ตอนที่ 1 อายุสามสิบ ระบบเปิดใช้งาน
ตอนที่ 1 อายุสามสิบ ระบบเปิดใช้งาน
ตอนที่ 1 อายุสามสิบ ระบบเปิดใช้งาน
“รับบริการนวดถึงที่ สนใจติดต่อ...”
“จ่ายเงินเมื่อเจอตัว โทร...”
ฮั่ว ฉีอัน เอื้อมมือไปดึงนามบัตรบนกระจกออก เขามองใบหน้าซูบซีดของตัวเองในกระจกแล้วแค่นยิ้มเยาะ ก่อนจะปานามบัตรแผ่นนั้นทิ้ง แล้ววักน้ำเย็นเฉียบขึ้นมาล้างหน้า
นี่ก็ล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเที่ยงคืนแล้ว... เขาเพิ่งจะผ่านพ้นการฉลองวันเกิดอายุครบสามสิบปีของตัวเองเพียงลำพังในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่
เขาเป็นเด็กกำพร้า ไร้ญาติขาดมิตร... แต่เขาก็ยังมีแฟน!
แฟนสาวที่คบหาดูใจกันมายาวนานถึงแปดปีเต็ม
กริ๊งงง!
ฮั่ว ฉีอัน คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวเดินออกจากร้านอินเทอร์เน็ต
“ฉีอัน สุขสันต์วันเกิด!”
เสียงร่าเริงของ จางเสวี่ย ดังลอดผ่านสายโทรศัพท์มา
“อืม...”
น้ำเสียงของ ฮั่ว ฉีอัน แหบพร่า เขารอคอยสายนี้มาทั้งวัน สูบบุหรี่ไปถึงสองซองเต็ม ท้ายที่สุดก็ได้คุย... แต่มันกลับให้ความรู้สึกว่างเปล่าเสียจนเหมือนไม่ได้รออะไรเลย
“เสียงคุณเป็นอะไรไป นอนเร็วจังเลย! นี่เพิ่งจะเลยเที่ยงคืน ฉันก็รีบโทรมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์เลยนะ แต่พอดีฉันนัดเพื่อนไปคัชการ์(1)แล้วน่ะ รู้ว่าคุณยุ่งก็เลยไม่ได้ชวนไปด้วย ไว้ฉันกลับมาอาทิตย์หน้าจะจัดวันเกิดย้อนหลังให้นะ...”
จางเสวี่ย เจื้อยแจ้วผ่านสายโทรศัพท์ไปพลาง ลากกระเป๋าเดินทางไปด้วย
“เสี่ยวเสวี่ย...”
ฮั่ว ฉีอัน อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแทรกขึ้นมา “คุณจำได้ไหมว่าปีนี้ผมอายุเท่าไหร่แล้ว?”
“ก็ยี่สิบเก้าไง”
จางเสวี่ย ตอบด้วยน้ำเสียงแปลกใจ เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเหรอ?
ฮั่ว ฉีอัน เหม่อมองดวงไฟริมถนนที่ไม่ไกลออกไป แสงของมันสว่างจ้า แต่กลับไม่อาจสาดส่องไปถึงความมืดมิดของท้องฟ้ายามค่ำคืนได้เลยแม้แต่น้อย
“เสี่ยวเสวี่ย... ผมสามสิบแล้วนะ”
น้ำเสียงของเขาแหบแห้งจนแทบจะกลืนหายไปในลำคอ
“สาม... เร็วขนาดนี้สามสิบแล้วเหรอเนี่ย”
จางเสวี่ย ชะงักและรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย “เอาล่ะๆ ฉันถึงสนามบินแล้วนะ ไว้กลับไปจะชดเชยวันเกิดชุดใหญ่ให้ดีกว่านี้นะ รักนะจุ๊บๆ”
ฮั่ว ฉีอัน เงียบงันไปชั่วขณะ ภาพความทรงจำตลอดแปดปีระหว่างเขากับ จางเสวี่ย ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ... และท้ายที่สุด มันก็กลั่นกรองออกมาเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ว่า “เสี่ยวเสวี่ย... เราแต่งงานกันเถอะ”
“โธ่! ฉีอัน คุณเอาอีกแล้วนะ ตกลงกันแล้วไงว่าจะยังไม่คุยเรื่องแต่งงานตอนนี้ รออีกสักสองสามปีค่อยว่ากัน...”
จางเสวี่ย บ่นกระปอดกระแปด ก่อนที่สายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นเพื่อนสนิทสองคน จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดทันที “แค่นี้นะฉีอัน ฉันเจอถิงถิงกับเพื่อนแล้ว ไว้ค่อยคุยกันนะ”
“เสี่ยวเสวี่ย... เราเลิกกันเถอะ”
ฮั่ว ฉีอัน เหนื่อยล้าเกินกว่าจะแบกรับไหวอีกต่อไป ถ้านับรวมครั้งนี้ด้วย ก็เป็นครั้งที่ 100 พอดีที่เขาเอ่ยปากขอแต่งงาน เขาจริงจังทุกครั้ง… แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับมาก็คือการถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดีทุกครั้งเช่นกัน
“เลิกเหรอ? ฉีอัน อย่ามาตลกน่า ไว้ฉันกลับไปนะ รักนะ”
จางเสวี่ย ชิงตัดสายทิ้ง เธอรู้นิสัยเขาดี และคิดเอาเองว่า ฮั่ว ฉีอัน แค่ยกเรื่อง ‘เลิกกัน’ มาข่มขู่เพื่อบีบบังคับให้เธอแต่งงานด้วย แต่เธอยังใช้ชีวิตวัยรุ่นเที่ยวเล่นไม่หนำใจเลยนี่นา!
ถ้าขืนตกลงแต่งงานไป ขั้นต่อไปก็ต้องถูกบังคับให้มีลูก ชีวิตก็คงถูกผูกมัดไปตลอดกาล แล้วเธอจะมีอิสระเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร?
ฮั่ว ฉีอัน มองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปแล้วด้วยรอยยิ้มขื่น พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำสัญญาที่ จางเสวี่ย เคยให้ไว้... เธอบอกว่าอย่างช้าที่สุดจะแต่งงานกับเขาตอนอายุสามสิบ
แต่พอถึงวัยสามสิบจริงๆ เธอกลับลืมทุกอย่าง แม้แต่วันเกิดเขาก็ยังจำผิดอีก
“ขอแต่งงานร้อยครั้งนั่นคือเรื่องจริง... ส่วนการขอเลิกครั้งแรกนี่ก็จริงเหมือนกัน จางเสวี่ย ผมขอปล่อยคุณกลับไปอยู่ในโลกของคุณนะ”
ฮั่ว ฉีอัน ปาดน้ำตาที่หางตา เขาเลิกคาดหวังว่าแฟนเก่าจะเข้าใจความปรารถนาอันแรงกล้าของเด็กกำพร้าที่โหยหาการมีครอบครัว เป็นเขาเองที่รอต่อไปอีกหลายปีไม่ไหวแล้วจริงๆ
ลาก่อน... แฟนเก่า!
ติ๊ง!
[ระบบมหาเศรษฐีคลั่งรัก เปิดใช้งาน!]
อะไรนะ?
เสียงที่ดังขึ้นในหัวกะทันหัน ทำให้หัวใจที่มัวหมองของ ฮั่ว ฉีอัน เต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ
เมื่อกี้ได้ยินว่าระบบอะไรสักอย่างใช่ไหม?
วินาทีต่อมา หน้าต่างโปร่งแสงเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
[มอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่:
ล็อกอายุช่วงพีกของโฮสต์: 25 ปี
คำอธิบาย: ร่างกายของโฮสต์จะคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดเสมือนตอนอายุ 25 ปี ปริมาณเส้นผมจะค่อยๆ ฟื้นฟูกลับสู่ช่วงวัยดังกล่าว ส่วนรูปร่างและเค้าโครงหน้าจะไม่ถูกแทรกแซงจากระบบ]
ในชั่วพริบตา ฮั่ว ฉีอัน รู้สึกสมองปลอดโปร่ง ร่างกายเบาสบายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความสดชื่นและเรี่ยวแรงหลั่งไหลไปทั่วร่าง แถมสายตาก็ยังดีขึ้นด้วย
เขากำหมัดแน่น อดไม่ได้ที่จะดีใจสุดขีด ครั้งนี้เขาถูกโชคชะตาเลือกเข้าจริงๆ สภาพร่างกายของเขากำลังกลับไปเป็นเหมือนเมื่อห้าปีก่อน
[โฮสต์: ฮั่ว ฉีอัน]
[อายุ: 30 (25)]
[ส่วนสูง: 186 ซม.]
[น้ำหนัก: 95 กก.]
[หน้าตา: 72 (ช่วงพีก 80)]
[รูปร่าง: 78 (ช่วงพีก 88)]
[ประสบการณ์: 1 (สุขภาพแข็งแรง)]
[ทรัพย์สิน: 730,000]
ฮั่ว ฉีอัน เดินหลบเข้ามุมกำแพง พลางไล่ดูสถานะส่วนตัว เขาพอจะเข้าใจได้คร่าวๆ แล้ว
“ระบบ... แล้วประสบการณ์นี่หมายความว่ายังไง?”
ระบบไม่มีการตอบสนอง
นี่ทำให้ ฮั่ว ฉีอัน งุนงงเล็กน้อย แล้วเขาต้องทำอย่างไรต่อ?
เขาเอื้อมมือไปแตะหน้าต่างเสมือนจริง แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
หรือต้องใช้ความคิดสั่งการ?
[ระบบมหาเศรษฐีคลั่งรัก มุ่งมั่นที่จะช่วยโฮสต์บรรลุ ‘ความรักอันบริสุทธิ์’ ให้ได้มากที่สุด]
[โหลดข้อมูลการตรวจสอบสถานะส่วนตัวของเพศตรงข้ามที่บรรลุนิติภาวะเสร็จสิ้น]
[เกณฑ์การคัดเลือก: เพศตรงข้ามที่บรรลุนิติภาวะและไม่มีสายเลือดเดียวกัน โดยประเมินจากหน้าตาหรือรูปร่างอย่างใดอย่างหนึ่ง]
[60 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 1 ล้าน
70 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 10 ล้าน
80 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 100 ล้าน
90 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 1,000 ล้าน
95 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 10,000 ล้าน
98 คะแนนขึ้นไป ค่าความชอบถึง 80 รับรางวัล 100,000 ล้าน]
[หากค่าความชอบลดลง จะไม่ริบรางวัลคืน หากค่าความชอบกลับมาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง จะไม่ได้รับรางวัลซ้ำ
เมื่อค่าความชอบถึง 90 จะถือเป็นความรักที่บริสุทธิ์ใจ หากเลือกตั้งค่าล็อกเป้าหมายไว้ จะไม่มีวันหักหลัง และไม่มีวันทอดทิ้ง!
หากค่าความชอบถึงระดับ 100 จะถือเป็น ‘สุดยอดความรักอันบริสุทธิ์’ และจะได้รับรางวัลพิเศษครั้งที่สอง
แหล่งที่มาของรางวัลจากระบบล้วนเป็นทรัพย์สินต่างประเทศที่เสียภาษีอย่างถูกต้องตามกฎหมาย]
ฮั่วฉีอัน มองหน้าต่างระบบที่เพิ่งรีเฟรชใหม่ เขายังคงเข้าใจได้คร่าวๆ เหมือนเดิม
“ระบบ... แล้วค่าความชอบของจางเสวี่ย แฟนเก่าฉันล่ะ เท่าไหร่? มีรางวัลให้ไหม?”
หัวใจของเขาเต้นระรัว แม้ในบัญชีจะมีเงินเก็บอยู่เจ็ดแสนสามหมื่นหยวน แต่นั่นคือเงินที่เขาอุตสาหะประหยัดอดออมเพื่อรอแต่งงานและจ่ายค่าดาวน์บ้าน มันจะไปเทียบกับเงินรางวัลที่ได้มาง่ายๆ จากระบบได้อย่างไร?
อย่าว่าแต่เงินแสนล้านที่ดูเกินฝันนั่นเลย แค่ล้านเดียวเขาก็ไม่รังเกียจหรอก!
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น: พบเพศตรงข้ามที่มีคะแนน 63 และมีค่าความชอบต่อโฮสต์อยู่ที่ 82 คะแนน... มอบรางวัล 1,000,000 หยวน!]
ติ๊งต่อง!
ในเสี้ยววินาทีนั้น ฮั่ว ฉีอัน เกิดลางสังหรณ์บางอย่าง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และพบว่ามีข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าจริงๆ!
[ธนาคารเจาหมี่: ยอดเงินเข้า 1,000,000 หยวน ยอดคงเหลือในบัญชี 1,020,000 หยวน]
เขาเปิดแอปฯ ธนาคารขึ้นมาเช็กด้วยความตื่นเต้น และยืนยันได้แน่นอนว่ามีเงินหนึ่งล้านหยวนโอนเข้ามาจริงๆ
ส่วนที่ยอดคงเหลือแสดงแค่ล้านต้นๆ เป็นเพราะเงินอีกเจ็ดแสนกว่าหยวนนั้น เขาแยกไปฝากไว้ในแพลตฟอร์มอื่นเพื่อกินดอกเบี้ย
แต่ ฮั่ว ฉีอัน ชักจะคิดไม่ตกแล้ว... ในวัยสามสิบปีที่ต้องทำงานล่วงเวลาและอดนอนเป็นประจำ เขายังมีค่าหน้าตาถึง 72 และรูปร่าง 78 แล้วทำไมแฟนเก่าของเขาถึงได้คะแนนแค่ 63 กันล่ะ?
อย่างน้อยเธอน่าจะเกิน 70 สิ นี่มันส่วนต่างของเงินรางวัลถึงสิบเท่าเลยนะ!
จู่ๆ สีหน้าของ ฮั่ว ฉีอัน ก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่... หรือเพศตรงข้ามที่ทำให้เขาได้รับรางวัลคนนี้ จะไม่ใช่แฟนเก่าของเขา? แต่เป็นคนอื่น!
แต่จะเป็นใครล่ะ?
ภรรยาเจ้าของบ้านเช่า?
ภรรยาเจ้าของร้านบะหมี่หน้าปากซอย?
อดีตภรรยาของหัวหน้า?
หรือจะเป็นคู่หมั้นของเพื่อนร่วมงาน?
หรือแม้แต่... เพื่อนสนิทของแฟนเก่า?!
ฮั่ว ฉีอัน พยายามทบทวนรายชื่อผู้หญิงวัยใกล้เคียงกันที่เขารู้จักและน่าจะได้คะแนนราว 63 แต้ม ยิ่งคิดก็ยิ่งวุ่นวายปั่นป่วน
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็ไม่ต้องคิด!
ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ไม่มีใครเดินผ่านหน้าร้านอินเทอร์เน็ตเลย
ฮั่ว ฉีอัน ขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้าน
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือพนักงานเก็บเงินที่เคาน์เตอร์ ซึ่งกำลังนั่งดูแท็บเล็ตอยู่
[โฮสต์สามารถตรวจสอบสถานะของเพศตรงข้ามที่บรรลุนิติภาวะที่พบเห็นในชีวิตจริงได้]
“ตรวจสอบ!”
ฮั่ว ฉีอัน สั่งการในใจ หน้าต่างข้อมูลก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที
[ชื่อ: ถัง เสี่ยวชุน]
[อายุ: 24 ปี]
[หน้าตา: 52]
[รูปร่าง: 48]
[ทรัพย์สิน: 7,000]
[ประสบการณ์: 0 (สุขภาพแข็งแรง)]
[ค่าความชอบ: 39]
ฮั่ว ฉีอัน ลอบสังเกตพนักงานเก็บเงินที่มีผิวคล้ำเล็กน้อย ดูแล้วเป็นคนธรรมดาพื้นๆ แม้หน้าตาจะดูสะอาดสะอ้านหมดจด แต่รูปร่างกลับดูอวบหนาไปสักหน่อย
ในใจของเขาเริ่มเข้าใจการให้คะแนนของระบบลึกซึ้งยิ่งขึ้น
อย่ามองว่าพนักงานเก็บเงินคนนี้ได้คะแนนเพียง 50 กว่าๆ บางทีเธออาจจะเป็นผู้หญิงที่ดีมากคนหนึ่งก็ได้
แถมค่าความชอบที่มีต่อเขายังถือว่าสูงเอาเรื่อง... แต่น่าเสียดาย แม้ตอนนี้เขาจะกลับมาโสดอีกครั้ง แต่สัญชาตญาณลึกๆ ก็ยังคงโหยหาสิ่งที่ ‘งดงาม’ กว่านี้อยู่ดี
ฮั่ว ฉีอัน ดึงสติกลับมา แล้วเดินกลับไปที่นั่ง
บรรยากาศในร้านอินเทอร์เน็ตช่วงเที่ยงคืนของวันทำงานค่อนข้างบางตา
เพศตรงข้ามเพียงคนเดียวในร้านตอนนี้ก็มีแค่ เสี่ยวชุน ที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์
ปกติเขาไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ หรอก แต่วันนี้เป็นวันหยุดชดเชย แถมยังเป็นวันเกิดของเขา การต้องอยู่ห้องคนเดียวมันเหงาเกินไป เขาจึงเลือกมาขลุกอยู่ที่นี่
เขานั่งจดจ่อกับหน้าต่างระบบอยู่นาน พยายามตีความกฎอย่างละเอียดจนเริ่มจับทางได้คร่าวๆ
‘เงิน’ คือความกล้าของผู้ชาย…
หรือระบบกำลังจะบอกว่า เขาควรเอาเงินรางวัลจากการทำค่าความชอบถึง 80 ไป ‘ลงทุน’ เพื่อจัดการกับเพศตรงข้ามคนต่อไปงั้นเหรอ?
แต่สิ่งที่เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก มันไม่ยอมให้เขาทำค่าความชอบด้วยวิธีแบบนี้เลยนะ!
………………………………………….
(1)[คาสือ (咔什) – คำเรียกแบบไม่เป็นทางการในภาษาพูด/สแลงจีน ใช้แทน “คัชการ์” หรือพื้นที่แถบซินเจียงอุยกูร์]