ตอนที่ 7 ดาวเด่นโรงงาน! ล้อเล่นป่ะเนี่ย

ตอนที่ 7 ดาวเด่นโรงงาน! ล้อเล่นป่ะเนี่ย

มันหมายความว่าไงเนี่ย?

ฮั่ว ฉีอัน จ้องมองบันทึกย้อนหลังของระบบ ค่าความชอบของไฉ่หลิงขึ้นมาแตะ 59 ซูชิง พุ่งไปถึง 75 ส่วน สวี เสี่ยวลี่ นิ่งอยู่ที่ 48

พอลองไล่ดูระบบอยู่พักใหญ่ เขาก็พบว่าระบบตั้งค่าเริ่มต้นให้ปิดการแจ้งเตือนค่าความชอบที่ไม่ถึงเกณฑ์เอาไว้

ถ้าเขาหลับ ระบบก็จะปิดเสียงเตือนเอง แต่ยังบันทึกข้อมูลไว้ให้กลับมาตรวจดูทีหลังได้

แถมยังเลือกตั้งค่าการแจ้งเตือนตามช่วงเวลาหรือระยะทางได้อีกด้วย

การใช้งานก็คล้ายๆ กับการตั้งค่าเสียงเตือนข้อความในโทรศัพท์นั่นแหละ ถือว่าออกแบบมาให้ใช้งานง่ายดี

เขายังไม่ทันได้ลุกไปไหน ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาติดๆ กัน

หาน ไฉ่หลิง: “ลุง... พวกหนูถึงมหา’ลัยแล้วนะคะ ฝันดีค่ะ ของขวัญหนูชอบมากเลย!”

ซูชิง: “ลุง... พวกหนูถึงหอแล้วนะ สุขสันต์วันเกิดอีกรอบค่ะ”

ฮั่ว ฉีอัน ไล่อ่านหน้าต่างระบบต่ออีกครู่หนึ่ง ถึงค่อยทยอยตอบข้อความ

“ชอบก็ดีแล้ว! รีบพักผ่อนซะนะ ฝันดี”

เขาตอบไฉ่หลิง ก่อนจะหันมาพิมพ์หาเป้าหมายที่คะแนนจ่อเพดาน “ชิงชิง... ไว้เดี๋ยวลุงชดเชยของขวัญวันเกิดย้อนหลังให้เรานะ”

ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบทะลุอก รู้สึกเหมือนเงินหลักสิบล้านกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่ตรงหน้า ใครบ้างล่ะจะไม่ชอบเงิน?

ในฐานะหนุ่มโสดวัยสามสิบที่ยังไม่มีทั้งบ้านและรถ พวกเธอนี่แหละคือ ‘ขุมทรัพย์’ ที่จะช่วยให้เขาพลิกชีวิตได้

“ลุง... แล้วลุงจะให้อะไรหนูเหรอคะ?”

ซูชิง ที่เพิ่งกลับถึงหอพัก รีบถืออ่างน้ำเดินออกมาที่ลานซักล้างรวม จะได้แอบแชตสะดวกๆ

“อยากได้อะไรล่ะ? ลุงตอนนี้ไม่ขัดสนเรื่องเงินหรอกนะ (อีโมจิยิ้มร้าย)”

ความจริง ฮั่ว ฉีอัน เตรียมตัวจะลุกกลับแล้วเชียว แต่การขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปพิมพ์ไปมันไม่สะดวก เลยนั่งต่ออีกหน่อย เอาเข้าจริงก็ยังไม่ค่อยง่วงด้วยแหละ

ซูชิง: “ลุง... ลุงแอบคิดอะไรกับไฉ่หลิงของพวกหนูหรือเปล่าเนี่ย ถึงได้มาติดสินบนหนูแบบนี้?”

ฮั่ว ฉีอัน: “พูดจาเลอะเทอะ... นี่มันคือ ‘ค่าปิดปาก’ ต่างหาก”

สิ้นประโยค เขาก็โอนเงินผ่านวีแชทไปให้เธอทันที 500 หยวน

[ซูชิง รับเงินโอนแล้ว]

ซูชิง: “ลุงเริ่มไม่ซื่อแล้วนะเนี่ย”

ฮั่วฉีอัน: “ไม่ล้อเล่นแล้ว... เธอเองก็รู้ว่าลุงเพิ่งจบความสัมพันธ์มาราธอนมา แถมยังเป็นรักแรกด้วย ตอนนี้ลุงยังไม่มีแก่ใจจะไปมีความรักกับใครหรอก

อีกอย่างลุงก็แก่ป่านนี้แล้ว จะไปคู่ควรกับไฉ่หลิงได้ยังไง ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยจริงๆ เป็นแค่เพื่อนกินข้าวกันน่ะดีที่สุดแล้ว”

ในเมื่อเขารู้ว่าค่าความชอบของ ซูชิง สูงถึง 75 การจะปั่นหัวหรือคุยเล่นยังไงก็ดูจะเป็นเรื่องง่ายไปหมด

ซูชิง: “ลุง... หนูไม่พูดเล่นแล้วก็ได้ งั้นหนูขอเลือกโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่สักเครื่องได้ไหมคะ?”

ซูชิง: “หนูจะดูโลภไปนิดนึงไหมนะ...”

เธอเริ่มรู้สึกใจเสียที่ขอของราคาสูงไป เลยรีบพิมพ์ส่งไปแก้ตัวอีกข้อความ: “ไว้ถึงวันเกิดหนู... หนูจะให้ของขวัญลุงคืนบ้างนะคะ”

“ได้สิ... จะไปเดินเลือกที่ร้านหรือจะสั่งออนไลน์ล่ะ? พอดีลุงก็อยากเปลี่ยนเครื่องใหม่เหมือนกัน ซื้อพร้อมกันเลยสิ”

ตอนนี้คนที่ ฮั่ว ฉีอัน อยากจะจัดการมากที่สุดก็คือ ซูชิง แต่เขาก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยปากขอมือถือกันตรงๆ สมแล้วที่เป็นพวกผ่านโลกมาพอตัว

“ลุงตกลงจริงๆ เหรอคะ? งั้นเราไปเลือกที่ร้านด้วยกันได้ไหม?”

ซูชิง ดีใจจนเนื้อเต้น เธอไม่ได้กะจะเลือกรุ่นที่แพงหูฉี่หรอก เต็มที่ก็ห้าหกพัน ไม่เกินราคาสร้อยของไฉ่หลิงหรอกน่า

มือถือที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ราคาแค่สองพันหยวน หลายครั้งก็รู้สึกอายเวลาหยิบขึ้นมาใช้

“ได้สิ ไว้ค่อยนัดเวลากันอีกที ดึกมากแล้ว รีบไปนอนเถอะ นอนดึกมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ”

ฮั่ว ฉีอัน รู้สึกว่าต้องตั้งสติและวางแผนให้ดี การนัดเจอครั้งหน้า ไม่ว่าจะยังไงเขาต้องปิดจ๊อบค่าความชอบของ ซูชิง ให้ถึง 80 ให้ได้ ไม่ใช่แค่เพื่อเงินรางวัลสิบล้าน แต่เพื่อปลดล็อกความสำเร็จในระดับ 70 คะแนนเป็นครั้งแรกด้วย

“ลุง... ฝันดีนะคะ”

ซูชิง ส่งข้อความทิ้งท้ายด้วยหัวใจที่เต้นรัวจนมือไม้สั่นไปหมด

ฮั่ว ฉีอัน กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์เช่าขนาดห้าสิบตารางเมตร ปกติเขาอยู่ตัวคนเดียวและไม่เคยทำกับข้าว การอยู่แบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ

ภายในห้องมีแต่ร่องรอยของแฟนเก่าหลงเหลืออยู่เต็มไปหมด  ทำให้เขายากจะสงบใจ

สัญญาเช่ายังเหลืออีกหนึ่งเดือน แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะย้ายออกทันทีเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง หรือไม่ก็อาจจะซื้อบ้านเป็นของตัวเองสักหลังไปเลยให้มันจบๆ ไป

เจ็ดโมงครึ่งตอนเช้า

ฮั่ว ฉีอัน ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าออกจากบ้านตามความเคยชิน

ชีวิตพนักงานโรงงานมันก็เฮงซวยแบบนี้แหละ ต้องตอกบัตรเข้างานตอนแปดโมงเช้าทุกวัน

ผิดกับพวกพนักงานออฟฟิศในหรงเฉิงที่มักจะเริ่มงานกันตอนเก้าโมงครึ่งหรือสิบโมงด้วยซ้ำ

โรงงานที่เขาทำอยู่ ถือเป็นศูนย์วิจัยและพัฒนาด้วย มีพนักงานฝ่ายผลิตไม่กี่สิบคน ขณะที่พนักงานออฟฟิศก็มีจำนวนพอๆ กัน

วิศวกรมีประมาณสิบกว่าคนและช่างเทคนิคอีกยี่สิบกว่าชีวิต

ผลประกอบการค่อนข้างดีเลยล่ะ

หากไม่มีอะไรผิดพลาด เขาก็คงอยู่ที่นี่ไปจนเกษียณนั่นแหละ หรือไม่ก็จนกว่าโรงงานจะเจ๊ง

เพราะที่นี่ถือว่ามั่นคงมาก แถมเขายังมีเส้นสายอยู่บ้าง

แค่กๆ...

เขาเคยอุ้มอดีตภรรยาของหัวหน้าไปส่งโรงพยาบาลจนรอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด ถือเป็นบุญคุณครั้งใหญ่ที่ทำให้เขาได้รับการเอ็นดูเป็นพิเศษ แค่นั้นแหละ

เจ็ดโมงสี่สิบสามนาที เขามาถึงโรงอาหาร

เมนูเช้าวันนี้คือ น้ำเต้าหู้ ซาลาเปา และไข่ต้มใบชา

ระหว่างที่กำลังเคี้ยวซาลาเปา ฮั่ว ฉีอัน ก็นึกสนุก ลองกลั้นใจใช้ระบบตรวจสอบป้าโรงอาหารดูเสียหน่อย

[ชื่อ: เหลียง ซิ่วเหมย]

[อายุ: 52]

[หน้าตา: 45]

[รูปร่าง: 49]

[ทรัพย์สิน: 320,000, บ้านสองหลัง!]

[ประสบการณ์: 12 (สุขภาพไม่ค่อยดี)]

[ค่าความชอบ: 65]

ฮั่ว ฉีอัน เห็นแบบนี้ก็แทบจะสำลักน้ำเต้าหู้

เชี่ย... ค่าความชอบ 65!?

นี่มันสูงกว่าแฟนเก่าที่คบกันมาแปดปีเสียอีก!

ระบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว ป้าเหลียงแค่ตักกับข้าวให้เขาบ่อยหน่อย ทำไมคะแนนถึงพุ่งมาขนาดนี้ได้ว่ะเนี่ย!

ในฐานะวิศวกร เขาสามารถกินข้าวในโรงอาหารได้โดยไม่ต้องรูดบัตร

ช่วงเวลานี้โรงอาหารก็ยังไม่ค่อยมีคน

ฝั่งตรงข้ามมีสาวโรงงานหน้าตาคุ้นๆ นั่งอยู่คนหนึ่ง กะด้วยสายตาแล้ว หน้าตาน่าจะราวๆ หกสิบ

[ชื่อ: หวัง เซิ่งหนาน]

[อายุ: 23]

[หน้าตา: 57]

[รูปร่าง: 52]

[ทรัพย์สิน: 20,000]

[ประสบการณ์: 5 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 46]

ฮั่ว ฉีอัน ลอบถอนหายใจ คิดว่าก็ดีไปอีกแบบ หน้าตาระดับนี้คงหาคู่แต่งงานได้ไม่ยากหรอก

สาวโรงงานส่วนใหญ่ในหรงเฉิงมักจะมีคุณภาพคละเคล้ากันไป หรือพูดตรงๆ ก็คือแค่ระดับพอใช้ ไม่มีใครเด่นๆ เลย

เงินเดือนที่นี่มันต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ รั้งสาวๆ สวยๆ วัยรุ่นไว้ไม่ได้หรอก

หลังจัดการมื้อเช้าเสร็จ เขาเดินขึ้นไปสแกนนิ้วเข้างาน

เจ็ดโมงห้าสิบห้านาที

ความจริงวิศวกรอย่างเขาไม่ต้องกลัวเรื่องมาสายหรอก เพราะสามารถใช้ชั่วโมงโอทีมาหักลบกลบหนี้ได้ตลอด

แต่ด้วยนิสัยรักในอาชีพที่ทำมาตลอดเก้าปี เขาแทบไม่เคยมาสายเลยสักครั้ง มีแต่เลิกงานดึกจนนับครั้งไม่ถ้วนมากกว่า

สแกนนิ้วเสร็จก็เปลี่ยนเป็นรองเท้าและชุดป้องกันไฟฟ้าสถิต (ESD) สีขาวล้วน แล้วผลักประตูเข้าไปในห้องคลีนรูมอันเงียบกริบ

งานหลักของวิศวกรผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์คือการทดสอบตัวอย่าง หากเจอจุดบกพร่องก็ต้องลงมือแก้ไขหรือซ่อมแซมให้จบ ก่อนจะส่งเรื่องเข้าสู่ไลน์ผลิตจริงต่อไป

ตอนนี้เขายังไม่รีบเริ่มงาน ขอเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ ก่อน พลางใช้ระบบสแกนสถานะผู้หญิงทุกคนที่เดินผ่าน ไม่เว้นแม้แต่พนักงานทำความสะอาด

แต่กลับไม่พบใครที่พอจะทำเงินรางวัลให้เขาได้เลย ระดับ 80 นี่ไม่ต้องพูดถึง หาไม่เจอเลย ส่วนระดับ 70 ก็ดันเป็นคุณแม่ลูกสองไปแล้ว

จนกระทั่งสายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวมชุดกราวน์สีขาวยาวแต่จงใจปลดกระดุมออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตพอดีตัวกับกางเกงยีนส์รัดรูปที่เน้นสัดส่วนโค้งเว้าได้ชัดเจน

ผู้หญิงคนนี้สูงประมาณ 168 เซนติเมตร ผมยาวสลวย รูปหน้าไข่ แต่งหน้าอ่อนๆ คิ้วโก่งเรียวดั่งใบหลิว ผิวขาวมาก ทาลิปสติกสีระเรื่อดูชุ่มฉ่ำ

มาแล้ว... เป้าหมายอันดับหนึ่ง ดาวเด่นประจำโรงงาน

[ชื่อ: ถัง ซืออวี่]

[อายุ: 22]

[หน้าตา: 82]

[รูปร่าง: 83]

[ทรัพย์สิน: 30,000!]

[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: -10]

เวรเอ๊ย!

นี่มันหยามกันชัดๆ

ฮั่ว ฉีอัน ไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเกลียดขี้หน้าเขาถึงขนาดที่ค่าความชอบติดลบ

เสียแรงที่เขาแอบเล็งเธอไว้เป็นอันดับหนึ่งในใจมาตลอด

“คุณฮั่ว... อรุณสวัสดิ์ค่ะ!”

เสียงหวานหูที่มาพร้อมกับรอยยิ้มการค้าของเธอทำเอาเขาทำตัวไม่ถูก

ถัง ซืออวี่ ส่งยิ้มหวานจับใจให้เขาพร้อมถือแฟ้มเอกสารแนบอก เธอจงใจปล่อยผมยาวสลวยโดยไม่มัดรวบ แถมยังสวมชุดคลีนรูมพริ้วไหวราวกับเป็นเสื้อโค้ตตัวยาว

ทุกครั้งที่เธอเดินผ่านไลน์ผลิต ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนรันเวย์แฟชั่นโชว์

“อรุณสวัสดิ์ครับ”

ฮั่ว ฉีอัน ปั้นหน้าขรึม คิดๆ ดูแล้วก็ไม่เห็นเป็นไร ในเมื่อเขาเห็นเธอเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่คุ้นหน้ากัน แต่จะไปห้ามไม่ให้ใครเกลียดขี้หน้าก็คงไม่ได้เสียด้วย

แต่สาบานได้เลยนะ เมื่อกี้เขาสแกนผู้หญิงมาตั้งสิบกว่าคน ค่าความชอบต่ำสุดยังอยู่ที่ 5 แต้ม

แล้วทำไมดาวเด่นประจำโรงงานคนนี้ถึงได้รังเกียจเขาระดับติดลบขนาดนี้ล่ะ?

ทักทายเสร็จ ถัง ซืออวี่ ทำท่าจะเดินจากไป หน้าที่ของเธอคือพนักงานธุรการประสานงานระหว่างฝ่ายผลิตกับฝ่ายบริหาร เมื่อกี้เธอเพิ่งลงไปรับเอกสารสำคัญมาจากด้านล่าง

“เดี๋ยวก่อนครับ”

ฮั่ว ฉีอัน เรียกเธอไว้ “รบกวนขอใบลาออกให้ผมสักใบสิ”

“ใบลาออกเหรอคะ?” ถัง ซืออวี่ ชะงัก สีหน้าตกใจอย่างปิดไม่มิด

“คุณฮั่วจะเอาไปให้ใครเหรอคะ?”

“ให้ผมเองนี่แหละ ผมจะลาออกแล้ว”

ฮั่ว ฉีอัน ถอดใจแล้ว เลิกจีบดาวเด่นโรงงานไปเลย ในเมื่อคะแนนติดลบซะขนาดนี้ การจะดึงค่าความชอบให้ถึง 80 คงเหนื่อยเปล่า

สู้เอาเวลาไปทุ่มให้ไฉ่หลิงที่มีแต้มบุญสูงกว่า แถมรูปร่างยังแตะ 89 คะแนนดีกว่าไหม? ขอแค่อีกนิดเดียวให้ถึง 90 เขาก็จะได้รางวัลใหญ่ระดับพันล้านมาครองแล้ว

“คุณฮั่ว... จะลาออกจริงๆ เหรอคะ?”

ถัง ซืออวี่ แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ก็เธอเพิ่งได้ยินข่าวเมาท์ในห้องชงกาแฟมาหมาดๆ ว่าคุณฮั่วคนนี้แอบไปตีท้ายครัวผู้จัดการหวัง เป็นชู้กับคุณนายจ้าวที่เป็นผู้ถือหุ้น จนทำให้ทั้งคู่ต้องหย่ากัน

ถ้าเป็นแบบนี้จริง คุณฮั่วจะลาออกไปทำไม? ในเมื่อเขากำลังจะได้เสวยสุขบนกองเงินกองทองต่อแท้ๆ...