บทที่ 13 บนหน้าข้ามีสิ่งใดติดอยู่หรือ

"ยาวิเศษ" เซียวเฉินตอบกลับอย่างเย็นชา

จิ่งเยวี่ยเบ้ปากอย่างดูแคลนแล้วเอ่ย "มีแต่จะหลอกคนไร้การศึกษาเช่นท่านได้เท่านั้นแหละ ผู้ใดจะรู้ว่าทาของพรรค์นี้ลงไปแล้วแผลจะเน่าเฟะหรือไม่"

ทันทีที่จิ่งเยวี่ยพูดจบ เซียวเฉินก็ขมวดคิ้วแน่น

ที่แท้ ในสายตาของนาง ยาสมานแผลที่ได้รับการยกย่องว่าเลิศล้ำที่สุดจากหุบเขาหมอเทวดากลับมีค่าเพียงเท่านี้เองหรือ

"ทายา" เซียวเฉินหันหน้าหนีและไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงพ่นคำสองคำออกมา

จิ่งเยวี่ยรับขวดยามาอย่างเงียบๆ และเริ่มทายาให้เซียวเฉิน นางเกลี่ยยาลงบนบาดแผลของเขาอย่างระมัดระวัง เซียวเฉินค้อมตัวลงเพื่อปล่อยให้จิ่งเยวี่ยทายาได้ถนัด ทว่าเมื่อปลายนิ้วอันเย็นเยียบของนางสัมผัสโดนแผ่นหลังของเขา ร่างของเขาก็แข็งเกร็งขึ้นมาในทันที ก่อนจะค่อยๆ ยืดหลังให้ตรง

"เจ็บหรือ" จิ่งเยวี่ยมองดูการเคลื่อนไหวของเซียวเฉิน นางชักมือกลับแล้วกะพริบตาปริบๆ เอ่ยถาม

น้ำเสียงและลมหายใจที่รดรินลงบนแผ่นหลังของเซียวเฉิน ก่อให้เกิดความรู้สึกซาบซ่านจั๊กจี้ สีหน้าของเซียวเฉินแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหลับตาลงโดยไม่เอ่ยคำใด ดูราวกับว่ากำลังผล็อยหลับไป จิ่งเยวี่ยกะพริบตาและยกมือขึ้นทายาต่อไป พลางเอ่ย "ข้าจะเบามือหน่อยก็แล้วกัน ประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

"หากเจ็บก็ต้องบอกนะ" จิ่งเยวี่ยพึมพำ ลมหายใจที่เป่ารดก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น เซียวเฉินขมวดคิ้ว

"หุบปาก" เซียวเฉินเอ่ยตวาดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย

จิ่งเยวี่ยเบ้ปากและหุบปากฉับ ลอบถอนหายใจในใจ 'นายท่านแห่งจวนอัครเสนาบดีผู้นี้รับใช้ยากรับใช้เย็นเสียจริง คนรวยเป็นเช่นนี้กันหมดเลยหรือ'

ในที่สุดจิ่งเยวี่ยก็เลิกเจื้อยแจ้ว และเซียวเฉินก็ลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกเช่นกัน ทว่าสัมผัสอันเย็นเยียบกลับยิ่งทำให้เรือนร่างของเซียวเฉินแข็งเกร็งมากยิ่งขึ้น เมื่อก่อนยามที่เขาทายาด้วยตนเอง เขาไม่เคยรู้สึกรู้สาอันใดเลย ทว่ายามนี้ที่จิ่งเยวี่ยเป็นผู้ทายาให้ เขากลับรู้สึกถึงความรู้สึกอันแปลกประหลาด

ความใกล้ชิดของนางที่อยู่แนบแผ่นหลัง แม้กระทั่งลมหายใจแผ่วเบาก็ยังสัมผัสได้ว่ากำลังปัดเป่าอยู่บนหลังของเขา มันไร้ซึ่งความเจ็บปวดใดๆ ซ้ำยังรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ราวกับถูกลูบไล้อย่างอ่อนโยน ทันทีที่เซียวเฉินคิดเช่นนี้ ม่านตาของเขาก็หดเกร็งลงอย่างฉับพลัน สองมือเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

"เสร็จแล้ว" ในที่สุดจิ่งเยวี่ยก็ทายาลงบนบาดแผลทางยาวจนเสร็จสิ้น นางกำลังมองหาผ้าพันแผลมาพันให้เซียวเฉิน ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับลึกล้ำของเซียวเฉินพอดี แววตาคู่นั้นทำเอาหัวใจของจิ่งเยวี่ยสั่นสะท้าน

นั่นมันสายตาแบบใดกัน...?

"บน... บนหน้าข้ามีสิ่งใดติดอยู่หรือ" จิ่งเยวี่ยยกมือขึ้นจับพวงแก้มตัวเองแล้วเอ่ยถามเซียวเฉิน

สิ้นคำถามของจิ่งเยวี่ย ข้อมือของนางก็ถูกเซียวเฉินกระชากดึงอย่างกะทันหัน ยังไม่ทันที่นางจะได้อ้าปากค้าง ร่างของนางก็ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของเซียวเฉินเสียแล้ว

"อื้อ..." ริมฝีปากของทั้งสองแนบชิดติดกัน สมองของจิ่งเยวี่ยพลันขาวโพลนไปหมด

ปลายนิ้วของจิ่งเยวี่ยจิกเกร็งเล็กน้อย ในที่สุดนางก็รวบรวมสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้เศษเสี้ยวหนึ่ง นางผลักเซียวเฉินออกอย่างแรง หอบเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกขณะถลึงตามองเซียวเฉิน

"เจ้ากล้าผลักข้าออกงั้นหรือ" โทสะลุกโชนขึ้นในดวงตาของเซียวเฉิน เขาถูกปฏิเสธจริงๆ หรือนี่

"ท่านกำลังทำบ้าอันใดเนี่ย!" จิ่งเยวี่ยรีบกระโจนหนีออกจากอ้อมกอดของเซียวเฉิน นางยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากและถลึงตาใส่เขาพลางเอ่ย "ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือไง! ห้ามแตะต้องตัวข้าเด็ดขาด! แล้วเมื่อครู่นี้ท่านทำอันใดลงไป!"

เว็บไซต์กำลังอยู่ในช่วงจัดระเบียบครั้งใหญ่ ได้ยินมาว่านอกจากการจับมือแล้ว ห้ามมิให้มีเนื้อหาที่ใกล้ชิดสนิทสนมในเชิงชู้สาว หรือแม้แต่การบอกใบ้เป็นนัย บทนี้จึงได้รับการแก้ไขดัดแปลงแล้ว หวังว่านักอ่านที่รักทุกท่านจะเข้าใจ! หวังว่าพวกท่านจะยังคงสนับสนุนพวกเราต่อไป!!

เว็บไซต์กำลังอยู่ในช่วงจัดระเบียบครั้งใหญ่ ได้ยินมาว่านอกจากการจับมือแล้ว ห้ามมิให้มีเนื้อหาที่ใกล้ชิดสนิทสนมในเชิงชู้สาว หรือแม้แต่การบอกใบ้เป็นนัย บทนี้จึงได้รับการแก้ไขดัดแปลงแล้ว หวังว่านักอ่านที่รักทุกท่านจะเข้าใจ! หวังว่าพวกท่านจะยังคงสนับสนุนพวกเราต่อไป!!