บทที่ 25 ไม่ได้ไปกินข้าวฟรีกับผู้หญิงคนนั้นเหรอ? ความเคารพจากอัจฉริยะรุ่นเดียวกัน!

หลินเซียวพยักหน้า: “ของแท้แน่นอน”

“ซี้ด——”

จ้าวเสี่ยวถังสูดหายใจเฮือกหนึ่ง ชี้ไปยังคนที่อยู่ข้างหลังอย่างเย่เฉิน พูดเร็วปรื๋อ

“รู้ไหมว่าพวกนี้เป็นคนประเภทไหน?”

“เย่หน้าอึมครึมน่ะ โตมากับการแช่อาบยาโลหิตมังกรตั้งแต่เด็ก แค่ค่ายาอย่างเดียวก็ซื้อเมืองตงไห่ได้ครึ่งเมือง!”

“เจ้าพวกที่เรียกว่านักต้มตุ๋นสายไสยศาสตร์จางนั่น กินยาเม็ดระดับสุดยอดเป็นเหมือนลูกกวาด กินหนึ่งเม็ดพลังฝึกเพิ่มสิบปี!”

“ส่วนฉันไม่ต้องพูดถึง โตมาในห้องแรงโน้มถ่วงร้อยเท่า ดื่มสารอาหารสูตรพิเศษ ฝึกวิชาหายใจระดับท็อป!”

จ้าวเสี่ยวถังสูดหายใจลึก แววตาตกตะลึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความเลื่อมใสที่ยากจะบรรยาย

เธอชูนิ้วโป้งให้หลินเซียว เสียงดังจนแทบสะเทือนหู

“พวกเรากลุ่มนี้ ล้วนสร้างขึ้นมาจากทรัพยากรมหาศาล ต่อให้เป็นหมู แค่ป้อนทรัพยากรขนาดนี้ก็ยังบินขึ้นฟ้าได้”

“แต่คุณล่ะ?”

“กินข้าวจากบ้านโน้นบ้านนี้ ไม่มีทรัพยากรอะไรเลย แถมยังเป็นเด็กกำพร้า”

“แต่คุณกลับยืนอยู่บนเส้นสตาร์ตเดียวกับพวกเราได้ แถมคะแนนยังสูงกว่าพวกเราอีก!”

จ้าวเสี่ยวถังหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาร้อนแรงจนชวนขนลุก

“หลินเซียว แกแม่งคือปีศาจตัวจริงต่างหาก!”

ตูม!

คำพูดนี้เหมือนสายฟ้าฟาด ผ่าลงบนกระหม่อมของทุกคนอย่างจัง

ทุกอย่างลงล็อกแล้ว

นี่แหละตรรกะคิดของยอดฝีมือระดับท็อป——

สนใจแต่ผลลัพธ์ ไม่ถามถึงกระบวนการ

ข้อสอบได้เต็มเหมือนกัน

คนหนึ่งคือจ้างอาจารย์รางวัลโนเบลสิบคนมาสอนจนออกมา

อีกคนคือพึ่งพาเรียนเอง เก็บหนังสือจากกองขยะมาอ่านจนสอบได้

ใครน่ากลัวกว่ากัน?

ชัดเจนแจ่มแจ้ง

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย บนใบหน้าที่เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็งหมื่นปีนั้นเผยแววเคารพออกมาสักเสี้ยว

“ไม่มีทรัพยากรแต่ยังยืนอยู่ตรงนี้ได้ ถ้าว่ากันเรื่องพรสวรรค์ ฉันสู้คุณไม่ได้”

ดวงตาของน่าหลานชิงเปล่งประกาย ไม่อาจซ่อนความสนใจที่มีต่อเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดคนนี้ได้

“ดูเหมือนข่าวลือก่อนหน้านี้จะผิด คุณไม่ได้อาศัยผู้หญิงไต่เต้าเลย”

“ตรงกันข้าม ซูต๋าจี่ถึงกับยอมสยบให้คุณ ก็เพราะตัวคุณเองแข็งแกร่งพอ”

ภายนอก

ถ้วยชาในมือของกู้ชิงเหอหล่นลงพื้นดังปัง แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างราวกับตัวตลก

การแบ่งชนชั้นที่เธอคิดไว้ไม่ได้เกิดขึ้น

เพราะในสายตาคนแข็งแกร่งตัวจริง ชาติกำเนิดไม่เคยเป็นพันธนาการ แต่เป็นข้ออ้างของคนอ่อนแอ

การมีอยู่ของหลินเซียวเอง ก็คือฝ่ามือที่ตบฉากหน้าทฤษฎีสายเลือดที่เธอภูมิใจที่สุดอย่างดังสนั่น!

ภายในพื้นที่สีขาวล้วน บรรยากาศผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

บรรยากาศแบบ “วีรบุรุษชื่นชมวีรบุรุษ” ไหลเวียนอยู่ระหว่างคนทั้งหก

ในเมื่อเป็นการถ่ายทอดสดครั้งแรกระดับโลก เป็นหน้าตาของประเทศหลง ทุกคนล้วนฉลาด จึงย่อมเข้าใจความสำคัญของความสามัคคี

“ถูกต้อง พวกเราหกคนร่วมมือกัน เทพขวางฆ่าเทพ!”

จ้าวเสี่ยวถังเหยียดมือออกอย่างองอาจ มือค้างอยู่กลางอากาศ

“เพื่อประเทศหลง!”

เย่เฉิน จางเสวียน ไป๋หลิง น่าหลานชิง ต่างก็วางมือลงซ้อนกัน

หลินเซียวหัวเราะเบาๆ แล้วก็นำมือตัวเองวางลงไปด้วย

วินาทีนั้น เลือดในกายพลุ่งพล่าน

ดูท่านี้สิ วินาทีถัดไปคงเป็นฉากที่อัจฉริยะทั้งหกจับมือกันฝ่าด่านเกมเอาชีวิตรอดสุดเร้าใจแบบมังงะเลือดเดือดแน่ๆ

ทว่า

ในเสี้ยววินาทีที่อบอุ่นนี้เอง

เสียงประกาศของระบบที่เย็นชา กลไก และไร้อารมณ์ ก็ดับฝันลงมาทันที

【เกมเอาชีวิตรอด, ด่านการประลองขั้นสุดยอด ถูกสร้างขึ้นแล้ว】

【ด่านปัจจุบัน: ป่ามืดการไล่ล่าฆ่าฟัน】

【กฎข้อ 1: ผู้มีคุณสมบัติแต่ละคนจะได้รับกล่องสุ่มไอเท็มเริ่มต้น 7 กล่อง สามารถเลือกได้เพียง 3 กล่องเป็นเสบียงตั้งต้นสำหรับการเอาชีวิตรอดครั้งนี้】

【กฎข้อ 2: ผู้มีคุณสมบัติทั้งหมดจะถูกส่งแบบสุ่มไปยังพิกัดต่างๆ ไม่สามารถมองเห็นตำแหน่งของกันและกัน และสามารถล่าฆ่าได้อย่างอิสระทั้งแผนที่】

【กฎข้อ 3: เกมครั้งนี้ มีผู้ชนะได้เพียงคนเดียวเท่านั้น】

【จงฆ่าผู้มีคุณสมบัติที่เหลืออีก 5 คนให้หมด แล้วกลายเป็นผู้รอดชีวิตคนสุดท้าย!】

บรรยากาศทั้งสนามดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง

หนาวยิ่งกว่าตะกี้เสียอีกถึงสิบองศา

มือทั้งหกที่ซ้อนกันอยู่ แข็งค้างกลางอากาศ

รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของจ้าวเสี่ยวถังค่อยๆ เลือนหายไป

แววเคารพในสายตาเย่เฉินหดกลับอย่างรวดเร็ว กลับกลายเป็นกระบี่คมที่ชักออกจากฝักอีกครั้ง

น่าหลานชิงดันแว่นขึ้น แสงสะท้อนบนเลนส์บดบังประกายเย็นเยียบในดวงตาเธอ

มีเพียงหลินเซียวที่ยังคงยิ้มบางๆ อย่างเดิม เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไว้ก่อนแล้ว

เมื่อวินาทีก่อนยังเป็นพี่น้องร่วมสาบานเลือด

วินาทีถัดมา ก็เป็นเหยื่อที่ต้องสู้กันจนตายไม่เลิก

นี่แหละคือเกมเอาชีวิตรอด

ภายในพื้นที่สีขาวล้วน อากาศราวกับถูกดูดหายไป เหลือเพียงความตึงเครียดอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

มือทั้งหกที่เมื่อครู่นี้ยังซ้อนกันพร้อมตะโกน “เพื่อประเทศหลง” ตอนนี้แยกออกอย่างรวดเร็วราวถูกไฟช็อต

พันธมิตรที่ว่า ในชั่วขณะนี้กลับกลายเป็นเรื่องตลกที่น่าขันที่สุด

รอยยิ้มฮึกเหิมบนใบหน้าจ้าวเสี่ยวถังแข็งค้างในพริบตา แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความระวังตัวแบบสัตว์ปกป้องอาหาร

เย่เฉินถอยหลังเงียบๆ สามก้าว นิ้วโป้งกดลงที่ด้ามกระบี่ซึ่งไม่มีอยู่จริง กล้ามเนื้อทั้งร่างตึงเครียด

น่าหลานชิงดันแว่นขึ้น แสงสะท้อนบนเลนส์บดบังแผนการในแววตา

ไม่มีคำพูดเกินจำเป็น

และยิ่งไม่มีฉากสันติแม่พระที่ว่าไม่กล้าลงมือ

คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ มีใครบ้างไม่ใช่คนที่ฆ่าฝ่าท่ามกลางกองทัพนับหมื่น? ใครกันจะเป็นคนใสซื่อโลกสวย

กฎในประกาศของระบบชัดเจนมาก: ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว

นั่นหมายความว่า เมื่อครู่ยังเป็นครอบครัวอบอุ่นรักใคร่กันเพราะสาบานเลือด

ตอนนี้กลับต้องกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ต้องกดให้จมดิน

……

กรุงจิงตู ห้องประชุมกระทรวงศึกษาธิการ

“ปัง!”

พยัคฆ์สายฟ้าทุบกำปั้นลงบนโต๊ะประชุม หน้าโต๊ะไม้จริงพิเศษแตกร้าวเป็นรอยหนึ่งทันที เศษไม้กระเด็นว่อน……

กรุงจิงตู ห้องประชุมกระทรวงศึกษาธิการ

“ปัง!”

พยัคฆ์สายฟ้าทุบกำปั้นลงบนโต๊ะประชุม หน้าโต๊ะไม้จริงพิเศษแตกร้าวเป็นรอยหนึ่งทันที เศษไม้กระเด็นว่อน

“เลี้ยงกู่! นี่มันการเลี้ยงกู่ชัดๆ!”

ใครไม่รู้บ้างว่าในเกมเอาชีวิตรอด หากตายข้างใน ก็คือตายจริง!

นายพลเหล็กเลือดผู้นี้ในตอนนี้ตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน

“หกคนไป หนึ่งคนกลับ? นี่จะตัดรากวิชายุทธ์ของประเทศหลงไปสามสิบปี! นี่มันกำลังควักเนื้อของพวกเรา!”

ฉินเว่ยกั๋วนั่งทรุดอยู่บนเก้าอี้ หน้าเหมือนคนตายไปแล้ว เหมือนแก่ลงสิบปีในพริบตา

เด็กทั้งหกคนนี้ แต่ละคนล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า เป็นเสาหลักในอนาคตของประเทศหลง

หากตายไปเพียงคนเดียว ก็เท่ากับความสูญเสียครั้งใหญ่ของชาติ

เดิมคิดว่าเป็นด่านวาสนาที่สวรรค์ประทานให้ แต่พริบตากลับกลายเป็นสนามสังหารที่ฝังกลบอัจฉริยะ

อารมณ์สิ้นหวังแผ่กระจายไปทั่วห้องประชุมราวโรคระบาด

กล้องแพนผ่านไป

ลูกประคำในมือของผู้เฒ่าแห่งหม่าหลงซานขาดสะบั้น เม็ดร่วงกระจายเต็มพื้น

ผู้เฒ่าแห่งเจียงหนานแอบเช็ดน้ำตา

เจ้าบ้านตระกูลเย่ใบหน้าดำทะมึน เล็บจิกลงไปในฝ่ามือ

มีเพียงตอนกล้องหันไปที่ซูต๋าจี่ ภาพก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

หญิงงามล่มเมืองผู้นี้เอนกายอย่างเกียจคร้านบนโซฟา ถือที่ตะไบเล็บไว้ในมือ ค่อยๆ ตะไบเล็บที่ไม่มีอยู่จริงอย่างไม่ใส่ใจ

มุมปากยังมีรอยยิ้มเย้ายวนเหมือนกำลังดูละคร

ซูต๋าจี่เป่าผงที่ปลายนิ้ว สายตางามล้ำพราวระยับ

“ท่านผู้เป็นใหญ่มีวาสนามังกรแห่งมนุษย์ติดตัว ย่อมเป็นผู้ที่ลิขิตฟ้ากำหนดไว้”

“นี่จะเป็นการฆ่ากันแบบเกมเอาชีวิตรอดได้ยังไงกัน?”

ซูต๋าจี่เงยตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้แทบไร้เหตุผล

“นี่เห็นชัดๆ ว่าเป็นพรมแดงที่เตรียมไว้ให้ท่านผู้เป็นใหญ่ขึ้นครองบัลลังก์ เพียงแต่ปูด้วยเลือดก็เท่านั้น”

……

พื้นที่สีขาวล้วน

เสียงกลไกเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง ประกาศกฎแห่งความตายอย่างไร้อารมณ์

【ด่านปัจจุบัน: ป่ามืดการเอาชีวิตรอดแบบไล่ล่าฆ่าฟัน】

【โหลดแผนที่เสร็จสิ้น: เขาวงกตตาราง 20×20 รวมทั้งหมด 400 พื้นที่】

【คำอธิบายกฎโดยละเอียด:】

【1. หมอกสงคราม: รัศมีการมองเห็นเพียง 5 เมตร ที่เหลือมืดทั้งหมด】

【2. การซ่อนตัวขั้นสูงสุด: ก่อนโจมตี/ก่อนถูกค้นพบ จะอยู่ในสถานะ “ล่องหน”】

【3. กลไกเปิดเผย: ต่อสู้ ติดกับดัก ใช้ไอเท็ม พิกัดจะถูกไฮไลต์ทั้งแผนที่ 10 วินาที】

【4. ความสุ่ม: บัฟ, มอนสเตอร์, หรือกับดักตายทันที จะปรากฏแบบสุ่ม】

(จบตอน)