ตอนที่ 28 ทุ่งต้นอ้อสีทอง!

ตอนที่ 28 ทุ่งต้นอ้อสีทอง!

ฮั่ว ฉีอัน กดตัดสายทันที พอสัญญาณไฟเขียวสว่างขึ้น เขาจึงหาจังหวะเลี้ยวเข้าเลนซ้ายเพื่อจอดรถเทียบข้างทาง

กริ๊งงงง!

จู่ๆ โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง

แฟนเก่าวัยยี่สิบแปดปีคนนี้ยังเอาแต่ใจไม่เปลี่ยน เธอไม่เคยสนใจว่าเขาจะสะดวกรับสายหรือไม่

เขายิ้มขื่น ก่อนกดรับสาย แล้วเปิดลำโพง

“ฉีอัน ทำไมช่วงนี้คุณไม่ติดต่อฉันมาเลย”

เสียงของ จางเสวี่ย ดังลอดออกมา

ถัง ซืออวี่ ทำปากยื่นด้วยความขุ่นเคือง

ฮั่ว ฉีอัน จึงกุมมือเล็กของหญิงสาวไว้แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “จางเสวี่ย ผมบอกเลิกคุณไปแล้ว”

“เลิกเหรอ ฉีอัน อย่ามางี่เง่าหน่อยเลยน่า ฉันก็แค่จำวันเกิดคุณผิดไปเท่านั้นเอง รอฉันอีกสามวันนะ รอฉันกลับไป…”

จางเสวี่ย ตั้งใจจะรอให้แฟนหนุ่มเป็นฝ่ายอ่อนข้อให้ก่อน แต่เมื่อไม่มีข้อความส่งมาเธอจึงยอมเป็นฝ่ายโทรหาเอง

“จางเสวี่ย ผมไม่ได้งี่เง่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบแปดปีที่ผมขอเลิก คุณเอาอะไรมาคิดว่าผมพูดเล่น

เลิกก็คือเลิก ต่อไปนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

ของที่คุณทิ้งไว้ในห้องผม ผมแพ็กส่งไปที่พักคุณหมดแล้ว ต่อไปไม่ต้องติดต่อหรือมาพบกันอีก คุณเข้าใจไหม”

ฮั่ว ฉีอัน บอกเลิกได้อย่างเต็มปากเต็มคำ เขาจบความสัมพันธ์ก่อนที่ระบบจะปรากฏขึ้นเสียด้วยซ้ำ

แปดปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรู้สึกหรือเงินทอง เขาทำหน้าที่อย่างดีที่สุดจนไม่มีอะไรติดค้างในใจ

เมื่อแปดปีก่อน เขาเป็นฝ่ายถูกตามจีบ แต่สุดท้ายกลับต้องจบลงอย่างน่าสมเพช

ปลายสายเงียบไปราวเจ็ดแปดวินาที ก่อนจะมีเสียงตอบกลับ

“ฉีอัน ฉันขอโทษ เราไม่เลิกกันนะ ฉันไม่ยอม”

จางเสวี่ย ย่อมไม่ยอมเลิกง่ายๆ ทริปนี้เธอผลาญเงินเก็บจนเกลี้ยงและรูดบัตรเครดิตไปมหาศาล เธอเพียงหวังจะกลับไปให้แฟนหนุ่มจัดการภาระทางการเงินให้อยู่

“จางเสวี่ย การเลิกกันไม่ต้องรอให้คุณตกลง แค่นี้นะ”

ฮั่ว ฉีอัน ตัดสินใจจะบล็อกเบอร์ของเธอทันที

จางเสวี่ย ไม่ใช่เด็กกำพร้า เธอมีครอบครัว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่ใช่หน้าที่ของแฟนเก่าอย่างเขาที่จะต้องออกโรง

“ฉีอัน เดี๋ยวก่อน คุณแค่อยากแต่งงานไม่ใช่เหรอ ได้ ฉันตกลง ปีใหม่นี้ไปบ้านฉันเพื่อหมั้นกันก่อน แล้วหน้าร้อนปีหน้าเราค่อย...”

หมั้นกันก่อนก็ไม่เสียหายอะไร เธอยอมอ่อนข้อให้ เพราะเห็นว่าการหมั้นช่วยยื้อเวลาไปได้อีกปี

“จางเสวี่ย ไม่ต้องแล้วล่ะ”

เมื่อได้ยินว่าแฟนเก่าเริ่มพูดเรื่องแต่งงาน ในใจของ ฮั่ว ฉีอัน กลับไม่หวั่นไหวแม้แต่นิดเดียว

“จางเสวี่ย ผมมีแฟนใหม่แล้ว ต่อไปนี้อย่าติดต่อมาอีก ผมไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด”

“อะไรนะ ฉีอัน ฉันต่างหากที่เป็นแฟนคุณ คุณไปมีคนอื่นได้ยังไง”

จางเสวี่ย ไม่เชื่อหูตัวเอง คบกันมานานหลายปีทำไมเธอจะไม่รู้ว่า ฮั่ว ฉีอัน เป็นคนอย่างไร

“ในเมื่อเลิกกันแล้ว ผมจะมีแฟนใหม่ไม่ได้หรือไง”

ฮั่ว ฉีอัน เอ่ยต่อ “จางเสวี่ย เราไม่ได้อยู่ด้วยกันมาสามปีแล้ว เลิกก็ไม่ยอมเลิก แต่งก็ไม่ยอมแต่ง แบบนี้มันหมายความว่ายังไง”

“ฉีอัน ฉันรู้ว่าคุณกำลังโกรธ ฉัน...”

จางเสวี่ย พยายามอธิบาย แต่กลับถูกพูดแทรกขึ้นก่อน

“ผมไม่ได้โกรธ เราเลิกกันด้วยดีเถอะ แค่นี้แหละ”

ฮั่ว ฉีอัน ตัดสายทิ้งและบล็อกเบอร์ จางเสวี่ย ทันที ส่วนวีแชทเขาเปิดโหมดปิดเสียงไว้เพื่อรอจัดการภายหลัง

หากขืนเปิดดูตอนนี้ ถัง ซืออวี่ อาจเห็นข้อความที่ไม่ควรเห็นเข้า

“พี่ฉีอัน ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ”

ถัง ซืออวี่ เข้าใจสถานการณ์ทันทีว่า จางเสวี่ย กำลังพยายามรั้งเขาไว้

“ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้พี่มีเธออยู่ข้างๆ”

ฮั่ว ฉีอัน เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงด้วยมือซ้ายอย่างเงียบเชียบ ขณะที่มือขวาเอื้อมไปลูบศีรษะของอวี่อวี่เบาๆ

“อืม!”

ถัง ซืออวี่ รู้สึกมั่นใจขึ้น เธอไม่ได้มาเสียบแทนที่ใครหรือฉวยโอกาสตอนเขาอ่อนแอ

เพราะฮั่ว ฉีอัน แยกกันอยู่กับแฟนเก่ามานานถึงสามปีแล้ว ตามกฎหมาย ต่อให้เป็นสามีภรรยากัน หากแยกกันอยู่เกินสองปีก็สามารถฟ้องหย่าได้

เธอจึงเชื่อว่า ตัวเองคือคนที่เขาเลือกอย่างรอบคอบ หลังจากปล่อยให้หัวใจว่างเปล่ามานาน

“อวี่อวี่ กอดพี่หน่อยได้ไหม”

ฮั่ว ฉีอัน กางแขนออกพร้อมส่งสายตาเชิญชวน

“ค่ะ”

ถัง ซืออวี่ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเอี้ยวตัวโผเข้ากอด

ฮั่ว ฉีอัน โอบกอดเธอไว้เบาๆ ราวกับค้นพบที่พักพิงใจ

มือเล็กของเธอลูบหลังเขาคล้ายกำลังปลอบโยนเด็กน้อยตัวโต เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าเขากำลังต้องการเธอ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฮั่ว ฉีอัน จูบลงบนเรือนผมของเธอเบาๆ ก่อนจะผละออก

ถัง ซืออวี่ หน้าแดงก่ำเอ่ยเสียงเบา “ขับรถต่อเถอะค่ะ”

“รับทราบ ออกเดินทางได้!”

ฮั่ว ฉีอัน ดึงสติกลับมาและขับรถออกไป ไม่นานก็ถึงถนนที่เล็งไว้ สภาพถนนอาจไม่ดีนักแต่ปริมาณรถเบาบางตามที่คาดการณ์

ทั้งสองคนลงจากรถเพื่อสลับตำแหน่งกัน ฮั่ว ฉีอัน อธิบายวิธีการขับอย่างใจเย็น

ถัง ซืออวี่ เป็นคนเรียนรู้ไว แม้ไม่ได้จับพวงมาลัยมาสองปีแต่ด้วยความที่ยังอายุน้อยจึงปรับตัวได้รวดเร็ว

ประกอบกับมีผู้ชายคอยนั่งอยู่ข้างๆ ไม่นานเธอก็เริ่มเหยียบคันเร่งและเคลื่อนรถไปข้างหน้าได้อย่างนุ่มนวล

“ค่อยๆ ไป ไม่ต้องรีบ”

ในวัยนี้ ฮั่ว ฉีอัน ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาพอสมควร และสิ่งสำคัญคือเขาควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก

ต่อให้ ถัง ซืออวี่ ทำพลาดหรือทำอะไรเปิ่นๆ เขาก็ไม่ดุด่า

ไม่ใช่เพราะอดทนเก่ง แต่เพราะเขาไม่ได้รู้สึกถึงขั้นต้องเสียอารมณ์กับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ต่างหาก

“พี่ฉีอัน ขับรถก็ไม่เห็นจะยากเลยนะคะ”

ถัง ซืออวี่ เหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์แตะระดับ 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ใบหน้าฉายแววภูมิใจเล็กน้อย

“อืม! อวี่อวี่ขับเก่งมาก วันหลังค่อยมาหัดจอดรถกัน วันไหนว่างพี่จะพาขึ้นทางด่วนไปเหยียบให้เครื่องโล่งสักหน่อย ถึงตอนนั้นค่อยยกคันนี้ให้เธอ หรือจะซื้อคันใหม่ให้ก็ยังได้”

ฮั่ว ฉีอัน เองก็กำลังเรียนรู้วิธีเข้าหาผู้หญิงในรูปแบบใหม่

ความจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า วิธีการจีบแบบรักบริสุทธิ์ที่เขาเคยยึดมั่นมาตลอดนั้นใช้ไม่ได้ผล

เขาจึงสรุปบทเรียนให้ตนเองว่าต้องอยู่กึ่งกลางระหว่างการรุกและการเว้นระยะเพื่อหาจุดสมดุล

อีกอย่าง ผู้หญิงแต่ละคนมีวิธีรับมือแตกต่างกันไป

ประสบการณ์จริงคือครูที่ดีที่สุด!

“พี่ฉีอันจะซื้อรถให้ฉันจริงๆ เหรอคะ”

ถัง ซืออวี่ ดีใจอย่างมาก

“แน่นอนสิ เธอเป็นแฟนพี่ ของของพี่ก็เหมือนของเธอนั่นแหละ”

ฮั่ว ฉีอัน รู้สึกว่าการพูดจาเอาใจโดยไม่ต้องคิดซับซ้อนเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกอินอย่างบอกไม่ถูก

“งั้นฉันขอเลือกรถเก๋งได้ไหมคะ”

แม้จะพอใจกับ SUV คันนี้ แต่เธอยังคงชอบรถเก๋งมากกว่า

“ได้สิ!” ฮั่ว ฉีอัน ยิ้มพลางอธิบาย “ช่วงนี้พี่กำลังจะจดทะเบียนบริษัทพอดี

ถ้าซื้อในนามบริษัทก็จะช่วยลดหย่อนภาษีได้ แถมจัดการเรื่องกฎจราจรได้ง่ายกว่าด้วย”

“แบบนั้นก็ดีเลยค่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องนั่งปวดหัว”

ถัง ซืออวี่ ไม่ได้คิดซับซ้อน

หลังจากหัดขับรถต่ออีกพักใหญ่จน ถัง ซืออวี่ เริ่มเหนื่อย ทั้งสองจึงสลับที่กัน

ฮั่ว ฉีอัน ขับรถมาจอดริมบึงที่มีต้นอ้อขึ้นหนาแน่น ที่นี่เคยเป็นสวนสาธารณะประจำเขตอุตสาหกรรม แต่ปัจจุบันถูกทิ้งร้างไปแล้ว

“ออกไปรับลมก่อนค่อยกลับนะ”

“ค่ะ!”

ถัง ซืออวี่ ลงจากรถตามไป

ฮั่ว ฉีอัน กุมมือหญิงสาวไว้แล้วรั้งตัวเธอเข้ามากอดในอ้อมแขน

“อวี่อวี่ เคยจูบไหม”

“มะ... ไม่เคยค่ะ”

ถัง ซืออวี่ เขินอาย จูบแรกของเธอยังอยู่ครบถ้วน

“งั้นพี่จะสอนให้”

ฮั่ว ฉีอัน ก้มหน้าลงประกบริมฝีปากสีแดงสดของเธอ เขาแง้มริมฝีปากของเธออย่างง่ายดาย ก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปเกี่ยวพัน

สองมือของ ถัง ซืออวี่ กำแน่นก่อนจะค่อยๆ ผ่อนคลายและโอบรอบเอวชายหนุ่มตามสัญชาตญาณ…

ทุ่งต้นอ้อ เปลี่ยนเป็นสีทองไปแล้ว!