บทที่ 87 ไม่มีเงินกินข้าวอีกแล้วงั้นหรือ?
บทที่ 87 ไม่มีเงินกินข้าวอีกแล้วงั้นหรือ?
"หา?" ใบหน้าของอิ๋นเฉียวเจื่อนลงในทันที
"อ้อ จริงสิ พวกเจ้า... พวกเจ้าพกเงินมาหรือไม่" จิ่งเยวี่ยชะงักฝีเท้ากะทันหัน หันไปมองอิ๋นเฉียวกับซิงเอ้อร์พลางเอ่ยถาม
อิ๋นเฉียวกะพริบตาปริบๆ แล้วส่ายหน้า ในขณะที่ซิงเอ้อร์เอาแต่จ้องมองจิ่งเยวี่ยนิ่งๆ ทำเอาจิ่งเยวี่ยเริ่มสงสัยว่าซิงเอ้อร์รู้จักสิ่งที่เรียกว่าเงินหรือไม่
"เฮ้อ..." จิ่งเยวี่ยท้าวคางนั่งอยู่บนแนวคันหินริมแม่น้ำ แกว่งเท้าไปมาพลางมองดูระลอกคลื่นในน้ำแล้วถอนหายใจ นางหันไปมองซิงเอ้อร์ที่ยืนทื่อเป็นท่อนไม้แล้วถามว่า "อิ๋นเฉียวกลับมาหรือยัง"
"..." ซิงเอ้อร์ส่ายหน้า
"...ข้าน่าจะให้เจ้าเป็นคนไปเอาเงินเสียก็ดี เจ้าไม่ปริปากพูดอะไรมาตั้งนานแล้ว ข้าเบื่อจะตายอยู่แล้วนะ!" จิ่งเยวี่ยถลึงตาใส่ซิงเอ้อร์อย่างขัดใจ
ซิงเอ้อร์รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งนัก... ผู้เป็นนายสั่งห้ามอย่างเด็ดขาดไม่ให้เขามีปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดเกินควรกับพระชายา และกำชับให้พูดให้น้อยที่สุด โดยมีหน้าที่เพียงดูแลความปลอดภัยของพระชายาเท่านั้น บัดนี้เขากำลังปฏิบัติตามคำสั่งของนายท่านอย่างเคร่งครัดไร้ที่ติ โดยไม่มีการละเลยหน้าที่แม้แต่น้อย
จิ่งเยวี่ยทอดมองซิงเอ้อร์ที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดก็ยิ่งหงุดหงิด นางลุกขึ้นยืนบนแนวคันหินอย่างอารมณ์เสีย ชี้หน้าซิงเอ้อร์อย่างเอาเรื่องแล้วประกาศว่า "ข้าไม่เชื่อหรอก วันนี้ข้าจะต้องทำให้เจ้าหัวเราะออกมาให้ได้!"
จิ่งเยวี่ยทำหน้าตลกขบขันใส่ซิงเอ้อร์ ทั้งยิงฟันและบิดเบี้ยวใบหน้า ท่าทางดูราวกับคนกำลังชักกระตุก นางทำจนเหนื่อยหอบ ทว่าซิงเอ้อร์กลับยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติง
ซิงเอ้อร์มองดูท่าทางของจิ่งเยวี่ยแล้วลอบคิดในใจ 'นายท่าน ได้โปรดส่งพระชายาไปหอพักรักษาคนวิกลจริตเถิด กระหม่อมรับมือไม่ไหวแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!!'
"จิ่งเยวี่ย?" ขณะที่จิ่งเยวี่ยกำลังจะยอมแพ้ จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง จิ่งเยวี่ยหันขวับกลับไปด้วยความงุนงง จนลืมไปชั่วขณะว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนคันหินริมน้ำ เท้าของนางก้าวพลาด ร่างจึงหงายหลังร่วงหล่นลงสู่ทะเลสาบ
"พระชายา!" นัยน์ตาของซิงเอ้อร์สั่นไหวอย่างรุนแรง เขาตวัดมือออกไปคว้าข้อมือของจิ่งเยวี่ยไว้ แล้วออกแรงดึงนางกลับมาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มถอยหลังไปสองก้าว ก้มมองจิ่งเยวี่ยที่กำลังตื่นตระหนกในอ้อมแขน เขาระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก คลายมือที่จับนางออก แล้วค้อมศีรษะลงพลางกล่าว "กระหม่อมล่วงเกินแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"ปฏิกิริยาไวดีนี่" จิ่งเยวี่ยค่อยๆ ถอนหายใจออกมา และตบไหล่ซิงเอ้อร์อย่างเบิกบานใจ
"จิ่งเยวี่ย เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น เมื่อนั้นจิ่งเยวี่ยถึงเพิ่งสังเกตเห็นผู้ที่กำลังสาวเท้าเข้ามาอย่างรีบร้อนด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาคือฟางจื่อเฉิง และ... จิ่งหลาง?
"ข้าไม่เป็นไร พวกท่านสองคน... เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า" จิ่งเยวี่ยกะพริบตาปริบๆ มองฟางจื่อเฉิงและจิ่งหลางแล้วถามขึ้น
"ข้ากับจิ่งหลางไม่ได้พบกันเสียนาน วันนี้จึงนัดหมายมาเจอกัน นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้พบเจ้าที่นี่" ฟางจื่อเฉิงกวาดสายตาสำรวจจิ่งเยวี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อยืนยันว่านางไม่ได้บาดเจ็บ แล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขามองจิ่งเยวี่ยสลับกับคันหิน แววตาปรากฏรอยตำหนิ
"เจ้าขึ้นไปยืนบนคันหินริมน้ำเช่นนั้นได้อย่างไร เจ้าไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองบ้างเลย" ฟางจื่อเฉิงเอ่ยดุ
"ฮ่าๆๆ... ข้าก็ไม่เป็นไรแล้วนี่ไง" จิ่งเยวี่ยแลบลิ้นใส่ มองฟางจื่อเฉิงและจิ่งหลาง "พวกท่านกำลังจะไปเที่ยวที่ใดกัน พาข้าไปด้วยสิ ข้าเบื่อจนจะตายอยู่แล้ว!"
"เอ่อ... พวกเรากำลังจะไปหอจินเยี่ยน เจ้าจะไปด้วยหรือ" ฟางจื่อเฉิงกะพริบตาพลางมองจิ่งเยวี่ยและเอ่ยถาม
"หอจินเยี่ยน? สถานที่กินข้าวหรือ" นัยน์ตาของจิ่งเยวี่ยเป็นประกายขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน นางรีบซักถาม
"นี่... เจ้าคงไม่ได้ไม่มีเงินกินข้าวอีกแล้วหรอกนะ" ฟางจื่อเฉิงมองสีหน้า 'ข้าหิวแล้ว' ของจิ่งเยวี่ย ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก นี่มันกี่ครั้งกี่หนกันแล้ว เขาจะต้องทนดูจิ่งเยวี่ยมาเกาะกินของฟรีทุกวันเลยหรืออย่างไร