคำรามต่ำพร้อมกัน แยกเขี้ยวแหลมคม ค่อยๆ ต้อนเข้าไปหาจิ้งจอกน้อยตรงกลาง

"ฮือๆ ท่านแม่! ท่านแม่อยู่ไหน! รีบมาช่วยเสี่ยวหลีเร็วเข้า! ถ้าท่านแม่ไม่มา เสี่ยวหลีต้องถูกพวกมันกินแน่ๆ!"

ราวกับได้ยินเสียงเรียกร้องของมัน

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เสียงตวาดแหลมใสแต่แฝงความเย็นชาดังกึกก้องราวกับอสนีบาตฟาดลงมากลางป่า

ทันใดนั้นร่างสีแดงเพลิงขนาดมหึมาก็พุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้สูงลิ่วราวกับดาวตกที่ลุกโชน กระแทกลงพื้นตรงหน้าจิ้งจอกน้อยเสียงดังสนั่น พร้อมกับเอาตัวบังปกป้องลูกน้อยไว้มิดชิด

นั่นคือจิ้งจอกแดงยักษ์ที่มีขนาดตัวพอๆ กับราชาหมาป่าจันทราสีเงิน พวงหางฟูฟ่องเรียวยาวทั้งหกเส้นด้านหลังแกว่งไกวเบาๆ ราวกับเปลวเพลิง ปลดปล่อยแรงกดดันอันมหาศาลออกมา หน้าตาของมันถอดแบบมาจากจิ้งจอกน้อยสามหางไม่มีผิดเพี้ยน

"ท่านแม่! ในที่สุดท่านก็มา!"

จิ้งจอกน้อยชะโงกหน้าออกมาจากใต้ท้องแม่ ร้องเรียกด้วยความดีใจปนเสียงสะอื้น

จิ้งจอกแดงหกหางก้มหน้าลง ใช้หางเส้นหนึ่งฟาดก้นลูกน้อยเบาๆ อย่างหมั่นไส้พลางดุว่า

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าซนแอบหนีออกมา! คราวนี้ก่อเรื่องใหญ่แล้วเห็นไหม!"

"ข้า ข้ารู้ผิดแล้ว..." จิ้งจอกน้อยหดคออย่างน่าสงสาร

"หึ!" ราชาหมาป่าจันทราสีเงินพ่นลมหายใจเย็นชา ขัดจังหวะสองแม่ลูก "แค่ฆ่าตัวลูกมันไม่สาสมใจข้าหรอก! ในเมื่อเจ้าเป็นแม่ของมัน งั้นก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ทั้งคู่นั่นแหละ ถึงจะคลายความแค้นในใจข้าได้!"

สิ้นเสียง ตราประทับจันทร์เสี้ยวบนหน้าผากของราชาหมาป่าจันทราสีเงินก็ระเบิดแสงสีขาวสว่างจ้า ขาหน้าของมันกระทืบลงพื้นอย่างแรง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

คมมีดสายลมรูปจันทร์เสี้ยวที่ควบแน่นจนแข็งแกร่งและมีประกายแสงเย็นเยียบที่ขอบปรากฏขึ้นกลางอากาศนับสิบสาย โหมกระหน่ำราวกับพายุฝน ครอบคลุมร่างของจิ้งจอกแดงหกหางและพื้นที่รอบๆ ไว้ทั้งหมดในพริบตา

จิ้งจอกแดงหกหางแววตาแข็งกร้าว ไม่กล้าประมาท พรึ่บ! เปลวไฟสีแดงร้อนระอุพวยพุ่งขึ้นรอบตัวมัน หางทั้งหกเส้นยืดพองออกและพันสลับกันราวกับแส้เพลิงหกเส้น ก่อตัวเป็นโล่เปลวเพลิงรูปครึ่งวงกลมตรงหน้า ปกป้องตัวมันเองและลูกน้อยไว้ภายในอย่างแน่นหนา

ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

คมมีดสายลมอันดุดันพุ่งชนโล่เปลวเพลิงอย่างต่อเนื่อง ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง ลมช่วยโหมไฟ โล่เปลวเพลิงจึงลุกโชนรุนแรงขึ้น แต่คมมีดสายลมที่หมุนวนและถูกบีบอัดมาอย่างรวดเร็วก็แฝงพลังฉีกกระชากทุกสรรพสิ่ง มันค่อยๆ บั่นทอนพลังป้องกันของเปลวไฟลงเรื่อยๆ

ชั่วขณะนั้นเปลวไฟและแสงสีเขียวปะทะกันจนระเบิดออก สว่างวาบไปทั่วทั้งผืนป่า หมาป่าสีเทารอบๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉย พวกมันฉวยโอกาสนี้อ้าปาก ยิงคมมีดสายลมขนาดเล็กออกมาประหนึ่งฝูงตั๊กแตน พุ่งเข้าใส่โล่เปลวเพลิงจากทุกทิศทาง

โล่เปลวเพลิงของจิ้งจอกแดงหกหางเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรงภายใต้การโจมตีหลักของราชาหมาป่าและการเสริมทัพของฝูงหมาป่า แสงไฟค่อยๆ ริบหรี่ลง

ราชาหมาป่าจันทราสีเงินเห็นดังนั้น แววตาก็ยิ่งทอประกายดุร้าย มันส่งเสียงคำรามต่ำที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจข่มขวัญ สั่งการให้ฝูงหมาป่าเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีอย่างรวดเร็ว หมาป่าสีเทาเหล่านั้นทำงานประสานกันอย่างรู้ใจ พวกมันแบ่งออกเป็นหลายกลุ่มทันที กระหน่ำยิงคมมีดสายลมจากมุมและระดับความสูงที่ต่างกันอย่างต่อเนื่อง

จิ้งจอกแดงหกหางที่อยู่หลังม่านพลังเริ่มร้อนใจมากขึ้นเรื่อยๆ การตั้งรับเพียงฝ่ายเดียวเช่นนี้ผลาญพลังงานมหาศาล เกรงว่าจะทนได้อีกไม่นาน มันก้มมองลูกน้อยที่กำลังตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แววตาของมันปรากฏความเด็ดเดี่ยววูบหนึ่ง

มันก้มหัวลงอย่างกะทันหัน ใช้ปากคาบหนังคอด้านหลังของลูกจิ้งจอกไว้อย่างแผ่วเบา ในขณะเดียวกัน หางเพลิงทั้งหกก็ฟาดฟันออกไปรอบทิศทางอย่างเกรี้ยวกราด

ฟู่!

เปลวเพลิงร้อนระอุแผ่ซ่านออกไปรอบด้านราวกับเกิดการระเบิด กลืนกินคมมีดสายลมส่วนใหญ่ที่พุ่งเข้ามาในพริบตา และผลักเกลียวคลื่นเปลวเพลิงเข้าใส่ฝูงหมาป่าที่รุมล้อมอยู่

เอ๋ง!

หมาป่าสีเทาหลายตัวที่หลบไม่ทันถูกไฟลามเลีย ส่งเสียงร้องโหยหวน ขนของพวกมันไหม้เกรียมในพริบตา ล้มลงชักดิ้นชักงออยู่บนพื้นเพียงครู่เดียวก็สิ้นลม

จิ้งจอกแดงหกหางฉวยจังหวะนี้รวบรวมพลังที่ขาหลังแล้วกระโจนขึ้นสูงลิ่ว พาจิ้งจอกน้อยพุ่งทะยานหลุดพ้นจากวงล้อมของฝูงหมาป่า วิ่งหนีสุดฝีเท้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับราชาหมาป่าจันทราสีเงิน

"คิดจะหนีงั้นหรือ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!"

ราชาหมาป่าจันทราสีเงินเห็นดังนั้นก็โกรธจัดจนหัวเราะออกมา มันอ้าปากกว้าง พลังจันทราบริสุทธิ์และไอเย็นยะเยือกควบแน่นเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ก่อตัวเป็นคมมีดจันทร์เสี้ยวขนาดยักษ์ที่ส่องประกายเจิดจ้าและมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่ที่ขอบ

"ไป!"

คมมีดจันทราเหมันต์พุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ ทุกที่ที่มันพาดผ่าน อากาศราวกับถูกแช่แข็ง ทิ้งร่องรอยผลึกน้ำแข็งเป็นทางยาว พุ่งตรงเข้าฟันแผ่นหลังของจิ้งจอกแดงหกหางที่กำลังหลบหนี

ตอนนั้นจิ้งจอกแดงหกหางกระโดดไปตกอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่พอดี กำลังจะใช้แรงส่งเพื่อกระโจนหนีต่อ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัวและแฝงความคมกริบจนแทบจะแช่แข็งวิญญาณจากด้านหลัง สัญชาตญาณระวังภัยก็ร้องเตือน มันรีบสะบัดหางทั้งหกไปด้านข้างอย่างสุดแรง ทำให้รอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด

คมมีดจันทราเหมันต์อันตรายถึงชีวิตเฉียดขนของมันผ่านไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

ฉัวะ!

เสียงดังสนั่น ต้นไม้ใหญ่ขนาดสองคนโอบด้านหน้าถูกคมมีดจันทราเหมันต์ตัดขาดครึ่งท่อน บริเวณรอยตัดถูกแช่แข็งด้วยชั้นน้ำแข็งหนาเตอะและแผ่ไอเย็นออกมาในพริบตา ทว่าคมมีดจันทราเหมันต์ยังคงพุ่งทะยานต่อไปโดยไม่ลดละความแรง มันฟาดฟันต้นไม้ที่เล็กกว่าเล็กน้อยซึ่งอยู่ถัดไปจนขาดสะบั้น จากนั้นก็พุ่งตรงไปยังต้นไม้ต้นที่สาม

และบนต้นไม้ต้นที่สามนั้นเอง ซูเฉินกำลังนั่งยองๆ ซุ่มดูเหตุการณ์อย่างสนุกสนาน

"ชิบเป๋งแล้ว! ซวยล่ะสิ!"

ซูเฉินร้องเสียงหลง ไม่ต้องหยุดคิดให้เสียเวลา พลังวิเศษในร่างพลุ่งพล่าน เขางัดเอาเคล็ดวิชาตัวเบาเงาล่องลอยออกมาใช้อย่างเต็มกำลัง

ฟุ่บ!

ร่างของเขาหายวับไปจากกิ่งไม้ที่ซ่อนตัวอยู่ในเสี้ยววินาทีเป็นตาย และไปปรากฏตัวอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้ข้างๆ แต่การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ทำให้กลิ่นอายของเขารั่วไหล และถูกเปิดเผยต่อสัมผัสของสัตว์อสูรทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอยู่เบื้องล่างในทันที

ราชาหมาป่าจันทราสีเงินและจิ้งจอกแดงหกหางหันขวับมามองเขากันแทบจะพร้อมเพรียงกัน

[จบแล้ว]