ตอนที่ 37 แฟนในเน็ต!
ตอนที่ 37 แฟนในเน็ต!
ตอนที่ 37 แฟนในเน็ต!
“แน่นอนสิ ล้อเล่นอยู่แล้ว”
ฮั่ว ฉีอัน ปากบอกล้อเล่น แต่ในใจน่ะเอาจริง
“หนูว่าแล้วเชียว”
หาน ไฉ่หลิง รู้ทันความคิดที่แท้จริงของลุงดี แค่เขาไม่กล้ายอมรับก็เท่านั้นแหละ คิกๆ!
จังหวะนั้นเอง หม้อไฟที่สั่งก็มาเสิร์ฟ เป็นหม้อไฟสองน้ำซุป
ทั้งสองคนลุกไปปรุงน้ำจิ้มน้ำมันงาด้วยกัน
น้ำมันงาคือของขาดไม่ได้ของหม้อไฟ ทั้งเพิ่มความหอมและช่วยตัดความเผ็ดชา
แบบฉงชิ่งดั้งเดิมก็มีแค่กระเทียม ต้นหอม และน้ำมันงาเท่านั้น ส่วนเครื่องปรุงอื่นๆ เพิ่งมาเพิ่มเอาทีหลัง
ไม่นาน วัตถุดิบต่างๆ ที่สั่งไว้ก็ทยอยมาเสิร์ฟ
ทั้งสองคนเริ่มคีบของลงหม้อ ไม่ได้พูดถึงเรื่องสถานะความสัมพันธ์หรือเรื่องคบกันในเน็ตอีก แต่บรรยากาศก็ไม่ได้เงียบเหงา
“คุณลุง คุณชอบกินอะไรคะ ไว้วันหลังหนูมากินเป็นเพื่อนอีก”
วันนี้เธอเป็นคนเสนอให้มากินหม้อไฟเอง
“ไว้ไปกินซุปเนื้อจามรีแถวชวนซี(1)ด้วยกันสิ”
ในเมื่อฮั่ว ฉีอันไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตาจะปั่นค่าความชอบอย่างเดียว การพูดจาของเขาก็เลยดูเป็นธรรมชาติและผ่อนคลายขึ้นมาก
“ชวนซีเหรอคะ! ขับรถเที่ยวเองเหรอ”
หาน ไฉ่หลิง รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
“อืม! ไว้คุณว่างเมื่อไหร่ ค่อยไปด้วยกันนะ”
ขณะที่ ฮั่ว ฉีอัน กำลังพูด ก็สังเกตเห็นปอยผมของไฉ่หลิงตกลงมาเกือบจะระจานอาหาร เขาจึงรีบยื่นมือไปรองไว้ แล้วค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นไปทัดผมยาวสลวยของเธอไว้หลังใบหู
“อุ๊ย! หนูไม่ได้สังเกตเลย เดี๋ยวหนูมัดผมก่อนดีกว่า”
ไฉ่หลิงหยิบหนังยางขึ้นมามัดผมยาวๆ รวบไว้
“อืม!”
ฮั่ว ฉีอัน ลอบมองใบหน้าสวยๆ ของไฉ่หลิงอีกครั้ง หน้าเธอไม่ใช่ทรงวีเชฟ (V-shape) แบบเน็ตไอดอล และไม่ใช่หน้ารูปไข่เป๊ะๆ แต่จะออกไปทางกลมมนนิดๆ
ถ้าเป็นคนอื่น รูปหน้าแบบนี้อาจจะโดนหักคะแนนไปแล้ว
แต่เครื่องหน้าของไฉ่หลิงกลับรับกันอย่างลงตัว ดวงตากลมโต รูปคิ้วยาวเรียว จมูกอาจจะไม่ได้โด่งคมเป็นสันมากนัก แต่พอมารวมกันแล้วกลับดูสวยสะดุดตา แถมยิ่งมองก็ยิ่งมีเสน่ห์
ทำให้คนมองอดไม่ได้ที่จะอยากยื่นมือไปหยิกแก้ม คงจะนุ่มมือน่าดู เพราะดูมีน้ำมีนวลนิดๆ
“ลุงคะ มองจนตาค้างอีกแล้วนะคะ คิกๆ”
ไฉ่หลิงสังเกตเห็นอีกแล้วว่าลุงจ้องเธอจนเหม่อ
“เสน่ห์ของคุณทำผมเสียอาการได้เลยนะ”
ฮั่ว ฉีอัน รู้ดีว่าคำพูดแบบนี้ทำให้ผู้หญิงตัวลอยได้
แต่เอาจริงๆ มันก็ไม่ได้สำคัญหรอกว่าพูดถูกหรือผิด เอาเข้าจริง จะจีบติดหรือไม่ติด ก็ขึ้นอยู่กับเสน่ห์กับโปรไฟล์ของผู้ชายนั่นแหละ
“ลุงคะ คำพูดแบบนี้เก็บไว้ใช้ในเน็ตเถอะค่ะ”
ไฉ่หลิงยิ้มมุมปาก วกกลับมาเรื่องคบกันในเน็ตอีกแล้ว
ฮั่ว ฉีอัน เข้าใจทันที ยัยเด็กนี่กะจะบีบให้เขาตอบตกลงให้ได้สินะ
ให้ตายสิ!
ความรู้สึกนี้ มันต่างอะไรกับตอนที่เขาบีบให้ จู อีซา ยอมรับว่ารักแรกพบกับเขาบ้างเนี่ย
“งั้นเธอลองบอกมาสิว่า แฟนในเน็ตของลุงคือใครกันล่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน พูดจบ ก็ใช้ตะเกียบกลางคีบเนื้อวัวสไลซ์แผ่นใหญ่ใส่ลงในถ้วยของหญิงสาว
“คุณลุง คุณไม่บอก แล้วหนูจะไปรู้ได้ไงล่ะคะ”
ไฉ่หลิงชอบความรู้สึกคลุมเครือ ดึงดัน หยั่งเชิง แถมยังได้แกล้งเอาแต่ใจนิดๆ แบบนี้แหละ
“ไฉ่หลิง ถ้าเธอไม่ตอบตกลง แล้วลุงจะมีแฟนในเน็ตได้ยังไงล่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน เลื่อนกล่องทิชชูมาวางไว้ใกล้ๆ มือ
ผู้หญิงเกิดมาคู่กับกระดาษทิชชูจริงๆ เพราะส่วนใหญ่เวลามากินข้าว พวกเธอมักจะใช้ทิชชูกันเปลืองมาก
“ลุง เอาจริงดิ!”
ไฉ่หลิงหลุดคำติดปากออกมาอีกแล้ว เอาจริงดิ?
“จริงสิ”
คราวนี้ ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้เลี่ยงคำตอบอีกแล้ว
“คิกๆ!”
หาน ไฉ่หลิง หัวเราะเสียงเบา ไม่ใช่การเยาะเย้ย แต่เป็นความซุกซนต่างหาก
คราวนี้เธอไม่ได้เล่นตัวอีก “คุณลุงคะ งั้นเรามาคบกันในเน็ตเถอะ ตกลงกันแล้วนะว่าเป็นแฟนกันแค่ในเน็ตเท่านั้นนะ”
[ค่าความชอบของ หาน ไฉ่หลิง +5 (64)]
“แน่นอน!”
ฮั่ว ฉีอัน ยิ้ม เขามองเห็นค่าความชอบได้ชัดเจน
มีที่ไหนมาเจอกันตัวเป็นๆ แล้วตกลงคบกันในเน็ต แต่นี่ก็แค่แผนถ่วงเวลา เพื่อสร้างระยะห่างให้ดูน่าสนใจขึ้นก็เท่านั้น
“ลุง คุณสารภาพมาตรงๆ เลยนะว่าแอบคิดมิดีมิร้ายกับหนูมาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ”
ไฉ่หลิงเริ่มกล้าพูดแซวมากขึ้น
“ฟ้าดินเป็นพยานเลยนะ” ฮั่ว ฉีอัน อธิบาย “ในวีแชทโมเมนต์เธอก็ลงรูปนะ แต่ลุงดูปราดเดียวก็รู้ว่าใช้ฟิลเตอร์ ใครมันจะไปสวยเป๊ะขนาดนั้น เพราะงั้นเมื่อก่อนลุงไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ นะ”
ไฉ่หลิงยังไม่ยอมแพ้ “แล้วพอมาเจอตัวจริง ก็เริ่มคิดมิดีมิร้ายแล้วใช่ไหมล่ะ”
“หึ! คุณคิดว่าลุงเป็นพวกหน้าหม้อหรือไง ถึงจะได้คิดมิดีมิร้ายไปทั่วแบบนั้น”
ฮั่ว ฉีอัน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไฉ่หลิง เอาตรงๆ นะ หน้าตาของคุณมันก็แค่ส่วนบวกเพิ่มเท่านั้นแหละ แต่ที่ผมชอบคือตัวตนของเธอต่างหาก
เธอยอมคุยกับคุณลุงโปรไฟล์ว่างเปล่าอย่างผมมาตั้งเป็นปี โดยไม่ได้หวังเงิน แถมตอนที่ผมรู้สึกแย่ที่สุด คุณก็ยังยอมออกมาหาตอนดึกๆ เพื่อปลอบใจผม
คนแบบคุณ จะไม่ให้ผมชอบได้ยังไงล่ะ”
สิ่งที่เขาพูดออกมาล้วนเป็นเรื่องจริง เพียงแต่แฝงชั้นเชิงเอาไว้ด้วย ต่อให้คุณชมผู้หญิงว่าสวยแค่ไหน ใช้คำหรูหราเพียงใด ฟังไปก็ซ้ำซากจำเจอยู่ดี
แต่ถ้าเมื่อไหร่คุณชมลึกไปถึงตัวตนของเธอ นอกเหนือจากแค่หน้าตา…ใครล่ะจะต้านทานไหว
“ลุงคะ หนูไม่ได้ดีเลิศขนาดนั้นหรอกค่ะ”
น้ำเสียงของไฉ่หลิงฟังดูอ่อยลงนิดหนึ่ง เพราะลึกๆ เธอก็มีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่เหมือนกัน ตอนแรกที่คุยกันก็แค่แก้เหงา แถมบางทียังได้กินชานมหรือได้ค่าข้าวฟรีด้วย
ส่วนคืนนั้นที่ยอมออกมา ก็เพราะเขาโอนค่ารถมาให้ไม่ใช่เหรอ แถมเธอก็ไม่ได้มาคนเดียวซะหน่อย
แต่พอได้ยินลุงพูดแบบนี้ เธอก็ดีใจมากๆ อยู่ดี
“ดีกว่านั้นอีก อืม กินนี่สิ”
ฮั่ว ฉีอัน คีบเผือกจากต้าเหลียงซานให้เธอชิ้นหนึ่ง รสสัมผัสมันต่างกันจริงๆ ทั้งนุ่มละมุนและเข้าเนื้อกว่ามาก
“อืมๆ! ลุงไว้คราวหน้าเราไปกินเผือกที่ต้าเหลียงซานกันนะคะ”
คำพูดนี้ของไฉ่หลิงบ่งบอกว่าเธอกำลังตั้งตารอทริปขับรถเที่ยวชวนซีอยู่
“ได้สิ!”
มื้อนี้ ฮั่ว ฉีอัน กินอย่างผ่อนคลายมาก
พอกินเสร็จ เขาเดินไปจ่ายเงิน ก็พบว่ามีโปรโมชั่นกินครบสองร้อยลดร้อยหยวนจริงๆ แต่ใช้คูปองได้แค่ใบเดียว หักส่วนลดแล้วจ่ายไป 370 หยวน
มากินหม้อไฟร้านดังระดับนี้ในหรงเฉิง เตรียมเงินมาคนละสองร้อยก็เอาอยู่แล้ว
ติ๊ง!
“อุ๊ย! ลุงโอนเงินมาให้หนูทำไมคะ”
หาน ไฉ่หลิง มองหน้าจอโทรศัพท์ แต่คราวนี้ยังไม่ได้กดรับเงิน
“ไปคุยกันบนรถ”
ฮั่ว ฉีอัน ยื่นมือไปจับข้อมือไฉ่หลิงไว้ แต่ไม่ได้จับมือ
“อ้อ!”
หาน ไฉ่หลิง ไม่ได้สะบัดมือออก ยอมให้จับข้อมือแต่โดยดี
“อุ๊ย! ลุงซื้อรถแล้วเหรอคะ”
เธอมองรถ Audi ป้ายแดงที่จอดอยู่
“ลุงของคุณทำงานหนักมาตั้งสามสิบปี ก็ควรจะให้รางวัลตัวเองบ้างสิ”
ฮั่ว ฉีอัน พูดติดตลก “ลุงรวยแล้วนะ ทั้งรถ ทั้งบ้าน แล้วก็แฟนในเน็ต จัดเต็มหมดแล้ว”
“แล้วแฟนในเน็ตเพิ่งได้รับเงินโอนมาเนี่ย ถือว่าเป็นเงินค่าอะไรล่ะคะ”
ไฉ่หลิงยังไม่รู้ที่มาที่ไป เลยไม่กล้ากดรับเงิน
“ค่าขนมไง ให้แฟนในเน็ตเอาไปใช้”
ฮั่ว ฉีอัน เปิดหน้ายอดเงินในโทรศัพท์ให้หญิงสาวดู “ไฉ่หลิง ต่อไปเรื่องเงินไม่ต้องเครียดแล้วล่ะ”
“หา! นี่เงินสดร้อยกว่าล้านเลยเหรอคะ”
หาน ไฉ่หลิง เบิกตากว้าง เธอไม่ได้หน้าเงิน แค่ปกติก็ชอบเงินเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
ปกติก็ชอบอ้อนขอซองแดงจากลูกพี่ลูกน้องหรือคุณป้าบ้าง แต่ก็ไม่เคยได้เกิน 50 หยวนเลย
พอมาเห็นยอดเงินของลุงเข้าเต็มๆ ตา แถมยังมีเงินอีกสองหมื่นที่เพิ่งโอนมาให้ทางวีแชทอีก
[รับเงินเรียบร้อยแล้ว! 20,000 หยวน!]
“ไฉ่หลิง ตกลงตอนนี้เราอยู่ในสถานะอะไรกันเหรอ”
ฮั่ว ฉีอัน โยนคำถามนี้กลับไปให้เธอ
หาน ไฉ่หลิง เอียงคอ ทำหน้าเชิดนิดๆ แล้วตอบว่า “คุณก็เป็นแฟนในเน็ตของหนูไงคะ!”
“อืม! ไปเดินย่อย ซื้อของกันสักหน่อย แล้วเดี๋ยวค่อยส่งแฟนในเน็ตกลับไปอยู่ในโลกออนไลน์เหมือนเดิม”
ฮั่ว ฉีอัน ยิ้มพลางเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้
หาน ไฉ่หลิง หิ้วกระเป๋าใบกะทัดรัดก้าวขึ้นรถไป
……………………………………………
(1)[ชวนซี (川西) – หมายถึงพื้นที่ตะวันตกของมณฑลเสฉวน ซึ่งมีภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงและภูเขา ได้รับอิทธิพลวัฒนธรรมทิเบต นิยมเลี้ยงสัตว์อย่างจามรี (牦牛) และมีอาหารท้องถิ่นอย่างซุปเนื้อจามรี]