ตอนที่ 3 นัดเจอ หาน ไฉ่หลิง!

ตอนที่ 3 นัดเจอ หาน ไฉ่หลิง!

ฮั่ว ฉีอัน: “ออกมาได้ไหม?”

เขาอยากหาเงินใจจะขาดแล้ว

ถ้าจัดการเป้าหมายระดับ 80 คะแนนขึ้นไปได้สำเร็จ เขาจะได้รางวัลถึง 100 ล้านหยวนเชียวนะ!

ความง่วงเหงาหาวนอนมลายหายไปสิ้น เขานึกถึงตอนอายุ 25 ที่เคยอดนอนสองวันสองคืนติดกันได้สบายๆ แค่นี้ถือว่าจิ๊บๆ

ไฉ่หลิง: “ลุง เดี๋ยวหนูส่งโลเคชันให้นะ ครึ่งชั่วโมงถึง น่าจะไปกันสักสามสี่คนนะคะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “รับทราบ”

ไม่นานโลเคชันก็เด้งขึ้นมา... ‘ร้านปิ้งย่างเสี่ยวหม่าเกอ’ แม้เขาจะไม่เคยไป แต่ก็รู้จักย่านนั้นดี

เขารีบล็อกเอาต์ออกจากเครื่องทันที

เดินแกมวิ่งออกจากร้านอินเทอร์เน็ต พลางคำนวณเวลาไปด้วย เขาขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าใช้เวลาแค่สามนาทีครึ่งก็ถึงใต้ตึก

เป็นอพาร์ตเมนต์คนโสดที่เขาเช่าอยู่เดือนละเก้าร้อยหยวน

ใช้เวลาขึ้นตึกไม่ถึงหนึ่งนาที

อาบน้ำอีกสามนาที…

หลังจากขลุกอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตมาทั้งวันและสูบบุหรี่ไปสองซอง ตัวเขาเหม็นกลิ่นบุหรี่คลุ้งจนทนไม่ไหว

เขาใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดลวกๆ พลางรีบควานหาชุดที่ดูดีที่สุดมาสวม

สองนาทีต่อมาขณะกำลังจะก้าวออกจากห้อง เขาตบหน้าผากตัวเองดังปึก รีบเดินกลับไปหยิบของขวัญที่ตั้งใจจะให้แฟนเก่าติดมือไปด้วย

วันเกิดตัวเองแท้ๆ แต่กลับต้องเป็นฝ่ายให้ของขวัญ... เหอะ

ปิดประตู ลงตึก... รวมแล้วใช้เวลาแค่ 10 นาที

ฮั่ว ฉีอัน มาถึงที่หมาย เขารีบจองโต๊ะกลมและสั่งของย่างมาประเดิมไว้ก่อน

ผ่านไปอีกสามนาทีเขารีบจ้ำอ้าวไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้าม โชคดีที่ได้บุหรี่ผู้หญิงแบบเม็ดบีบมาสองสามซอง พร้อมไฟแช็กอีกหลายอัน

พอกลับมาถึงร้าน รวมเวลาที่ใช้ไปทั้งหมดคือยี่สิบเจ็ดนาทีพอดิบพอดี

เขาเป็นวิศวกรที่มีทักษะการคำนวณเป็นเลิศ มักจะแม่นยำเรื่องตัวเลขและเวลาเสมอ

พอเห็นว่ายังมีเวลาเหลือ เขาจึงกดสั่งชานมจากร้านมี่เสวี่ย (Mixue) ที่ตั้งอยู่แถวนั้น ร้านนี้ปิดตีสองครึ่ง ทำเอาคู่แข่งละแวกนี้ตายเรียบ

ติ๊ง…

ไฉ่หลิง: “ลุง พวกหนูใกล้ถึงแล้วนะ”

ฮั่ว ฉีอัน: “ถึงแล้วเหมือนกัน”

ไฉ่หลิง: “อิอิ”

ไม่กี่นาทีต่อมา รถบีวายดี ฉิน (BYD Qin) สีขาวซึ่งเป็นรถยอดฮิตของแอปเรียกรถในหรงเฉิง (เฉิงตู) ก็มาจอดหน้าร้าน

ประตูรถเปิดออก หญิงสาวหน้าตาดีในชุดสุดฮอตก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ แต่งหน้ามาอย่างดี

[ชื่อ: หาน ไฉ่หลิง]

[อายุ: 19]

[หน้าตา: 85]

[รูปร่าง: 89]

[ทรัพย์สิน: 2,000 หนี้สิน 6,000]

[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 27]

ฮั่ว ฉีอัน ใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะรักแรกพบหรอก แต่เป็นเพราะ ‘รูปตรงปก’ กว่าที่คิด

ไฉ่หลิงได้คะแนนเกิน 80 จริงๆ เสียด้วย แต่เขาก็แอบเสียดาย เพราะคะแนนรูปร่างที่ 89 กับ 80 นั้นได้รางวัลไม่ต่างกันเลย

‘ระบบ... รูปร่างสามารถเพิ่มจาก 89 เป็น 90 ด้วยการออกกำลังกายได้ไหม?’

ฮั่ว ฉีอัน ลองหยั่งเชิงในใจ เพราะส่วนต่างมันคือ 100 ล้าน กับ 1,000 ล้านเชียวนะ!

นึกไม่ถึงว่าระบบจะตอบกลับมาด้วยเสียงสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์:

[ระบบ: รูปร่างสามารถเพิ่มคะแนนได้ด้วยการออกกำลังกายและโภชนาการ แต่ห้ามใช้เทคโนโลยีทางการแพทย์ รางวัลจะยึดตามคะแนน ณ เวลาที่บรรลุเป้าหมายเท่านั้น]

ฮั่ว ฉีอัน เริ่มจับทางได้แล้ว หากคะแนนรูปร่างอยู่ที่ 89 แล้วเขาทำค่าความชอบได้ถึง 80 เขาจะได้รับรางวัล 100 ล้าน แต่ถ้าเขาสามารถบีบให้อีกฝ่ายไปออกกำลังกายจนรูปร่างขยับขึ้นไปที่ 90 ก่อนที่ค่าความชอบจะถึงเกณฑ์ รางวัลจะพุ่งทะยานเป็น 1,000 ล้านทันที

ในทำนองเดียวกัน หากค่าความชอบไปถึงระดับ 100 รางวัลครั้งที่สองก็จะอิงตามเกณฑ์ปัจจุบัน หากในตอนนั้นรูปร่างของเธอพังลงหรือคะแนนลด รางวัลครั้งที่สองก็จะลดหลั่นตามไปด้วย

ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ ‘จังหวะเวลา’ ที่ภารกิจบรรลุผลเป็นสำคัญ

เขาดึงสติกลับมาจดจ่อกับสถานการณ์ตรงหน้า เมื่อเบาะหลังของรถมีหญิงสาวอีกสองคนก้าวลงมา

คนหนึ่งแต่งหน้าประณีต ส่วนอีกคนโชว์ผิวหน้าสดอย่างมั่นใจ ทั้งสามคนล้วนมีส่วนสูงที่โดดเด่นจนสะดุดตา

ฮั่ว ฉีอัน ไม่รอช้า รีบเดินเข้าไปทักทายเป้าหมายหลักทันที

“ไฉ่หลิง”

“ลุงนั่นเอง” หาน ไฉ่หลิง สังเกตเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนรออยู่หน้าร้านตั้งแต่ตอนเธอลงรถแล้ว

“อืม สวัสดีครับ ผมชื่อฮั่ว ฉีอัน” สามสิบปีที่ผ่านมาไม่ได้เสียเปล่า เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพอที่จะไม่ทำตัวเป็นไก่อ่อนยืนประหม่าเวลาเจอสาวสวย

“ลุง... นึกไม่ถึงเลยนะว่าตัวจริงจะหล่อใช้ได้ขนาดนี้” หาน ไฉ่หลิง สารภาพตามตรง เดิมทีเธอจินตนาการว่า ‘ลุง’ ในแชตน่าจะเป็นพนักงานโรงงานผอมแห้งขอบตาดำคล้ำ

แต่ชายตรงหน้ากลับตัวสูงใหญ่ ดูล่ำสัน แม้จะมีพุงนิดหน่อยตามประสาคนวัยทำงานแต่ก็ไม่ได้ดูอ้วน แถมยังดูสะอาดสะอ้าน ผมดกหนาจนเดาอายุไม่ออก มองแวบแรกนึกว่าแค่ยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด

[ค่าความชอบของ หาน ไฉ่หลิง +6 (33)]

“แบบนี้ยังเรียกว่าหล่ออีกเหรอ โทรมจะแย่แล้ว” ฮั่ว ฉีอัน คลี่ยิ้มทักทาย “ไปเถอะ เข้าไปข้างในกัน พวกเธอว่าโต๊ะนี้โอเคไหม ถ้าไม่ชอบจะเปลี่ยนก็ได้นะ”

“ลุง โต๊ะนี้แหละดีแล้วค่ะ” หาน ไฉ่หลิง หันไปเรียกเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคน พวกเธอเคยมาที่นี่หลายครั้งและมักจะสั่งเดลิเวอรี่จากร้านนี้เป็นประจำอยู่แล้ว

“งั้นก็ดีเลย ผมสั่งของกินเล่นมาวางไว้บ้างแล้ว พวกเธออยากทานอะไรสั่งเพิ่มได้เต็มที่เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเครื่องดื่มก็หยิบได้ตามสบาย ไม่บังคับดื่มหรอก”

“ลุงพูดเองนะ งั้นพวกหนูไม่เกรงใจแล้วนะคะ” หาน ไฉ่หลิง เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ “ลุงคะ หนูชื่อหาน ไฉ่หลิง นี่ชื่อจริงเลยนะ ส่วนนี่เพื่อนร่วมห้องหนู ซูชิง กับสวี เสี่ยวลี่ค่ะ”

“สวัสดีครับ” ฮั่ว ฉีอัน ทักทายอย่างสุภาพแต่ไม่ได้ยื่นมือไปจับ ตามธรรมเนียมในหรงเฉิง

หากไม่ใช่การพบปะที่เป็นทางการมากๆ ชายหญิงมักจะไม่จับมือทักทายกัน กลับเป็นพวกผู้ชายด้วยกันเสียอีกที่มักจะแย่งกันจับมือเพื่อแสดงไมตรี

ตอนนี้ เขามีเวลาแค่ไม่กี่วินาทีในการพิจารณา ซูชิง และสวี เสี่ยวลี่ อย่างละเอียด

หากเทียบกับแฟนเก่าของเขา สองสาวตรงหน้าถือว่ามีแรงดึงดูดไม่แพ้กัน

เพียงแต่แฟนเก่าของเขาจะดูมีวุฒิภาวะและแต่งตัวมีสไตล์มากกว่า ส่วนสองคนนี้กลับได้เปรียบที่ความสดใสและผิวพรรณที่เต่งตึงตามวัยสาว

[ชื่อ: ซูชิง]

[อายุ: 20]

[หน้าตา: 75]

[รูปร่าง: 73]

[ทรัพย์สิน: 1,000 หนี้สิน 30,000]

[ประสบการณ์: 3 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 5]

…………………………………

[ชื่อ: สวี เสี่ยวลี่]

[อายุ: 19]

[หน้าตา: 72]

[รูปร่าง: 74]

[ทรัพย์สิน: 4,000]

[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 10]

…………………………………

[ชื่อ: หาน ไฉ่หลิง]

[อายุ: 19]

[หน้าตา: 85]

[รูปร่าง: 89]

[ทรัพย์สิน: 2,000 หนี้สิน 6,000]

[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]

[ค่าความชอบ: 33]

ฮั่ว ฉีอัน กวาดสายตาเช็กสถานะและเทียบข้อมูลของทั้งสามคนอย่างรวดเร็ว

แม้ไม่ต้องพึ่งพาระบบ เขาก็พอมองออกว่า หาน ไฉ่หลิง นั้นสวยโดดเด่นกว่าใครเพื่อน

ข้อมูลพวกนี้ทำให้เขาเริ่มจับทางระบบได้ โดยเฉพาะเรื่องทรัพย์สินกับหนี้—โคตรมีประโยชน์

หนี้สินหลักพันของไฉ่หลิงถือเป็นเรื่องปกติ ส่วน สวี เสี่ยวลี่ ที่โชว์หน้าสดนั้นดูจะเป็นเด็กสาวที่ประวัติสะอาดที่สุด

ขณะที่ ซูชิง ซึ่งมียอดหนี้ถึงสามหมื่นหยวนอาจจะดูหนักหนาสำหรับนักศึกษาปีสอง แต่สำหรับเขาในตอนนี้ เงินแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป

สรุปแล้วก็แค่เด็กสาวธรรมดา

และถ้าเขาสามารถทำให้ใครสักคนมีค่าความชอบถึง 80 ได้ รางวัลร้อยล้านหยวนก็จะตกเป็นของเขาทันที

แผนการ ‘เน้นปริมาณ’ ในตอนแรกจึงถูกพับเก็บไปอย่างรวดเร็ว เพราะเมื่อได้เห็น ‘คุณภาพ’ ระดับสูงตรงหน้า เขาก็รู้ทันทีว่าควรทุ่มเทให้ใคร

ส่วนค่าประสบการณ์นี่ก็น่าจะตรงกับที่เขาคิดไว้…