บทที่ 15 รอบชิงชนะเลิศ

บทที่ 15 รอบชิงชนะเลิศ

"พนันสิ!"

"ต้องพนันอยู่แล้ว!"

"คราวนี้เล่นใหญ่เลย!"

"ข้าจะเอาคืน!"

"ถ้าข้าชนะหนี้เก่าถือว่าหายกัน"

"แต่ถ้าข้าแพ้ ปีหน้าข้าเหมาทำความสะอาดเอง!"

"แชมป์การประเมินนักเรียนใหม่ต้องเป็นทีมของหม่าเสี่ยวเถาแน่ๆ!"

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเป้ยเป้ยงัดเอาวิชาหลอมรวมวงแหวนมาใช้ขนาดนั้นแล้วยังจะเหลือไพ่ตายอะไรซ่อนไว้อีก!"

"เฮ้ยๆๆ!"

"ไม่เอาแล้ว ไม่เล่นแล้ว!"

"กฎของโรงเรียนค่อนข้างเข้มงวดนะ ขืนเจ้าหน้ามืดตามัวแบบนี้ ข้าไม่อยากจะโดนไล่ออกไปเร่ร่อนพเนจรกับเจ้าหรอกนะ"

"..."

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเป้ยเป้ยก็ฟื้นฟูพลังวิญญาณกลับมาได้

แต่แน่นอนว่าความเหนื่อยล้าทางร่างกายยังคงหลงเหลืออยู่

ความเหนื่อยล้าแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะฟื้นฟูได้ในเวลาอันสั้น

กรรมการเดินมาที่ลานประลองวิญญาณ ลอยตัวอยู่กลางอากาศที่ระดับความสูงสิบเมตรแล้วโบกมือเรียกให้ทั้งสองทีมเข้ามาในสนาม

"ทั้งสองฝ่ายรายงานตัว!"

"เป้ยเป้ย เฉียนเฉียน อู๋เหยียน"

"หม่าเสี่ยวเถา กงหยางม่อ เฟิงหลิง"

หลังจากหม่าเสี่ยวเถารายงานตัวเสร็จ นางก็รีบเสริมขึ้นมาทันทีว่า "เจ้าฟื้นฟูพลังกลับมาเต็มที่แล้วหรือ จะไม่พักอีกหน่อยหรือไง ข้าเห็นหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลยนะ"

พอดันถามจบเสียงของนางก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบพูดต่อว่า "แน่นอน ข้าไม่ได้เป็นห่วงเจ้าหรอก ข้าแค่รู้สึกว่าแบบนี้มันไม่ยุติธรรม ถ้าข้าชนะขึ้นมามันก็ไม่น่าภูมิใจหรอกนะ"

เห็นได้ชัดว่านอกจากความเป็นห่วงแล้ว คำพูดของนางยังแฝงไปด้วยความมั่นใจในความสามารถของตัวเองอีกด้วย

"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเจ้าก็ไม่มีทางชนะอยู่แล้ว"

หม่าเสี่ยวเถา "..."

"หึ!"

"งั้นเรามาคอยดูกัน"

กรรมการชูมือขวาขึ้นแล้วสับมือลงอย่างแรง เสียงประกาศ "เริ่มได้" ดังก้องเข้าหูผู้เข้าแข่งขันทุกคนอย่างชัดเจน

หม่าเสี่ยวเถาใช้รูปแบบการยืนแบบสามจุดเรียงเป็นเส้นตรง

คนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดคือวิญญาจารย์สายสนับสนุนกงหยางม่อ วิญญาณยุทธ์มังกรสายรุ้ง

อาจกล่าวได้ว่าวิญญาณยุทธ์มังกรสายรุ้งคือรูปแบบสัตว์ของหอแก้วเจ็ดสมบัติ

ทักษะวิญญาณเสริมพลังจะเพิ่มขึ้นตามระดับการฝึกฝน สัดส่วนการเสริมพลังแบบร้อยละก็ถูกจำกัดอยู่ที่ระดับเจ็ดวงแหวนเช่นกัน

ทันทีที่เริ่มการแข่งขัน วงแหวนวิญญาณสีเหลืองสองวงของเขาก็สว่างวาบขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง พลังสีชาด"

"ทักษะวิญญาณที่สอง วิญญาณสีส้ม"

พลังสีชาดเพิ่มพละกำลังร้อยละยี่สิบ วิญญาณสีส้มยิ่งเป็นทักษะที่หาได้ยากในหมู่ทักษะการฟื้นฟูพลังวิญญาณ มันช่วยเพิ่มระดับพลังวิญญาณและความเร็วในการฟื้นฟูพลังวิญญาณได้ถึงร้อยละยี่สิบ

ในเสี้ยววินาทีที่ได้รับการเสริมพลัง เฟิงหลิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาก็ใช้วิญญาณยุทธ์สถิตร่ายทันที

วิญญาณยุทธ์ที่มีชื่อว่าภูตวายุนั้นมีความสามารถในการควบคุมลมพายุได้อย่างยอดเยี่ยมถึงขีดสุด

ภายใต้การทำงานของทักษะวิญญาณ พายุหมุนนับไม่ถ้วนก็พวยพุ่งขึ้นมา

มันก่อตัวเป็นค่ายกลพายุที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกตกระจายอยู่เต็มพื้นที่กว้างขวางเบื้องหน้าของหม่าเสี่ยวเถา

แน่นอนว่าเขาวงกตนั้นมีไว้สำหรับศัตรู ส่วนหม่าเสี่ยวเถาที่มีวิญญาณยุทธ์ประเภทบิน การใช้ค่ายกลพายุของเพื่อนร่วมทีมในการต่อสู้ก็เปรียบเสมือนปลาได้น้ำ มังกรได้ทะยานสู่ท้องทะเล

ลมหนุนไฟ เผาผลาญขุนเขา วายุพนาอัคคีบรรพต!

นี่คือทักษะการทำงานร่วมกันเป็นทีม แม้จะไม่ใช่ทักษะการหลอมรวมวิญญาณยุทธ์แต่ก็ให้ผลลัพธ์ที่ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน

เมื่อได้รับการสนับสนุนจากทั้งสองทักษะ ความแข็งแกร่งของหม่าเสี่ยวเถาก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ

"ฟึ่บ!"

ปีกไฟฟีนิกซ์กางออก นางพุ่งทะยานเข้าไปในค่ายกลพายุ อาศัยกระแสลมที่พัดหนุนนำพุ่งตรงไปสังหารเป้ยเป้ยอย่างรวดเร็ว

วงแหวนวิญญาณวงที่สอง สาม และหนึ่งสว่างขึ้นตามลำดับ

"ทักษะวิญญาณที่สอง ฟีนิกซ์อาบเพลิง"

"ทักษะวิญญาณที่สาม ปีกวายุเหินเวหา"

"ทักษะวิญญาณที่หนึ่ง เส้นเพลิงฟีนิกซ์"

ทั่วทั้งร่างอาบไล้ไปด้วยเปลวเพลิง คุณสมบัติไฟของฟีนิกซ์เพิ่มสูงขึ้น ความเร็วในการบินเพิ่มขึ้น หางฟีนิกซ์อันงดงามที่งอกออกมาด้านหลังทำให้อุณหภูมิของเปลวไฟเพิ่มสูงขึ้นหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์และระยะการโจมตีขยายกว้างขึ้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์

ฟีนิกซ์ที่ก่อตัวจากเปลวเพลิงพ่นเส้นเพลิงพุ่งตรงเข้าใส่เป้ยเป้ยอย่างรวดเร็วและรุนแรง

นางตั้งใจจะใช้การโจมตีที่รุนแรงที่สุดและความเร็วที่เร็วที่สุดเพื่อจัดการเป้ยเป้ยให้จบเกม

ร่างกายอ่อนแอก็ควรจะพักผ่อน จะมาอวดเก่งทำไมกัน!

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีจากทักษะร่วมที่รุนแรงขนาดนี้ เป้ยเป้ยกลับเลือกที่จะ "ยืนนิ่งรอความตาย"

แน่นอนว่าถ้าจะพูดให้ดูดีหน่อยก็คือใช้ความนิ่งสยบความเคลื่อนไหว ออมกำลังรอรับศึก

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิดจะทำลายทักษะร่วมของอีกฝ่ายล่วงหน้าหรอกนะ

เพียงแต่การทำงานร่วมกันของพวกเขานั้นเข้าขากันมาก ต่อให้เขาจะพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วสูงสุด ค่ายกลพายุที่ขวางอยู่ด้านหน้าสุดก็จะเปิดใช้งานด้วยความเร็วสูงสุดเช่นกัน

การจะฝ่าค่ายกลพายุที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตก็ต้องใช้เวลา คู่ต่อสู้ย่อมไม่มีทางยืนดูอยู่เฉยๆ แน่

ถึงตอนนั้นก็คงจะตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนหมูในอวย

สู้ยืนปักหลักอยู่ที่ขอบลานประลองวิญญาณเพื่อออมกำลังรอรับศึกเสียยังจะดีกว่า

เมื่อเผชิญกับการโจมตีด้วยเปลวเพลิงอันเกรี้ยวกราด ท่อนแขนขวาของเป้ยเป้ยก็แปรเปลี่ยนเป็นท่อนแขนมังกรทองก่อนจะขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว

เกล็ดมังกรสีทองขยายใหญ่ขึ้นตาม เขาใช้ท่อนแขนมังกรที่ขยายใหญ่นี้เป็นเสมือนโล่ป้องกัน

การหลอมรวมวงแหวนก่อตัวขึ้นในชั่วพริบตา เขาใช้วงแหวนวิญญาณหมื่นปีเร่งพลังของทักษะวิญญาณที่สอง เกราะเบาแห่งแสง เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง

ในเสี้ยววินาทีที่ปะทะกับเส้นเพลิง เสียง "พรึ่บ" ก็ดังขึ้น เปลวเพลิงแตกกระจายเป็นม่านไฟเต็มท้องฟ้าพร้อมกับมีแรงกระแทกมหาศาลส่งผ่านมาที่ท่อนแขนมังกร

ต่อให้มีเฉียนเฉียนและอู๋เหยียนคอยยันแผ่นหลังของเป้ยเป้ยเอาไว้คนละข้าง แต่ทั้งสามคนก็ยังถูกดันให้ถอยร่นไปจนถึงขอบลานประลองวิญญาณ

"พวกเจ้าลงไปซะ!"

เมื่อเป้ยเป้ยออกคำสั่ง เฉียนเฉียนก็เข้าใจในทันที เขาคว้าตัวอู๋เหยียนที่กำลังยืนอึ้งแล้วกระโดดลงจากลานประลองวิญญาณ

ในแววตาที่เหม่อลอยของอู๋เหยียนสะท้อนภาพเปลวเพลิงบนลานประลองวิญญาณ

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือสะท้อนภาพไฟปีศาจสีดำสายหนึ่งที่แฝงอยู่ในเปลวเพลิง

พร้อมกันนั้นความหวาดกลัวอย่างหาที่สุดไม่ได้ก็ปรากฏขึ้นในส่วนลึกของดวงตา

เป้ยเป้ยยังคงยืนหยัดอยู่บนสนามประลอง ทำให้หม่าเสี่ยวเถารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย "เจ้ายอมแพ้เสียทีเถอะ!"

แม้จะตกเป็นรองแต่เป้ยเป้ยก็ยังคงยิ้มอย่างเยือกเย็น

"แน่นอนว่าไม่"

เมื่อเห็นท่าทางดื้อด้านของเขา ความหงุดหงิดของหม่าเสี่ยวเถาก็ยิ่งทวีคูณ เปลวไฟฟีนิกซ์บนร่างก็ยิ่งลุกโชนรุนแรงขึ้น

"หึ!"

"งั้นข้าจะซัดเจ้าให้ยอมแพ้เอง"

หม่าเสี่ยวเถาที่กำลังโมโหไม่ได้ออมมือเลยสักนิด นางรักษาสภาพการเสริมพลังของทักษะวิญญาณที่สองและสามไว้อย่างต่อเนื่อง

แต่ตอนนี้เมื่อไม่มีค่ายกลพายุคอยช่วยหนุน พึ่งพาเพียงการเสริมพลังจากทักษะวิญญาณสนับสนุนของกงหยางม่อ นางก็ไม่สามารถผลักดันการโจมตีอันบ้าคลั่งแบบเมื่อครู่ได้อีก

การอาศัยวงแหวนวิญญาณหมื่นปีเร่งพลังของเกราะเบาแห่งแสงทำให้เป้ยเป้ยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกอีกฝ่ายเล่นงานจนพ่ายแพ้ได้อย่างง่ายดาย

และเพื่อลดความเร็วในการเผาผลาญพลังวิญญาณ เขาจึงเลือกใช้วงแหวนวิญญาณระดับพันปีในการกระตุ้นทักษะวิญญาณที่หนึ่ง

ด้วยเหตุนี้ในการปะทะกันแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน เขาจึงตกเป็นรองอยู่ร่ำไป

"ไม่ใช้วงแหวนวิญญาณหมื่นปีเร่งพลังของทักษะวิญญาณที่หนึ่งหรือไง การยื้อเวลาแบบนี้มันไม่มีประโยชน์หรอกนะ!"

หม่าเสี่ยวเถาในร่างแม่มดแห่งเปลวเพลิงเปลี่ยนวิถีการโจมตีในทันที นั่นคือการต้อนให้เป้ยเป้ยถอยร่นเข้าไปในค่ายกลพายุ

การอาศัยค่ายกลพายุไม่เพียงแต่จะบีบให้เป้ยเป้ยต้องงัดเอาทักษะวิญญาณที่ทรงพลังกว่าออกมาใช้ ซึ่งจะเป็นการเร่งการเผาผลาญพลังวิญญาณ แต่ยังช่วยให้ความแข็งแกร่งของนางพุ่งสูงขึ้นไปอีกขั้นด้วย

แล้วความจริงก็เป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้ เพียงเวลาสั้นๆ เป้ยเป้ยก็ถูกต้อนไปจนถึงขอบค่ายกลพายุ

เพื่อประหยัดพลังวิญญาณเป้ยเป้ยจึงต้องออมกำลังมาโดยตลอด แต่ในที่สุดเขาก็ต้องงัดเอาทักษะวิญญาณที่หนึ่งที่ได้รับการเสริมพลังจากวงแหวนวิญญาณหมื่นปีออกมาใช้จนได้

"หมดมุกแล้วล่ะสิ"

"มัวแต่ลังเล เพิ่งจะมาคิดเร่งพลังเพื่อหนีเอาป่านนี้"

"เสียใจด้วย มันสายไปแล้ว!"

"เฟิงหลิง!"

ในขณะที่เรียกเพื่อนร่วมทีมนางก็เปิดใช้งานวงแหวนวิญญาณวงที่หนึ่ง ภายใต้การเสริมพลังจากปีกวายุเหินเวหาและฟีนิกซ์อาบเพลิง พลังโจมตีที่ปะทุออกมาทำให้เป้ยเป้ยต้องรับมืออย่างสุดกำลังจนไม่สามารถปลีกตัวหนีไปได้

เฟิงหลิงที่ร่วมมือกับทีมมาหลายครั้งทำหน้าที่ของตัวเองได้ในเวลาเดียวกัน เขาเร่งขยายขอบเขตของค่ายกลพายุออกไปจนถึงขีดสุด

บนลานประลองวิญญาณเปลวไฟเต้นเร่า ในที่สุดก็สามารถต้อนให้เป้ยเป้ยเข้าไปในค่ายกลพายุได้สำเร็จ

สถานการณ์เรียกได้ว่าเข้าตาจน แต่ทว่าเป้ยเป้ยที่ติดอยู่ในค่ายกลพายุกลับไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำเขายังยิ้มออกมาอีกต่างหาก

[จบแล้ว]