บทที่ 407 - จัดเงินสดฟาดหน้าพวกขายฝัน ไม้ตายก้นหีบของเจียงเฉิน

บทที่ 407 - จัดเงินสดฟาดหน้าพวกขายฝัน ไม้ตายก้นหีบของเจียงเฉิน

"เสี่ยวหู่ พาพวกพี่น้องกลับมาแล้วเหรอ?"

น้ำเสียงของเจียงเฉินราบเรียบ ราวกับกำลังทักทายลูกหลานในบ้านให้มากินข้าว

บรรยากาศในไซต์งานที่เมื่อครู่ยังจอแจ จู่ๆ ก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาดเพราะการปรากฏตัวของกลุ่มวัยรุ่นสิบกว่าคนนี้

เจียงเสี่ยวหู่และพรรคพวกด้านหลัง ล้วนสวมเสื้อแจ็กเก็ตราคาถูกที่ซักจนสีซีด รองเท้าเปื้อนฝุ่นจากการเดินทาง

พวกเขายืนทำตัวไม่ถูกอยู่ที่ลานโล่งหน้าไซต์งาน สองมือถูชายเสื้อไปมา แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและกระวนกระวาย

"แบล็กลิสต์" บ้าบอนั่น เหมือนก้อนหินยักษ์ที่กดทับอยู่บนอกพวกเขา

เมื่อได้ยินคำทักทายของเจียงเฉิน เจียงเสี่ยวหู่ก็เงยหน้าขึ้นขวับ ยืดคอแข็ง ตะโกนสุดเสียง

"พี่เฉิน พวกผมตัดสินใจแล้ว!"

"จะขอทำกับพี่นี่แหละ!"

"ช่างหัวแบล็กลิสต์แม่งสิ อย่างมากก็แค่ขุดดินอยู่ในหมู่บ้านไปจนตาย ก็ยังดีกว่าออกไปเป็นวัวเป็นควายให้ไอ้พวกนายทุนหน้าเลือดพวกนั้นสับโขก!"

กลุ่มวัยรุ่นด้านหลังเขาต่างพยักหน้าหงึกๆ แววตาฉายแววเด็ดเดี่ยวราวกับทุบหม้อข้าวตัวเองทิ้งแล้ว

เจียงเฉินยิ้ม

ไม่ใช่ยิ้มเยาะ แต่เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจ และแฝงความชื่นชม

"ใครบอกให้พวกนายขุดดินไปตลอดชีวิตกัน?"

เขาโบกมือเรียกเจียงเสี่ยวหู่กับพวกให้เข้ามาใกล้ๆ

"ที่หมู่บ้านเจียงกำลังจะสร้าง คือฟาร์มเชิงนิเวศระดับซูเปอร์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เป็นศูนย์โลจิสติกส์ไฮเทคอัตโนมัติเต็มรูปแบบที่จะกระจายสินค้าไปหลายมณฑล"

"สิ่งที่เราขาดในอนาคต ก็คือคนหนุ่มสาวแบบพวกนายที่พอจะรู้จักโลกภายนอกและสู้งานหนักได้ เอามาเป็นระดับบริหาร เป็นวิศวกรผู้เชี่ยวชาญ!"

"มองการณ์ไกลกันหน่อยสิ อย่าปล่อยให้ลูกไม้ตื้นๆ พวกนั้นมาขู่เอาได้"

พูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงเฉินก็ไม่ได้ให้เวลาพวกเขาย่อยข้อมูลเลยด้วยซ้ำ

เขาหันไปคว้ากุญแจทองเหลืองแวววับกำใหญ่จากกล่องกระดาษข้างๆ แล้วโยนแหมะลงบนโต๊ะตรงหน้า เสียงดังกังวานใสแจ๋ว

จากนั้น เขาก็หยิบโทรโข่งสีดำขึ้นมา หันไปหาชาวบ้านทุกคนในไซต์งานที่กำลังเงี่ยหูฟังอยู่

เสียงดังกังวานก้องไปทั่วทุกซอกทุกมุมของหุบเขาทันที

"พี่น้องทุกคน!"

"ฉันรู้ว่าสองสามวันนี้มีข่าวลือหนาหู ว่าพวกเถ้าแก่ในเมืองจะจับทำแบล็กลิสต์ จะตัดทางทำมาหากินของพวกเรา!"

เจียงเฉินหยุดไปนิด น้ำเสียงแฝงความดูแคลน

"แถมพวกมันยังมาวาดฝันให้พวกนายฟังอีก ว่าปลายปีจะให้หุ้นงั้นเหรอ?"

"ฉันเจียงเฉิน ไม่เคยเล่นมุกตื้นๆ หลอกเด็กแบบนั้น!"

"พวกมันขายฝัน แต่พวกเราจะจัดของจริงที่จับต้องได้ให้ดู!"

เจียงเฉินสูดหายใจลึก ก่อนจะเร่งเสียงดังขึ้น ประกาศข่าวใหญ่ที่ทำเอาทุกคนตรงนั้นรู้สึกเหมือนสมองขาดออกซิเจนไปชั่วขณะ

"ฉันขอประกาศ!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ใครก็ตามที่ทำงานในไซต์งานของกลุ่มธุรกิจเจียง หรือในอนาคตทำงานในกิจการใดๆ ของหมู่บ้านเจียง ติดต่อกันครบสามเดือนเต็มในฐานะพนักงานประจำ!"

เขาชี้มือไปยังภูเขาด้านหลังที่กำลังตอกเสาเข็มกันอยู่

"คฤหาสน์ 3 ชั้นตกแต่งพร้อมอยู่ ที่กำลังสร้างใหม่บนภูเขาหลังหมู่บ้าน!"

"แจกให้คนละหลัง!"

"แจกฟรี!"

"ไม่ต้องจ่ายเงินเลยแม้แต่สตางค์แดงเดียว!"

"ตู้ม——"

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบกริบทันที

เสียงลมหยุดพัด

เสียงเครื่องจักรคำราม ก็ราวกับถูกกดปุ่มหยุดไว้ในวินาทีนั้น

ทุกคนราวกับถูกร่ายมนตร์สะกดให้แข็งทื่ออยู่กับที่ มือที่จับพลั่ว จับจอบอยู่ ก็ลืมขยับไปเสียดื้อๆ

พวกเขาทุกคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

แจกบ้าน?

แถมเป็นคฤหาสน์ 3 ชั้นตกแต่งพร้อมอยู่อีกต่างหาก?

ทำงานครบ 3 เดือนก็แจกฟรีเลยเนี่ยนะ?!

นี่เล่านิทานอยู่หรือเปล่า?

หรือว่ากำลังถ่ายละครกันอยู่?

เจียงเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่หน้าสุด รู้สึกเหมือนหูอื้อไปหมด

เขาหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง

"ซี๊ด——"

ความเจ็บปวดจี๊ดทำให้เขามั่นใจว่า ไม่ได้ฝันไป

แต่... แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?!

นั่นมันบ้านทั้งหลังเลยนะ!

พวกเขาทนทำงานงกๆ อยู่ข้างนอกมาสิบกว่าปี อดมื้อกินมื้อ ยังไม่มีปัญญาซื้อแม้แต่ห้องน้ำในเมืองเลยด้วยซ้ำ!

แต่นี่ เจียงเฉินบอกว่า แค่ทำงาน 3 เดือน ก็แจกคฤหาสน์ให้ฟรีๆ เลยงั้นเหรอ?

นี่มันหลุดโลกเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการไปได้ไกลโข

แต่เจียงเฉินไม่ปล่อยให้ใครได้มีเวลาตั้งสติหรือตั้งคำถาม

เขามองดูท่าทางอ้าปากค้างของทุกคน แล้วพูดผ่านโทรโข่ง ทิ้งระเบิดลูกที่สองที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงกว่าเดิมลงไปอีก

"นอกจากนี้!"

"แค่ทำงานครบครึ่งปี!"

"ลูกหลานของพวกนาย หลานปู่หลานย่า ใครที่อยู่ในวัยเรียน!"

"โรงเรียนประถมแห่งความหวังหมู่บ้านเจียง จัดให้เต็มระบบ ตั้งแต่อนุบาล ประถม มัธยมต้น ยันมัธยมปลาย ด้วยการศึกษาเอกชนระดับท็อปคลาส!"

"ค่าเทอม ค่าบำรุงการศึกษา ค่าหนังสือ ค่าอาหาร!"

"ฉันเจียงเฉิน เหมาจ่ายให้หมด!"

"ฉันดูแลยันเรียนจบ!"

"พะ... พี่เฉิน..."

ในกลุ่มฝูงชน คนงานแก่ๆ คนหนึ่งที่ผมหงอกขาว หน้าตาเต็มไปด้วยริ้วรอย ผิวคล้ำแดดจนเหมือนเปลือกไม้ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ขอบตาของเขาแดงก่ำในพริบตา ดวงตาขุ่นมัวมีน้ำตาคลอเบ้า

พลั่วที่อยู่คู่กายมาครึ่งค่อนชีวิต ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง "เคร้ง" โดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด

"นี่... นี่ไม่ได้เอาคนแก่มาล้อเล่นใช่ไหม?"

"จะ... จะแจกบ้านให้จริงๆ แถมยังส่งลูกหลานเรียนอีกเหรอ?"

คำถามนี้ เป็นคำถามที่ดังก้องอยู่ในใจของคนนับพันในที่นั้น ซึ่งเต็มไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่นที่สุด

ความสุขนี้ มันมาเร็วเกินไป รุนแรงเกินไป และดูไม่น่าจะเป็นจริงเอาซะเลย

ราวกับเป็นความฝัน

พวกเขากลัวว่าพอตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะกลายเป็นความว่างเปล่า

เจียงเฉินมองดูคนงานแก่คนนั้น สีหน้าไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย กลับเผยรอยยิ้มอบอุ่นออกมา

เขาไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ แต่โบกมือเบาๆ ไปด้านหลัง

ฝูงชนแหวกทางออกเป็นช่องโดยอัตโนมัติ

ทนายโจวในชุดสูทสั่งตัดสุดเนี้ยบ สวมแว่นตากรอบทอง ท่าทางดูน่าเกรงขาม นำทีมทนายความระดับหัวกะทิ เดินจ้ำอ้าวเข้ามา

การปรากฏตัวของคนกลุ่มนี้ ช่างขัดแย้งกับไซต์งานที่เต็มไปด้วยฝุ่นตลบอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา

ผู้ช่วยทนายหนุ่มสาวหลายคน วางกระเป๋าเอกสารสีดำที่ถือติดตัวมา ลงบนโต๊ะชั่วคราวที่ตั้งเตรียมไว้

"แกร๊ก!"

กระเป๋าถูกเปิดออก สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่เอกสารทั่วไป แต่เป็นสัญญาที่ประทับตราสีแดงสด กลิ่นหมึกพิมพ์โชยเตะจมูก

——[หนังสือแสดงเจตจำนงมอบบ้านสวัสดิการพนักงานกลุ่มธุรกิจเจียง]

ทนายโจวขยับแว่นตา หยิบสัญญาขึ้นมาฉบับหนึ่ง แล้วใช้เสียงทรงพลัง ชัดเจน และเปี่ยมไปด้วยความน่าเชื่อถือทางกฎหมาย ประกาศก้องต่อหน้าทุกคน

"พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน โปรดวางใจได้!"

"หนังสือแสดงเจตจำนงฉบับนี้ มีลายลักษณ์อักษรระบุไว้ชัดเจนแจ่มแจ้งทุกประการ!"

"ทุกข้อกำหนด มีผลผูกพันทางกฎหมายโดยสมบูรณ์!"

"ขอเพียงทุกท่านเซ็นชื่อในวันนี้ และนับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป ทำงานกับกลุ่มธุรกิจเจียงติดต่อกันครบ 90 วัน โดยไม่มีพฤติกรรมผิดกฎระเบียบใดๆ"

"ในวันทำการแรกหลังจากครบกำหนด 90 วัน ท่านสามารถนำหนังสือแสดงเจตจำนงฉบับนี้ มาที่สำนักงานทนายความของเรา เพื่อดำเนินการโอนกรรมสิทธิ์เปลี่ยนชื่อในโฉนดที่ดินได้ทันที!"

"บ้านทุกหลัง เป็นบ้านสร้างเสร็จพร้อมอยู่ ตกแต่งครบครัน รับประกันว่าไม่มีปัญหาข้อพิพาทเรื่องกรรมสิทธิ์ใดๆ ทั้งสิ้น!"

"ส่วนตอนนี้ คฤหาสน์บนภูเขาด้านหลัง เลิกงานแล้วทุกคนสามารถไปเดินเลือกทำเล เลือกแบบบ้านที่ชอบได้เลย!"

คำพูดของทนายโจว เปรียบเสมือนยาชูกำลัง ไม่สิ เหมือนระเบิดปรมาณู ที่ตูมเดียวระเบิดตู้มอยู่ในใจทุกคน!

มีลายลักษณ์อักษร!

มีทนายความรับรอง!

ประทับตราบริษัทสีแดงสด!

เลิกงานไปเลือกบ้านได้เลย!

นี่ไม่ใช่การวาดฝัน!

นี่มันของจริง!

นี่คือการเอาคฤหาสน์มาประเคนให้ถึงมือจริงๆ!

"แม่เจ้าโว้ย!!!"

เจียงเสี่ยวหู่เป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ เขาร้องตะโกนลั่นด้วยความตื่นเต้น ตาแดงก่ำเหมือนกระต่าย