ตอนที่ 20 ปรมาจารย์ด้านการจัดการเวลา!
ตอนที่ 20 ปรมาจารย์ด้านการจัดการเวลา!
ตอนที่ 20 ปรมาจารย์ด้านการจัดการเวลา!
ช่วงสาย ฮั่ว ฉีอัน ยืนเฝ้าเครื่องทดสอบไปพลาง แอบเช็กข้อความในโทรศัพท์ไปด้วย
ซาง จื่อซี: “คุณฮั่วคะ จ่ายค่ามัดจำเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ต้องให้คุณเซ็นเอกสารก่อนถึงจะดำเนินเรื่องต่อได้ ส่งรูปใบจองกับรูปรถให้ดูนะคะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “โอเค คุณเอาเอกสารมาให้ผมเซ็นได้ไหม”
ไม่นาน ทางนั้นก็ตอบกลับมา
ซาง จื่อซี: “เอาไปให้ได้ค่ะ คุณสะดวกเซ็นตอนไหนคะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “วันนี้ผมน่าจะเลิกดึกหน่อย ถ้าอย่างไรผมนัดไปเซ็นหน้าหมู่บ้านคุณแล้วกัน ถ้าดึกเกินไปจนไปไม่ได้ เดี๋ยวผมส่งข้อความบอกนะ”
ซาง จื่อซี: “ได้ค่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน ปัดหน้าจอกลับไปหน้าแรก หน้าจอโค้งของเครื่องใหม่ใช้งานลื่นดีทีเดียว เขาเลื่อนดูข้อความต่อไป
ซูชิง: “พี่คะ วันนี้งานยุ่งไหม พรุ่งนี้ก็วันเสาร์แล้วนะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “ยุ่งสิ ต้องรอส่งมอบงานอีก”
เขาไม่ได้รอข้อความตอบกลับ แต่เลื่อนไปดูแชตถัดไปทันที
สวี เสี่ยวลี่: “ลุง บ่ายนี้ว่างไหมคะ หนูคิดออกแล้วว่าอยากได้ของขวัญอะไร หนูขอจับลุงแต่งตัวได้ไหมคะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “??”
เขาอ่านข้อความของยัยเด็กนี่ แล้วรู้สึกไม่เข้าใจจริงๆ
สวี เสี่ยวลี่: “ลุง หนูขอช่วยลุงเลือกเสื้อผ้าใหม่ จับลุงมาแต่งตัวใหม่ได้ไหมคะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “?? เธอหมายถึงคอสเพลย์เหรอ”
สวี เสี่ยวลี่: “อิอิ ลุงคะ หนูอยากจับลุงมาแต่งตัวเป็นประธานบริษัท ได้ไหมคะ”
[ค่าความชอบของ สวี เสี่ยวลี่ +10 (58)]
ฮั่ว ฉีอัน เงียบไปพักหนึ่ง มองดูค่าความชอบแล้วก็อดคิดอกุศลไม่ได้ว่า ยัยเด็กเรียบร้อยคนนี้แอบมีรสนิยมแปลกๆ หรือเปล่า
ฮั่ว ฉีอัน: “เอาสิ! พอดีลุงก็กะจะซื้อเสื้อผ้าใหม่อยู่เหมือนกัน”
สำหรับเด็กเรียบร้อยอย่าง สวี เสี่ยวลี่ เขาไม่ได้สนใจอะไรนัก ยิ่งตอนนี้เขามีเป้าหมายระดับ 70 คะแนนรออยู่แล้ว
แต่ สวี เสี่ยวลี่ น่าจะสนิทกับ ซาง จื่อซี อยู่ แบบนี้ก็น่าสนใจขึ้นมาเลย
สวี เสี่ยวลี่: “ดีใจจัง! ลุงคะ งั้นบ่ายวันนี้เลยได้ไหม บ่ายนี้หนูมีกิจกรรมชมรม แอบโดดออกมาได้ค่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “ตกลง เวลาและสถานที่เธอเลือกเลย เดี๋ยวลุงแอบโดดงานไปหา”
สวี เสี่ยวลี่: “ที่ห้างว่านต๋าได้ไหมคะ บ่ายสองครึ่ง เดี๋ยวหนูไปเช็กชื่อแล้วรีบไปเลยค่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “ประตูสอง ห้างว่านต๋า ไม่เจอไม่เลิกรา”
สวี เสี่ยวลี่: “(โบกมือ) ไม่เจอไม่เลิกราค่ะลุง”
ติ๊ง!
จู่ๆ ก็มีข้อความใหม่เข้ามา
หาน ไฉ่หลิง: “ลุง กินหม้อไฟไหมคะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “ใจตรงกันเลย อยากไปร้านไหนล่ะ”
ที่หรงเฉิงมีร้านหม้อไฟอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทั้งแบบหรูหราและประหยัดให้เลือกตามความพอใจ
แต่อย่าว่าแต่คนต่างถิ่นเลย แม้แต่คนท้องถิ่นเองก็ไม่กล้ากินบ่อยนักเพราะร่างกายมักจะรับไม่ไหว
หม้อไฟเป็นอาหารประเภทที่หากไม่ได้กินนานจะรู้สึกคิดถึง แต่เมื่อกินมากเกินไปก็จะสาบานกับตัวเองว่าจะไม่กินอีกแล้ว
หาน ไฉ่หลิง: “ลุงไม่ยุ่งเหรอคะ งั้นไปร้านเจ๊ผิงตรงถนนสายเหนือดีไหม ร้านเพิ่งเปิดใหม่โปรโมชันคุ้มมาก กินครบสองร้อยลดร้อยนึงแหนะ”
ฮั่ว ฉีอัน คำนวณเวลาดู ช่วงเช้าเขาต้องอยู่กับ ถัง ซืออวี่ ตอนบ่ายมีนัดกับ สวี เสี่ยวลี่ ตอนดึกยังต้องไปหา ซาง จื่อซี
ส่วนมื้อเย็นก็นัด ถัง ซืออวี่ ไว้แล้ว
ฮั่ว ฉีอัน: “ไฉ่หลิง เป็นพรุ่งนี้ได้ไหม”
หาน ไฉ่หลิง: “ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ตอนเที่ยงนะ กินตอนเที่ยงไม่อ้วนง่ายหรอก”
ฮั่ว ฉีอัน: “อืม งั้นลุงจองโต๊ะล่วงหน้านะ ไปกันกี่คนล่ะ”
ผ่านไปพักใหญ่เธอจึงตอบกลับมา “ไปกันสองคนได้ไหมคะ ลี่ลี่กับชิงชิงบอกว่าไม่ว่างมากินข้าวกับหนูน่ะ”
คำพูดของเธอฟังดูมีอะไรแปลกๆ แฝงอยู่ เพราะตอนที่เธอไปชวนเพื่อน คงไม่ได้บอกว่าจะมากินข้าวกับลุงแน่นอน
ฮั่ว ฉีอัน: “สองสาวนั่นยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นเราไปกินกันสองคนก็ได้”
หาน ไฉ่หลิง: “ตกลงตามนี้นะคะลุง”
ฮั่ว ฉีอัน: “ไม่เจอไม่เลิกรานะ แกล้งทำเป็นเพื่อนในเน็ตนัดเจอกันอีกรอบ”
หาน ไฉ่หลิง: “อิอิ ลุงทายสิคะว่าพรุ่งนี้หนูจะจำลุงได้ไหม”
ฮั่ว ฉีอัน: “อยากกินน้ำอะไรล่ะ บอกมาเลย!”
หาน ไฉ่หลิง: “ชาผลไม้ร้านฉาไป่เต้า(1)ค่ะ ขอแก้วใหญ่เบิ้มๆ เลยนะคะ หวานห้าสิบเปอร์เซ็นต์”
ฮั่ว ฉีอัน: “รับทราบ เห็นชาเหมือนเห็นตัว”
หาน ไฉ่หลิง: “งั้นหนูจำได้แน่ค่ะ เพื่อนเน็ตชาผลไม้”
ฮั่ว ฉีอัน: “กลัวแล้วๆ ลุงไปทำงานก่อนนะ”
หาน ไฉ่หลิง: “อืมๆ”
เขายิ้มพลางเตรียมวางโทรศัพท์ลง แต่เห็นข้อความของ ซูชิง ตอบกลับมาพอดี
“พี่คะ หนูบอกไฉ่หลิงกับลี่ลี่ว่าจะไปค้างบ้านป้า แต่ป้าไม่อยู่น่ะสิ พี่คะ พี่เก็บหนูไว้สักคืนได้ไหมคะ” ซูชิง เปิดเกมรุกอีกครั้ง
ฮั่ว ฉีอัน ลังเลครู่หนึ่งพลางคำนวณตารางเวลา
“ชิงชิง หลังสามทุ่มได้ไหม วันนี้พี่ต้องทำโอทีน่ะ”
ซูชิง: “พี่คะ งั้นหนูไปดัดผมรอพี่เลิกงานนะ ถึงเวลาแล้วเดี๋ยวส่งโลเคชันไปให้”
ฮั่ว ฉีอัน ส่งตำแหน่งที่พักปัจจุบันไปให้พร้อมพิมพ์ข้อความ “นี่ที่อยู่พี่นะ เธอเลือกร้านอย่าให้ไกลจากที่นี่มากนักล่ะ”
ซูชิง: “อืมๆ! พี่ทำงานไปเถอะค่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน: “โอเค! [ส่งรูปเครื่องทดสอบ] นี่ไง มนุษย์เงินเดือนผู้ถูกเลือก”
ซูชิง: “(ลูบหัวนะ) จุ๊บปลอบใจค่ะ”
ฮั่ว ฉีอัน ยิ้มมุมปาก ยังไม่วางโทรศัพท์ รีบจัดตารางเวลาอย่างรวดเร็ว
หลายปีก่อน เขาฝึกควบคุมเวลาอย่างเป็นระบบ เพื่อจัดการงานทุกอย่างให้เป็นระเบียบ และแทบไม่เคยพลาดเลย
ไม่คิดเหมือนกันว่าทักษะนี้จะเอามาใช้กับเรื่องนอกเวลางานได้ดีขนาดนี้
“เฉิน ซู่เหนียน!”
เขาเรียกช่างเทคนิคที่สนิทกัน
“ครับผม คุณฮั่ว”
เฉิน ซู่เหนียน รีบวิ่งเข้ามาหา
“ตรงนี้และตรงนี้ ช่วยดูรายงานแล้วเฝ้าเครื่องทดสอบให้ที”
ฮั่ว ฉีอัน อยู่โรงงานมานาน จะเรียกใครมาช่วยก็ไม่ยาก
“คุณฮั่ว วางใจให้ผมจัดการได้เลยครับ”
เฉิน ซู่เหนียน รีบรับช่วงต่อทันที ส่วนงานหลักของตนเองเขากะจะใช้ช่วงพักเที่ยงหรือทำโอทีตอนกลางคืนชดเชยแทน ด้วยความเป็นคนหนุ่มจึงไม่เกรงกลัวความลำบาก
“นายทำงาน ฉันไว้ใจ”
ฮั่ว ฉีอัน ถอดถุงมือป้องกันไฟฟ้าสถิตออกแล้วเลี่ยงออกมาทันที
ไม่นานเขาก็มาถึงโต๊ะพนักงานธุรการ
เห็น ถัง ซืออวี่ กำลังพิมพ์ก๊อกแก๊กอยู่บนคีย์บอร์ด
“อวี่อวี่ ทำอะไรอยู่เหรอ” เขาเดินเข้าไปใกล้
“ทำตารางโอทีของเดือนนี้ค่ะ จะได้คิดค่าบัตรอาหารเดือนหน้า”
วันนี้ ถัง ซืออวี่ ยุ่งมากเพราะเป็นวันที่ 26 แล้ว เธอต้องสรุปยอดบัตรอาหาร พนักงานที่ทำโอทีตอนกลางคืนจะได้ค่าอาหารมื้อเย็นด้วย แต่ละคนทำโอทีไม่เท่ากัน การคำนวณจึงค่อนข้างวุ่นวาย
“พี่ฉีอัน งานเสร็จแล้วหรือคะ”
“โยนให้เฉิน ซู่เหนียน ทำแล้ว”
ฮั่ว ฉีอัน ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ แล้วกุมมือเธอไว้
“ติดใจการจับมือแล้วใช่ไหมล่ะ”
ถัง ซืออวี่ มองค้อน
“ติดใจสิ”
ฮั่ว ฉีอัน พูดต่อ “อวี่อวี่ บ่ายนี้พี่จะแวบออกไปข้างนอกนะ ต้องไปเซ็นเอกสารซื้อรถด้วยตัวเอง แล้วก็จะไปหาของขวัญให้เธอด้วย ก่อนหกโมงเย็นพี่จะกลับมารับไปกินมื้อเย็นด้วยกัน”
“งั้นพี่ก็ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันดูงานให้เอง
พี่ฉีอัน พี่จะให้อะไรเป็นของขวัญเหรอคะ”
ถัง ซืออวี่ เริ่มคาดหวังแล้ว
“ขออุบไว้ก่อน ถึงเวลาเดี๋ยวเธอก็รู้เอง”
ฮั่ว ฉีอัน ไม่ได้เล่นตัว เขาเพียงแค่ยังคิดไม่ออกจริงๆ
“งั้นฉันจะรอนะคะ”
เธอไม่ได้ซักไซ้ต่อเพราะอยากเก็บความตื่นเต้นไว้
“อืม พี่ช่วยเธอคิดบัญชีนะ มาช่วยกันพิมพ์ดีกว่า”
ฮั่ว ฉีอัน มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ การคำนวณเหล่านี้ง่ายสำหรับเขามาก
“เอาสิคะ!”
ถัง ซืออวี่ ขยับเก้าอี้แบ่งที่ว่างให้
จากนั้น คนหนึ่งกดเครื่องคิดเลข อีกคนพิมพ์ข้อมูลลงคีย์บอร์ด บางครั้งสลับกันพิมพ์ชื่อ ทั้งคู่ทำงานประสานกันได้อย่างดี
ฮั่ว ฉีอัน คิดในใจว่าเขาอุทิศชีวิตวัยหนุ่มแปดปีให้โรงงานนี้ไปแล้ว ช่วงใกล้ลาออกเช่นนี้ แอบอู้มาจีบสาวนิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง อีกอย่างเขาก็ไม่ได้ละทิ้งหน้าที่เสียทีเดียว
[ค่าความชอบของ ถัง ซืออวี่ +2 (71)]
………………………………………
(1)[ฉาไป่เต้า (茶百道) – หรือ ‘ChaPanda’ แบรนด์เครื่องดื่มชานมและชาผลไม้ชื่อดังจากจีน]