บทที่ 34 เผยโฉมเก้าเศียร
บทที่ 34 เผยโฉมเก้าเศียร
ในเสี้ยววินาทีที่รูปปั้นหินแม่ทัพกำลังจะก้าวลงมาจากแท่นบูชา และทุกคนก็เตรียมพร้อมที่จะสู้ตายอยู่นั้นเอง...
ที่อีกฝั่งหนึ่งของถ้ำหิน ใกล้กับผนังหินฝั่งที่วาดภาพสงคราม จู่ๆ ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!
ไม่ใช่ความปั่นป่วนของพลังงานแบบหลังประตูหิน แต่มันคือการสั่นสะเทือนทางกายภาพของจริงเลย!
ครืนๆๆ...!!!
เสียงครางกระหึ่มทุ้มต่ำและหนักแน่น ราวกับสัตว์ประหลาดยักษ์กำลังพลิกตัว ดังมาจากภายในผนังหิน
ภาพจิตรกรรมฝาผนังแผ่นใหญ่พร้อมกับชั้นหินด้านหลัง แตกกะเทาะและลอกล่อนออกมาดั่งเปลือกไข่ที่เปราะบาง!
เศษหินร่วงกราวลงมาราวกับพายุฝน ฝุ่นควันคลุ้งกระจาย!
"เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย?!" เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของหวังหยวนหยวนดังมาจากหูฟัง เห็นได้ชัดว่าคนที่อยู่ข้างบนก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงข้างล่างนี้ผ่านแรงสั่นสะเทือนและเสียงเช่นกัน
"ผนังหิน... กำลังถล่ม!" เสียงของม่านเหล็กเปลี่ยนไป ไฟฉายในมือส่องตรงไปยังบริเวณที่ฝุ่นควันม้วนตัวอยู่นั้น
ท่ามกลางสายตาอันหวาดผวาของทุกคน ผนังหินที่แข็งแกร่งนั่น กลับยุบตัวและถล่มลงไปด้านใน จนเกิดเป็นรูโหว่ขนาดมหึมารูปทรงไม่เป็นระเบียบที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสามเมตร!
ด้านหลังรูโหว่นั่น ไม่ใช่ชั้นหินทึบๆ แต่เป็นพื้นที่ที่ลึกล้ำและมืดมิดยิ่งกว่า
ลมประหลาดที่พัดพาเอากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไอดินโบราณที่อธิบายไม่ถูก พัดทะลักออกมาจากรูโหว่อย่างแรง!
ตามมาด้วย...
"ฟ่อ... โฮก...!!!"
เสียงร้องแปลกประหลาดที่แหบพร่าและทุ้มต่ำ ราวกับงูยักษ์นับไม่ถ้วนกำลังแลบลิ้นพร้อมๆ กัน ผสมปนเปไปกับเสียงคำรามของสัตว์ร้ายโบราณบางชนิด ดังมาจากส่วนลึกของรูโหว่!
เสียงนั้นทะลุผ่านฝุ่นควัน มุดเข้าไปในหูของทุกคน ทำเอาหนังหัวชาดิก เย็นวาบไปถึงสันหลัง
จากนั้น ท่ามกลางสายตาอันหวาดกลัวของทุกคน กรงเล็บขนาดยักษ์ที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดหนาเตอะสีเขียวคล้ำ ก็ยื่นพรวดออกมาจากรูโหว่ เกาะหนึบอยู่ตรงขอบรูโหว่!
กรงเล็บนั้นใหญ่เท่ากะละมัง นิ้วทั้งห้าแหลมคมราวกับตะขอ เล็บเป็นสีดำสนิทแปลกประหลาด ส่องประกายเย็นชาราวกับโลหะ
แค่ท่าทางตอนที่มันเกาะผนังหิน ก็ทำเอาเศษหินร่วงกราวลงมาแล้ว
ตามมาติดๆ คือกรงเล็บข้างที่สองที่เหมือนกันเปี๊ยบ
กรงเล็บทั้งสองข้างออกแรง เงาดำทะมึนขนาดมหึมาจนทำให้อึดอัด ค่อยๆ... เบียดตัวออกมาจากความมืดมิดด้านหลังรูโหว่
ตอนที่ร่างกายท่อนบนของไอ้ตัวนั้นโผล่ออกมากลางถ้ำหินจนหมด เวลาคล้ายกับจะหยุดนิ่งไปเลย
มันช่างเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและลบหลู่สิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรเช่นนี้!
มันมีลำคอที่เรียวยาวคล้ายกับงูยักษ์ แต่ลำคอแบบนี้... ไม่ได้มีแค่เส้นเดียว!
หนึ่ง สอง สาม... แปด เก้า!
ลำคอที่ดูดุร้ายน่ากลัวทั้งเก้าเส้น ขนาดใหญ่เท่าถังน้ำ ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียวคล้ำ ความยาวเกินห้าเมตร ยื่นยาวออกมาจากลำตัวที่ใหญ่โตกว่าและหมอบราบอยู่กับพื้น ราวกับฝูงปีศาจร่ายรำ!
ที่ปลายสุดของลำคอแต่ละเส้น ล้วนมีหัวที่ใหญ่โตและน่าเกลียดงอกอยู่!
มันคือหัวทั้งเก้าที่ดูราวกับงูยักษ์ แต่กลับดูดุร้ายและน่าเกรงขามกว่า!
บนหัวมีหนามกระดูกปูดโปน ดวงตาเป็นสีเหลืองขุ่นมัว ในรูม่านตาแนวตั้งเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความหิวกระหายดั่งสัตว์ป่า
ปากกว้างอ้าออก เผยให้เห็นฟันแหลมคมสีขาวโพลนสี่แถวบนล่างเรียงสลับกันราวกับมีดสั้น น้ำลายเหนียวหนืดเหม็นคาวหยดแหมะลงมาจากมุมปาก กัดกร่อนฝุ่นบนพื้นจนเป็นหลุมเล็กๆ
หัวทั้งเก้า ดวงตาอันชั่วร้ายสีเหลืองสุกปลั่งทั้งสิบแปดดวง กรอกกลิ้งไปมาพร้อมกัน ล็อกเป้าหมายไปที่ผู้คนในถ้ำหินในพริบตา!
ร่างกายท่อนล่างของมันยังคงซ่อนอยู่ในความมืดมิดหลังรูโหว่ แต่แค่ร่างกายท่อนบนและลำคอทั้งเก้าเส้นที่เผยให้เห็น ก็อัดแน่นเต็มปากรูโหว่ไปหมดแล้ว เงาที่ทอดตัวลงมาแทบจะปกคลุมพื้นที่ไปกว่าครึ่งถ้ำหิน!
"นะ... นี่มันตัวเหี้ยอะไรกันวะเนี่ย!!?"
หลินรุ่ยที่มักจะสุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ ในเวลานี้ก็ควบคุมน้ำเสียงที่สั่นเครือไว้ไม่อยู่ ข้อนิ้วที่กำปืนแน่นจนซีดเผือด
นี่มันเหนือขอบเขตความรู้ความเข้าใจของเขาไปไกลลิบเลยนะ! ผีดิบ รูปปั้นหินยามเฝ้าสุสาน อย่างน้อยก็ยังพอใช้คำว่า "สิ่งมีชีวิตลึกลับ" หรือ "กลไกโบราณ" มาอธิบายแบบถูไถไปได้
แต่ไอ้สัตว์ประหลาดเก้าหัวที่อยู่ตรงหน้านี้... มันคือฝันร้ายที่หลุดออกมาจากตำนานเทพปกรณัมชัดๆ!
เครื่องมือของม่านเหล็กส่งเสียงเตือนอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปดูมันแล้ว
เขาจ้องเขม็งไปที่สัตว์ประหลาดตัวนั้น ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค โลกทัศน์ของเขาถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรงยิ่งกว่า
"เก้าหัว... ตัวเป็นงู... นี่มันไม่ตรงกับแผนผังวิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ไหนที่เรารู้จักเลยนะ!"
"ตัวเลขพลังงาน... มีทั้งปฏิกิริยาของสิ่งมีชีวิตและพลังงานหยินที่รุนแรงผสมปนเปกันอยู่... นี่มัน... สายพันธุ์กลายพันธุ์... ที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณกาลเหรอ หรือว่า... มันถูกสร้างขึ้นมากันแน่"
ในวินาทีที่นักพรตชิงเฟิงเห็นสัตว์ประหลาดตัวนี้ รูม่านตาก็หดเกร็ง เลือดฝาดบนใบหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น ริมฝีปากของท่านสั่นระริก เอ่ยชื่อที่ทั้งเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวออกมาคำหนึ่ง
"เซียง... เซียงหลิวงั้นรึ ไม่สิ... รูปร่างคล้ายแต่จิตวิญญาณไม่ใช่... เก้าหัวตัวเป็นงู กลัวแสงชอบความมืด กินคน... นี่มัน...จิ่วอิงนี่นา!"
"ลูกหลาน... ของจิ่วอิงสัตว์ร้ายที่บันทึกไว้ใน [คัมภีร์ซานไห่จิง] งั้นรึ หรือว่า... จะเป็นสัตว์ร้ายโบราณบางชนิดที่ถูกปราณหยินพิฆาตของที่นี่กัดกร่อนจนกลายพันธุ์"
จิ่วอิงเนี่ยนะ!
ชื่อนี้ราวกับสายฟ้าฟาด ดังกึกก้องอยู่ข้างหูของทุกคน
[คัมภีร์ซานไห่จิง] เหรอ นั่นมันตำราโบราณที่บันทึกตำนานเทพปกรณัมไม่ใช่หรือไง สัตว์ประหลาดในนั้น... มีอยู่จริงเหรอ แถมยังมาโผล่อยู่ในสุสานโบราณสมัยซีโจวแห่งนี้อีก
"ท่านนักพรต... ท่านแน่ใจเหรอครับ" จ้าวลี่พยุงซูชิงฉือไว้ น้ำเสียงแหบแห้ง
"เก้าหัวหน้าคนตัวงู กินคน ร้องเหมือนเด็กทารก... ไอ้ตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ มีเก้าหัวตัวเป็นงูแน่นอน ถึงจะไม่ได้ยินเสียงเด็กร้อง แต่ปราณหยินพิฆาตและรูปลักษณ์ที่ดุร้ายของมัน..."
นักพรตชิงเฟิงกำดาบไม้ท้อแน่น น้ำเสียงหนักอึ้งดั่งขุนเขา "ต่อให้ไม่ใช่จิ่วอิงสายเลือดแท้ ก็ต้องได้รับอิทธิพลจากสายเลือดของมัน หรือไม่ก็เป็นสัตว์ประหลาดที่กลายพันธุ์มาจากปราณหยินพิฆาตแน่ๆ!"
"สัตว์ร้ายพรรค์นี้ น่าจะสูญพันธุ์ไปจากโลกมนุษย์ตั้งนานแล้วสิ ทำไมถึงมาโผล่ในสุสานปราบมารแห่งนี้ได้ล่ะ"
"หรือว่า... ในตอนนั้นราชวงศ์โจวไม่ได้แค่ผนึกแม่ทัพใหญ่ที่กลายร่างเป็นตัวอ่อนของโฮ่วเท่านั้น แต่ยังจองจำหรือปราบปรามสัตว์ร้ายพรรค์นี้ไว้เป็นยามเฝ้าสุสานเพิ่มเติมด้วยงั้นรึ"
ข้อสันนิษฐานของท่านทำเอาทุกคนขนลุกซู่
เอาสัตว์ร้ายในตำนานมาเฝ้าผนึกเนี่ยนะ ช่างเป็นผลงานชิ้นโบแดงอะไรขนาดนี้! แล้วมันจะอันตรายขนาดไหนกัน!
ในเวลานี้ สถานการณ์ภายในถ้ำหินเข้าขั้นวิกฤตดั่งไข่ซ้อนกัน สิ้นหวังถึงขีดสุดแล้ว
ด้านหนึ่ง คือรูปปั้นหินแม่ทัพบนแท่นบูชาที่ดวงตาสาดประกายแสงสีแดงฉาน และกำลังจะก้าวลงมา ฟันแทงไม่เข้า พละกำลังมหาศาล
อีกด้านหนึ่ง คือลูกหลานสัตว์ร้ายโบราณที่เพิ่งจะพังกำแพงออกมา มีเก้าหัวดิ้นพล่านไปมา แผ่ซ่านความน่าเกรงขามและดุร้าย ดูจากขนาดตัวและฟันแหลมคมนั่นแล้ว การจะฉีกร่างคนเป็นๆ คงไม่ต้องเปลืองแรงเลยสักนิด
ส่วนพวกเขากลุ่มนี้ บาดเจ็บล้มตายกันถ้วนหน้า อาวุธที่มีก็แทบจะใช้รับมือกับผีดิบธรรมดาไม่ไหวแล้ว เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เหนือความคาดหมายทั้งสองตัวนี้ ก็แทบจะเหมือนกับลูกแกะรอการเชือดไม่มีผิด
สายตาของงูเก้าหัว ล็อกเป้าหมายมาที่มนุษย์ที่อยู่ใกล้ที่สุด มีกลิ่นอายความมีชีวิตชีวาที่สุด และเตะตาที่สุดเป็นอันดับแรก!
ฟ่อ...!
หัวที่ใหญ่ที่สุดตรงกลาง อ้าปากกว้างจนสุด แผดเสียงร้องแหลมปรี๊ดบาดหูออกมา!
กลิ่นคาวเลือดลอยปะทะหน้า แฝงไปด้วยกลิ่นอายที่กัดกร่อนอย่างรุนแรง!
ร่างกายอันใหญ่โตของมันเผยให้เห็นจนหมดสิ้น ลำตัวงูสีเขียวคล้ำมีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองเมตร ความยาวไม่ต่ำกว่ายี่สิบเมตร ขดตัวอยู่ในถ้ำหินดูราวกับเทือกเขาขนาดย่อม
ลำคอทั้งเก้าเส้นราวกับเสากระทุ้งเมืองเก้าต้น ค่อยๆ ปรับทิศทาง สายตาของทุกหัว ล้วนจับจ้องมาที่ผู้คนที่เต็มไปด้วยบาดแผลบริเวณปากทางเดิน!
ความหิวกระหาย
ความหิวกระหายอันบริสุทธิ์ โจ่งแจ้ง และก้าวข้ามกาลเวลานับพันปี ถูกถ่ายทอดออกมาจากรูม่านตาแนวตั้งสีเหลืองขุ่นมัวเหล่านั้นอย่างไม่ปิดบัง
"มัน... จ้องพวกเราแล้ว..."
เสียงของเงาแหบแห้ง ปลายกระบอกปืนซุ่มยิงในมือเชิดขึ้นเล็กน้อย เล็งไปที่ดวงตาของหัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แต่นิ้วของเขาที่อยู่นอกโกร่งไกกลับสั่นระริก
เมื่อต้องรับมือกับไอ้ตัวพรรค์นี้ ปืนซุ่มยิงมันจะมีประโยชน์อะไรไหมนะ
และในตอนนั้นเอง การค้นพบที่ทำให้ทุกคนสิ้นหวังยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น
บนแท่นบูชา รูปปั้นหินแม่ทัพที่เพิ่งจะก้าวเท้าออกมา ดวงตาสาดประกายแสงสีแดงฉาน และดูเหมือนจะพุ่งลงมาโจมตีทุกคนนั้น...
หยุดชะงักลงแล้ว
มันค้างอยู่ในท่าทีกำลังจะก้าวเท้า หัวหินค่อยๆ หันไป สายตาสีเลือดนั่น กลับมองข้ามมนุษย์ที่อยู่เบื้องล่างไป
แล้วพุ่งเป้าไปที่สัตว์ร้ายจิ่วอิงที่เพิ่งจะพังกำแพงออกมา และแผ่ซ่านความน่าเกรงขามและดุร้าย
จากนั้น...
มันก็ไม่ขยับอีกเลย
ไม่ได้พุ่งลงมาโจมตีผู้บุกรุกเหมือนที่ทุกคนคาดคิดไว้ และก็ไม่ได้ไปโจมตีจิ่วอิงที่ดูจะเป็นภัยคุกคามมากกว่าด้วย
มันทำเพียงแค่ยืนอยู่บนยอดแท่นบูชา ถือกระบี่ยืนตระหง่าน ใช้สายตาสีเลือดก้มมองลงมาเบื้องล่างอย่างเย็นชา
ราวกับแม่ทัพตัวจริง ที่กำลังเฝ้ามองการเข่นฆ่ากันระหว่างศัตรูกับพวกพ้องในสนามรบอย่างเย็นชา รอคอยจังหวะที่เหมาะสมที่สุดในการลงมือ หรือบางที... อาจจะกำลังประเมินความสามารถและคุณค่าของผู้บุกรุกอยู่ก็ได้
"มะ... ทำไมมันถึงไม่ขยับแล้วล่ะ" เสียงของทั่งเหล็กสั่นเครือ
"ไม่รู้สิ..." ลูกกระเดือกของหลินรุ่ยขยับขึ้นลง เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมลงมาตามขมับ "ดูเหมือนมันกำลัง... ดูอยู่เหรอ"
นี่มันน่าขนลุกยิ่งกว่าการที่รูปปั้นหินพุ่งลงมาตรงๆ ซะอีก!
สัตว์ประหลาดหินที่พละกำลังมหาศาล ฟันแทงไม่เข้าพุ่งเข้ามา อย่างน้อยคุณก็ยังรู้ว่าเป้าหมายของมันคือคุณ รู้ว่าควรจะรับมือยังไง
แต่ตอนนี้ มันหยุดอยู่ตรงนั้น เฝ้าจ้องมองอยู่เงียบๆ คุณไม่รู้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่
ไม่รู้ว่าวินาทีต่อไปมันจะทำอะไร ภัยคุกคามที่ไม่อาจล่วงรู้และแขวนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้ มันทรมานประสาทคนยิ่งกว่าเสียอีก
ทว่า จิ่วอิงคงไม่สงวนท่าทีและสังเกตการณ์เหมือนรูปปั้นหินแน่ๆ
สำหรับลูกหลานสัตว์ร้ายโบราณตัวนี้ ที่ถูกจองจำหรือหลับใหลอยู่ที่นี่มาไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปีแล้ว เลือดเนื้อและร่างกายอันสดใหม่ที่อยู่ตรงหน้าพวกนี้ ก็คือออเดิร์ฟก่อนอาหารมื้อหลักที่แสนอร่อยที่สุด!
"โฮก...!!!"
หัวทั้งเก้าแผดเสียงคำรามดังกึกก้องพร้อมกัน คลื่นอากาศเหม็นคาวแทบจะกลายเป็นของแข็ง!
หัวที่อยู่ใกล้ที่สุด พุ่งพรวดไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าตกใจราวกับงูยักษ์ที่กำลังจู่โจม
ปากกว้างอ้าออกจนสุด เผยให้เห็นฟันแหลมคมสีขาวโพลนเรียงสลับกัน พุ่งเข้ามากัดทั่งเหล็กกับเงาที่ยืนอยู่หน้าสุด!
ความเร็วไวปานสายฟ้าแลบ! ลมคาวเลือดที่พัดพามาทำเอาลืมตาไม่ขึ้น!
"ยิง!!!" หลินรุ่ยตวาดเสียงแหบพร่า พร้อมกับเหนี่ยวไกปืน!
ปังๆๆ...!!!
เสียงปืนฉีกกระชากความเงียบงันของถ้ำหินอีกครั้ง
พลปืนกลกัดฟันเหนี่ยวไก ปืนกลเบาพ่นเปลวไฟอันร้อนแรงออกมา กระสุนสาดซัดเข้าใส่หัวยักษ์ที่กำลังพุ่งเข้ามากัดราวกับพายุโลหะ!
เงาก็เหนี่ยวไกอย่างใจเย็นเช่นกัน กระสุนเจาะเกราะแบบพิเศษหลุดจากรังเพลิง พุ่งตรงไปยังดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวของหัวนั่น!
ติ๊งๆๆ! ฉึก!
กระสุนปะทะเข้ากับลำคอและหัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดหนาเตอะ ส่วนใหญ่ก็กระดอนออกไปพร้อมกับประกายไฟ
มีเพียงไม่กี่นัดที่ยิงทะลุรอยต่อของเกล็ดหรือบริเวณรอบดวงตาที่ค่อนข้างเปราะบาง เลือดสีเขียวคล้ำเหนียวข้นพุ่งกระฉูดออกมาสองสามสาย
กระสุนเจาะเกราะของเงายิงเข้าเป้าที่ใต้ดวงตาอย่างแม่นยำ เจาะเป็นรูเลือดรูหนึ่ง ทำเอาหัวนั่นเจ็บจนเอียงหลบไปนิดนึง
แต่ ก็แค่นั้นแหละ
บาดแผลแค่นี้ สำหรับจิ่วอิงที่มีขนาดตัวใหญ่โตมโหฬารและมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งอย่างเห็นได้ชัดแล้ว มันก็เหมือนยุงกัดไม่มีผิด!
"ฟ่อ...!" หัวที่ได้รับบาดเจ็บแผดเสียงร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว การเคลื่อนไหวไม่ได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย ปากงูยักษ์ได้ครอบงำลงบนหัวของทั่งเหล็กกับเงาแล้ว!
เงามืดปกคลุม ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้!
ในเสี้ยววินาทีเป็นวินาทีตายนั้นเอง เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านข้าง กระแทกเข้าใส่เงากับทั่งเหล็กอย่างแรง!
หลินรุ่ยนั่นเอง!
เขาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกระแทกเพื่อนร่วมรบทั้งสองคนให้กระเด็นออกไป ส่วนตัวเองกลับหงายหลังล้มลงไปเพราะแรงสะท้อนกลับ!
ปากงูยักษ์งับลงมาเฉียดตัวหลินรุ่ยไปนิดเดียว ฟันแหลมคมกระทบกันส่งเสียงกร๊อบชวนให้เสียวฟัน หวุดหวิดไปนิดเดียว!
น้ำลายเหนียวหนืดเหม็นคาวหยดลงบนชุดปฏิบัติการของหลินรุ่ย กัดกร่อนจนเป็นรูเล็กๆ มีควันสีขาวลอยขึ้นมาทันที
"ผู้กอง!" ทั่งเหล็กที่ถูกกระแทกกระเด็นไปตาถลนด้วยความโกรธแค้น หันปากกระบอกปืนรัวยิงใส่หัวนั่นอย่างบ้าคลั่ง!
หัวอื่นๆ ก็เริ่มขยับแล้ว!
พวกมันพุ่งเข้ามาจากทิศทางต่างๆ ราวกับนักล่าที่ทำงานเข้าขากันเป็นอย่างดี พุ่งเข้ามากัด ฟาด หรือแม้กระทั่งพ่นหมอกพิษที่มีกลิ่นเปรี้ยวฉุนออกมาใส่ทุกคนที่กระจัดกระจายกันอยู่!
ภายในถ้ำหินตกอยู่ในความโกลาหลและวิกฤตความตายในพริบตา!
หัวหนึ่งพุ่งเข้ามากัดจ้าวลี่ที่กำลังพยุงซูชิงฉืออยู่ จ้าวลี่กอดซูชิงฉือกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล หลบพ้นไปได้อย่างหวุดหวิด
ลำคอของอีกหัวหนึ่งตวัดฟาดนักพรตชิงเฟิงราวกับแส้เหล็ก ท่านนักพรตตวัดดาบไม้ท้อขึ้นป้องกัน แต่กลับถูกพละกำลังมหาศาลกระแทกจนถอยร่นไปหลายก้าว ง่ามนิ้วฉีกขาด
แถมยังมีหมอกพิษที่พ่นออกมาจากหัวบางหัว ปกคลุมไปทางม่านเหล็ก ถึงแม้เขาจะสวมหน้ากากกันแก๊สพิษอยู่ แต่หมอกพิษก็มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงมาก ผิวหน้ากากส่งเสียงฉ่าๆการมองเห็นพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว!
บนแท่นบูชา รูปปั้นหินแม่ทัพยังคงยืนนิ่งตระหง่าน
สายตาสีเลือด จ้องมองมนุษย์เบื้องล่างที่กำลังหลบหลีกและดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของจิ่วอิงอย่างทุลักทุเลด้วยความเย็นชา
กระบี่หินยักษ์ในมือของมัน ยังคงถูกยกขึ้นมาเล็กน้อย ไม่มีทีท่าว่าจะลงมือเลย
ราวกับว่าในตรรกะการประมวลผลอันเก่าแก่และเป็นเครื่องจักรของมัน สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้มันต้องลงมือด้วยตัวเอง
หรือไม่ก็...
มันกำลังรออะไรบางอย่างอยู่
รอให้มนุษย์แสดงให้เห็นถึงคุณค่าที่เพียงพอให้มันยอมรับงั้นเหรอ
หรือว่ารอช่วงเวลาที่สำคัญกว่านี้
ไม่มีใครล่วงรู้
ทุกคนทำได้เพียงแค่หลบหลีกและตอบโต้อย่างสุดกำลังภายใต้การโจมตีอันบ้าคลั่งของสัตว์ร้ายโบราณ ทุกวินาทีล้วนแขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นกับความตาย
และที่สุดปลายถ้ำหิน แสงสีแดงคล้ำหลังประตูหิน ก็เต้นเร่าอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น
แรงกดดันที่ทำให้อึดอัดจนหายใจไม่ออกนั้น ราวกับเกลียวคลื่นที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทะลักออกมาจากช่องประตู แผ่ซ่านไปทั่วทั้งถ้ำหิน
ข้างหน้ามีจิ่วอิงหมายเอาชีวิต ด้านข้างมีรูปปั้นหินเฝ้ามองอย่างเย็นชา ลึกเข้าไปข้างในยังมีภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังจะพังทลายผนึกออกมาอีก