บทที่ 638: ตบฉาดเดียว (ตอนฟรี)

คำพูดของเขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ยกมือขวาที่เหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยรอยกระตามวัยขึ้นมา เหยียดนิ้วชี้ออก แล้วแตะเบาๆ ไปทางเสี่ยวไป๋และจี้เมี่ย

"หุบเหวสวรรค์"

เมื่อปลายนิ้วแตะลง สายลมพลันหยุดนิ่ง หมู่เมฆหยุดเคลื่อนไหว แสงสว่างจับตัวแข็งค้าง และสรรพเสียงก็เงียบงันลง

แนวคิดเรื่องกาลเวลาและห้วงมิติกลายเป็นเรื่องเลือนลางเมื่ออยู่เบื้องหน้าปลายนิ้วนี้

พลังงานที่ควบแน่นจนถึงขีดสุดปะทุขึ้นที่ปลายนิ้วของเขาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะค่อยๆ ลอยไปทางเสี่ยวไป๋และจี้เมี่ย

การแตะนิ้วครั้งนี้ดูเหมือนเชื่องช้า ทว่ามันกลับล็อกวิถีแห่งกาลเวลาทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคตเอาไว้ทั้งหมด ทำให้ไม่อาจหลบเลี่ยงและไม่อาจต้านทานได้

ร่างมังกรของเสี่ยวไป๋ ซึ่งแข็งแกร่งพอที่จะต้านทานได้แม้กระทั่งของวิเศษระดับเซียนขั้นสูงสุด กลับสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงลึกถึงกระดูกและภัยคุกคามถึงชีวิต!

เขตแดนเต๋าสีดำสนิทรอบตัวจี้เมี่ยก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกสะกดข่มด้วยพลังที่อยู่ในระดับสูงกว่า

เบื้องล่าง สมาชิกของสำนักหมื่นเซียนที่ยังคงมีสติอยู่ทั้งหมด รวมถึงประมุขสำนักหลิงเซียวที่บาดเจ็บสาหัสและผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสาม ต่างดิ้นรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของพวกเขาเบิกโพลงด้วยประกายแห่งการรอดชีวิตและความคลั่งไคล้อย่างหาที่สุดไม่ได้!

ท่านบรรพชนลงมือแล้ว!

ว่าที่จักรพรรดิเซียนลงมือด้วยตัวเอง!

ไม่ว่ามังกรทมิฬและชายชุดดำผู้นั้นจะแปลกประหลาดและแข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าว่าที่จักรพรรดิเซียนที่แท้จริง พวกมันก็เป็นเพียงเศษฝุ่นที่สามารถถูกบดขยี้ได้ตามใจชอบ!

จบสิ้นแล้ว! ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว! บารมีของสำนักหมื่นเซียนจะถูกหล่อหลอมขึ้นมาใหม่อีกครั้งผ่านการทำลายล้างคนทั้งสองนี้จนสิ้นซาก!

เซียนจุนชิงมู่ถึงกับเผยสีหน้าสะใจในการแก้แค้น ราวกับว่าเขาได้เห็นฉากที่ศัตรูกลายเป็นเถ้าธุลีภายใต้ปลายนิ้วของท่านบรรพชนแล้ว

ทว่า ในจังหวะที่พลังงานนั้นกำลังจะสัมผัสตัวเสี่ยวไป๋และจี้เมี่ย ในจังหวะที่สายตาอันเฉยเมยของบรรพชนสำนักหมื่นเซียนกำลังจะเสร็จสิ้นการเก็บกวาดอันไร้ความหมายนี้ และในจังหวะที่หัวใจของสมาชิกสำนักหมื่นเซียนทุกคนเต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง—

"เพียะ"

เสียงเบาๆ ดังขึ้น

แผ่วเบามาก ทว่าชัดเจนยิ่งนัก