ตอนที่ 377 หน้ากากแห่งความอ่อนโยน

ตอนที่ 377 หน้ากากแห่งความอ่อนโยน

ณ วัดไป๋เฮ่อ ซ่งจี๋ไฉและจางเฮ่อได้พาจ้าวเหยามาแนะนำให้รู้จักกับมารดาและพี่สาวของตน

มารดาของจางเฮ่อเป็นสตรีร่างสูงใหญ่กำยำ แผ่รังสีเด็ดขาดสมกับเป็นฮูหยินแม่ทัพ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเคยผ่านสมรภูมิรบมาก่อน ในอดีตนางเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับสามีจนสร้างผลงานมากมาย แต่หลังจากสถาปนาต้าโจว นางก็วางดาบและหันมาดูแลจวนแทน

พี่สาวของจางเฮ่อมีชื่อว่า 'จางเยว่' เพราะเกิดในคืนเดือนเพ็ญ ตามหลักแล้วสตรีที่เกิดคืนจันทร์เต็มดวงมักจะอ่อนหวาน ทว่าจางเยว่กลับมีนิสัยตรงข้าม นางพูดน้อย เด็ดขาด และขึงขังถอดแบบบิดามาไม่มีผิด

ส่วนมารดาของซ่งจี๋ไฉเป็นสตรีร่างเล็ก ดูบอบบางและใจดี แต่ใครจะเชื่อว่าสตรีผู้นี้ก็เคยเป็นแม่ทัพหญิงที่สังหารข้าศึกมานักต่อนัก

พี่สาวคนโตของเขาชื่อ 'ซ่งเวยเวย' แม้ชื่อจะฟังดูอ่อนหวาน แต่นิสัยกลับใจร้อนและขี้หงุดหงิดสุดๆ ส่วนพี่สาวคนรองชื่อ 'ซ่งเสี้ยวเสี้ยว' นางมักจะฉีกยิ้มใจดีอยู่เสมอ ทำให้ผู้คนเข้าหาได้ง่าย แต่แท้จริงแล้วนางเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย จ้าวเหยามองว่าคำว่า "หน้าเนื้อใจเสือ" คงจะเหมาะกับนางที่สุด

ฮูหยินจางและฮูหยินซ่งเคยพบจ้าวเหยาในวังหลวงมาบ้าง พวกนางมองว่าองค์ชายสิบช่างน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน รูปร่างหน้าตาของจ้าวเหยามักจะตกหัวใจสตรีได้อยู่หมัดเสมอ

ฮูหยินทั้งสองมักจะแอบน้อยใจที่ลูกๆ ของตนไม่ได้หน้าตาน่ารักน่าชังเหมือนลูกบ้านอื่น ในใจของพวกนางวาดฝันอยากมีลูกที่น่ารักน่าเอ็นดูแบบจ้าวเหยามาตลอด

ทันทีที่ได้พบหน้าจ้าวเหยา สัญชาตญาณความเป็นแม่ก็ทำงาน พวกนางแทบอยากจะพุ่งเข้าไปกอดและหอมแก้มองค์ชายน้อย แม้ยามปกติจะดุดันเข้มงวดกับลูกชาย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวเหยา พวกนางกลับเปลี่ยนเป็นสตรีที่อ่อนโยนและใจดีที่สุดในโลก

เมื่อเห็นมารดาทำเสียงเล็กเสียงน้อยและยิ้มแย้มผิดปกติ จางเฮ่อและซ่งจี๋ไฉถึงกับเบิกตาค้าง

นี่ใช่มารดาที่มักจะดุด่าและลงไม้ลงมือกับพวกเขาอยู่เป็นประจำจริงๆ หรือ!

หรือว่า... ท่านแม่จะถูกกระทบกระเทือนที่ศีรษะตอนไปช่วยพระสนมอิงผินเมื่อครู่นี้!

เสิ่นเซินและฉู่หวนเองก็หวาดผวาไม่แพ้กันที่เห็นป้าและพี่สาวสายโหด กลายเป็นสตรีที่นุ่มนวลขนาดนี้ นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

เมื่อได้พูดคุยและเห็นความฉลาดช่างเจรจาของจ้าวเหยา ฮูหยินทั้งสองก็ยิ่งเอ็นดูเขามากขึ้นไปอีก

จางเฮ่อกระซิบกับซ่งจี๋ไฉ "ท่านแม่กำลังเล่นละครอยู่ใช่ไหม? เจ้าฟังเสียงพวกนางสิ ต้องดัดเสียงพูดกับองค์ชายสิบด้วย"

ซ่งจี๋ไฉลูบแขนที่ขนลุกซู่ "ข้าฟังแล้วสะอิดสะเอียนจนขนลุกไปหมด"

"หรือท่านแม่จะโดนผีเข้าจริงๆ" จางเฮ่อมักจะกลัวเวลาแม่และพี่สาวอารมณ์เสีย แต่พอเห็นพวกนางทำตัวอ่อนหวานแบบนี้ เขากลับรู้สึกสยองกว่าเดิม "คืนนี้ข้าต้องฝันร้ายแน่ๆ"

ซ่งจี๋ไฉพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ฉู่หวนหัวเราะเบาๆ "ท่านป้าคงกลัวลูกพี่จะตกใจ เลยต้องแกล้งทำตัว... อ่อนโยนแบบนี้น่ะ" เอาเข้าจริง การเห็นป้าสายโหดมาดัดเสียงหวานก็ชวนสยองไม่เบา

เสิ่นเซินเห็นด้วยสุดๆ "วันนี้ท่านป้ากับพี่สาวพวกเจ้าดูน่ากลัวกว่าปกติร้อยเท่าเลย"

"แต่ลูกพี่กลับไม่กลัวพวกนางเลยสักนิด" จางเฮ่อมองจ้าวเหยาด้วยความเลื่อมใส "ลูกพี่ไม่รู้สึก... กระอักกระอ่วนบ้างหรือไงนะ?" ในฐานะลูกชาย เขาย่อมไม่กล้าใช้คำด่าทอมารดาตัวเองตรงๆ

"ตั้งแต่เกิดมา ข้าเพิ่งเคยเห็นท่านป้าทั้งสองยิ้มกว้างขนาดนี้" ฉู่หวนเอ่ย

"ลูกพี่ของเรานี่เก่งจริงๆ ทำให้ท่านป้าอารมณ์ดีได้ขนาดนี้" ความศรัทธาที่เสิ่นเซินมีต่อจ้าวเหยาพุ่งปรี๊ด

ฮูหยินจางและฮูหยินซ่งเชิญชวนให้จ้าวเหยาแวะไปเที่ยวที่จวน พวกนางรับปากว่าจะลงมือทำอาหารพื้นบ้านรสเด็ดให้ทานด้วยตัวเอง ฮูหยินซ่งคุยโวว่าเกี๊ยวของนางอร่อยที่สุด ส่วนฮูหยินจางก็รีบขิงกลับว่าห่านย่างของนางก็เด็ดไม่แพ้กัน

แม้จางเยว่กับซ่งเวยเวยจะทำอาหารไม่เป็น แต่พวกนางเก่งเรื่องล่าสัตว์ จึงอาสาว่าหากจ้าวเหยาอยากทานเนื้อสัตว์ป่าชนิดใด ขอแค่บอกคำเดียว พวกนางจะเข้าป่าไปล่ามาให้ทันที