บทที่ 42 ข่าวช็อกวงการ หลี่ซ่ายเกาโป๊ะแตก

บทที่ 42 ข่าวช็อกวงการ หลี่ซ่ายเกาโป๊ะแตก

เกราะป้องกันทางจิตใจของเฮยหู่พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่กล้าปล่อยให้โอเฒ่านับถอยหลังต่อ กัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วพูดเสียงสั่นเครือคล้ายอ้อนวอนว่า “ฉันยอมบอก... อยากรู้อะไรฉันบอกหมด...”

“ขอร้องล่ะ อย่าฆ่าฉันเลย... ขอร้องล่ะ.....”

สมาชิกทีมมังกรพิษคนอื่น ๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หน้าซีดเผือดกันเป็นแถบ ๆ

การที่เสิ่นเฟยแล่เนื้อเลาะกระดูกอย่างชำนาญเมื่อครู่นี้ มันสร้างความสะเทือนใจให้พวกเขาอย่างมาก

พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการ ว่าถ้าหากนิ้วทุกนิ้วของพวกเขาถูกเฉือนจนเหลือแต่กระดูก มันจะเจ็บปวดทรมานขนาดไหน!

แถมโอเฒ่ายังเด็ดขาดสุด ๆ นึกจะยิงก็ยิง ไม่มีความลังเลเลยสักนิด

ถึงพวกเขาจะได้ชื่อว่าเป็นทหารรับจ้าง แต่พวกตรงหน้านี่มันคือยมทูตชัด ๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น ในเมื่อหัวหน้าทีมยังยอมจำนน แล้วพวกเขาจะทนไปเพื่ออะไร?

“อย่ายิงนะ พวกเรายอมบอกหมดแล้ว!”

“ใช่ ๆ ๆ พวกเรารู้หมดแหละ จะบอกทุกอย่างเลย!”

“ฉันรู้จักหลี่ซ่ายเกา แถมยังรู้ประวัติของมันทั้งหมดด้วย ลูกพี่ อยากรู้อะไรฉันจะตอบตามความจริงหมดเลย!”

“ฉันไม่ได้รู้จักแค่หลี่ซ่ายเกานะ เสี่ยวลิ่ว เจียรุ่ย แล้วก็โจวเซอร์ ฉันก็รู้จัก!!!!”

สมาชิกทีมมังกรพิษต่างพากันแย่งชิงความดีความชอบ เพราะกลัวว่าถ้าพูดช้าไป จะทำให้ชูร่าหรือโอเฒ่าไม่พอใจ

.........

“หึหึ”

“ตอนแรกก็นึกว่าพวกแกจะแน่ ที่แท้ก็พวกขี้แพ้”

โอเฒ่าพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน หันไปถามเสิ่นเฟย “หัวหน้า จะเอายังไงกับพวกมันดี?”

เสิ่นเฟยนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้นุ่มสบาย ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันไม่ต้องการคนเยอะขนาดนี้หรอก สองคนก็พอแล้ว”

โอเฒ่าเข้าใจความหมายของเสิ่นเฟยทันที

สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความสนุกสนานและตื่นเต้นมากขึ้น

เกมทฤษฎีเกม

ไม่ได้เล่นมาตั้งนานแล้วแฮะ

ฟุ่บ...

โอเฒ่าชักมีดพกทหารร่มร่อนสีดำสนิท และมีดพกทหารทั่วไปออกจากเอว แล้วโยนไปตรงหน้าทีมมังกรพิษ

พวกมังกรพิษที่ตอนนี้สติแตกไปแล้ว

พอเห็นมีด แทนที่จะพุ่งเข้าไปหยิบ กลับถอยกรูดไปครึ่งก้าว

ภาพนั้นทำเอาเสิ่นเฟยต้องส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

นึกว่าทหารรับจ้างจากประเทศทางเหนือจะรับมือยากซะอีก ที่ไหนได้ ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ

แต่มันก็ไม่แปลกหรอก

ประเทศทางเหนือมันก็แค่ประเทศเล็ก ๆ เท่าแมวดิ้นตาย ทหารส่วนใหญ่ก็มีแต่พวกปลายแถวใช้ AK ข่มขู่ชาวบ้านธรรมดาก็พอได้ แต่จะไปเอาความสามารถที่ไหนมารับมือของจริง?

โอเฒ่าจ้องพวกมันเขม็ง แสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย “พวกแกก็ได้ยินแล้วนี่ หัวหน้าทีมของเราไม่ต้องการคนไร้ประโยชน์เยอะแยะขนาดนั้น”

“เพราะงั้น ตอนนี้เรามาเล่นเกมกันดีกว่า”

“ในบรรดาพวกแก จะมีแค่สองคนเท่านั้นที่รอดชีวิตไปได้”

“เชิญเลย”

พูดจบ โอเฒ่าก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว เปิดพื้นที่ส่วนใหญ่ในห้องให้โล่ง

แค่สองคนงั้นเหรอ?

ทีมมังกรพิษถึงกับช็อก

นี่มันกะจะให้พวกเราฆ่ากันเองงั้นเหรอ?

พวกเขาอยู่ด้วยกัน กินนอนด้วยกันมาตั้งสามปี มีความผูกพันกันขนาดนี้ จะให้ลงมือฆ่ากันเองได้ยังไง?

แต่ถึงทหารรับจ้างทีมมังกรพิษจะปากบอกไม่อยากทำ ร่างกายกลับซื่อสัตย์

สีหน้าของพวกเขาดูเจ็บปวดทรมาน แต่ความไวในการคว้ามีดนั้น ไม่แพ้ใครเลยจริง ๆ

ไม่นานนัก ก็มีสองคนพุ่งเข้าไปคว้ามีดจากพื้นมากำไว้แน่น สายตาระแวดระวังจ้องมองคนรอบข้างเขม็ง

เฮยหู่เห็นแบบนั้นก็โมโหจัด

เขาสบถด่าเสียงดัง “พวกแกทำบ้าอะไรกัน? หรือว่าคิดจะฆ่ากันเองจริง ๆ?”

“ในเมื่อมีอาวุธอยู่ในมือ ทำไมไม่สู้ล่ะวะ! แค่สมาคมทหารรับจ้างได้ยินเสียง เดี๋ยวพวกเขาก็ต้องแห่กันมาแน่....”

ปัง....

เฮยหู่พูดยังไม่ทันจบ ทิวลิปที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูก็เหนี่ยวไกปืน

“แก...”

กระสุนเจาะเข้ากลางแสกหน้าของเฮยหู่ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้และตื่นตระหนก ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มตึงลงกับพื้น

เพียงครู่เดียว กองเลือดก็ไหลนองออกมาจากใต้ศีรษะของเขา

มีการฆ่ากันเกิดขึ้นแล้ว!

มีการฆ่ากันจริง ๆ ด้วย!

เห็นฉากนี้เข้า ไม่ใช่แค่พวกทหารรับจ้างทีมมังกรพิษหรอกนะ แม้แต่สตรีมเมอร์และผู้ชมในห้องไลฟ์ ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติไปตาม ๆ กัน

เสียงสูดลมหายใจด้วยความหวาดผวาดังขึ้นไม่หยุด

เอื๊อก....

อวี่เจียงจุนกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูกดำ นั่งทรุดอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง

พระเจ้าช่วย

พวกนี้มันปีศาจชัด ๆ!

หัวหน้าทีมแล่เนื้อเลาะกระดูกแบบตาไม่กะพริบ

ลูกทีมก็ซาดิสม์ชอบทรมานคน

ส่วนทิวลิป ทหารรับจ้างหญิงคนเดียวที่ดูจะปกติที่สุด กลับเป็นมือปืนที่ลั่นไกฆ่าคนได้เลือดเย็นสุด ๆ

ไม่ใช่แค่อวี่เจียงจุนคนเดียวนะ พวกหลี่ซ่ายเกาเองก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หวาดกลัวจนทำอะไรไม่ถูก

ในความรู้สึกเบลอ ๆ นั้น พวกเขาแทบจะแยกไม่ออกเลยว่าคนที่คุกเข่าอ้อนวอนอยู่ในห้องนั้น เป็นทีมมังกรพิษหรือเป็นพวกเขาเองกันแน่....

ซวยแล้ว

จบเห่แล้ว!

เน็ตไอดอลจากประเทศทางเหนือพวกนี้ รู้ชะตากรรมของตัวเองดี ว่าหลังจากนี้พวกเขาจะต้องเจอกับเรื่องสยดสยองขนาดไหน

ในขณะเดียวกัน ชาวเน็ตก็เริ่มแสดงความตกใจผ่านคอมเมนต์ในห้องไลฟ์

“....ฉันยอมรับเลย ว่าก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าลูกพี่จัดฉาก แต่ตอนนี้ฉันขอยอมศิโรราบเลย!”

“ฆ่าคนกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ ชีวิตคนมันไร้ค่าขนาดนี้เลยหรือไง?”

“ทิวลิปเก็บไปอีก 1 ศพ!”

“สมแล้วที่เป็นทีมสังหาร ไม่พูดเยอะเจ็บคอสะใจโว้ย!”

“ในฐานะคนธรรมดาที่โชคดีหนีตายออกมาจากประเทศทางเหนือได้ ฉันไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับรู้สึกสะใจสุด ๆ พวกนายไม่มีทางเข้าใจหรอก ว่าพวกเราต้องเจอกับอะไรบ้างที่ประเทศทางเหนือ!”

“เฮ้อ... ปรานีเกินไปแล้ว น่าจะจับมันทรมานให้หนัก ๆ ก่อนค่อยฆ่าทิ้ง!”

“เชี่ย ชักจะยังไง ๆ แล้วสิ ประเทศทางเหนือมันมีอะไรกันแน่ พวกนายช่วยอธิบายให้เข้าใจทีสิ!”

“สรุปสั้น ๆ นะ ที่นั่นมันคือนรกบนดินดี ๆ นี่เอง พวกนายรอฟังพวกเขาเล่าเองก็แล้วกัน”

........

ณ สมาคมทหารรับจ้าง สวีเดน

ในห้องพัก

“ทิวลิป คราวหน้าถ้ายิง ช่วยบอกล่วงหน้าหน่อยได้ไหม”

โอเฒ่าชี้รอยเลือดที่กระเซ็นมาโดนเสื้อตัวเอง บ่นอุบอิบ “ดูสิ เลอะชุดรบของฉันหมดเลย หัวหน้าอุตส่าห์หามาให้แท้ ๆ”

ทิวลิปไม่สนใจเสียงบ่นของโอเฒ่า เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ยืนเฝ้าอยู่ที่ประตู คอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอก

ขืนสมาคมทหารรับจ้างรู้ว่าพวกเขาฆ่าคนตายในโรงแรมของสมาคมตอนนี้ล่ะก็

ปัญหาใหญ่ตามมาแน่

เสิ่นเฟยจ้องมองฉากนองเลือดตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ภายในใจไม่มีความหวั่นไหวใด ๆ ทั้งสิ้น

เอาจริง ๆ นี่คือครั้งแรกเลยนะตั้งแต่ทะลุมิติมา ที่เขาได้เห็นศพคนตาย

แถมยังเป็นการตายที่สยดสยองเอามาก ๆ ด้วย

แต่เสิ่นเฟยก็รู้ดีว่า ชะตากรรมของชาวประเทศมังกรที่ถูกหลอกไปประเทศทางเหนือ มันเลวร้ายขนาดไหน

ดังนั้น เขาจึงไม่รู้สึกสงสารเลยสักนิด กลับมองว่ามันเป็นเรื่องที่สมควรได้รับแล้ว

การตอบแทนความแค้นด้วยความดีน่ะ เสิ่นเฟยทำไม่ได้หรอกนะ ทั้งชาติก่อนและชาตินี้

เขาถนัดการตอบแทนความแค้นด้วยความแค้น และตอบแทนความดีด้วยความดีมากกว่า

น้ำเสียงเย็นเยียบของเสิ่นเฟยดังขึ้นอย่างแผ่วเบา “ก็อย่างที่บอกไป ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะว่าพวกแกจะตอบคำถามของฉันตามตรงหรือเปล่า”

“ฉันให้เวลาพวกแก 1 นาที”

“ถ้าครบ 1 นาทีแล้ว ยังมีคนรอดชีวิตเป็นคนที่สามอยู่ล่ะก็”

“งั้นพวกแกก็ตายให้หมดทุกคนไปเลย”