ตอนที่ 169 จุดประสงค์ที่แท้จริงของป้ายหยก

ตอนที่ 169 จุดประสงค์ที่แท้จริงของป้ายหยก

ถึงแม้จ้าวเหยาจะยังคงหงุดหงิดที่ฮ่องเต้ส่งคนมาลากคอเขากลับวัง แต่เขาก็ยังมีน้ำใจ เอาขนมจากวัดฮู่หลงกล่องนึงไปฝากฮ่องเต้ด้วย

ฮ่องเต้รู้สึกประหลาดใจนิดๆ พระองค์แกล้งเย้าจ้าวเหยาว่า "ซุนขุย วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่าเนี่ย?"

ซุนขุยกลั้นขำแทบแย่ ก่อนจะตอบว่า "ฝ่าบาท วันนี้พระอาทิตย์ก็ขึ้นทางทิศตะวันออกตามปกตินะพะยะค่ะ"

"ในเมื่อพระอาทิตย์ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตก แล้วทำไมวันนี้องค์ชายสิบของข้าถึงอุตส่าห์เอาขนมมาฝากข้าล่ะเนี่ย?"

"เอาขนมข้าคืนมาเลยนะ" อุตส่าห์มีน้ำใจเอาขนมมาฝากเสด็จพ่อจอมน่ารำคาญแท้ๆ แต่นอกจากจะไม่ซาบซึ้งแล้ว ยังมาพูดจาเหน็บแนมกันอีก แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ

"ให้มาแล้ว จะมาทวงคืนได้ยังไงล่ะ" ฮ่องเต้แกล้งทำสีหน้าปลาบปลื้มใจ "องค์ชายสิบของข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ ออกไปข้างนอกก็รู้จักซื้อของฝากกลับมาให้พ่อด้วย"

จ้าวเหยารู้สึกได้เลยว่าฮ่องเต้กำลังประชดประชัน เขาโกรธจนลมออกหู พูดเสียงแข็ง "เสด็จพ่อ ถ้าท่านไม่ชอบ ก็เอาขนมคืนมาเลยขอรับ" รู้งี้เขาไม่น่าเอาขนมมาให้เสด็จพ่อจอมน่ารำคาญเลยจริงๆ

"ให้ของคนอื่นไปแล้ว ยังจะหน้าด้านมาทวงคืนอีก" ฮ่องเต้แกล้งแหย่ "ข้าไม่คืนให้เจ้าหรอก จะทำไม"

จ้าวเหยาขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับฮ่องเต้อีกต่อไป ขืนคุยต่อ มีหวังเขาได้โมโหจนกระเพาะครากแน่ๆ

"ลูกขอทูลลา"

"อ้าว จะไปแล้วรึ?"

พอฮ่องเต้ทักขึ้นมา จ้าวเหยาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมคืนป้ายหยกให้ฮ่องเต้ เขารีบล้วงป้ายหยกออกจากกระเป๋า แล้วยื่นส่งให้ฮ่องเต้ด้วยท่าทางหงุดหงิด "คืนให้ท่านขอรับ"

ฮ่องเต้ปรายตามองป้ายหยกในมือจ้าวเหยา แล้วยิ้มตอบ "เจ้าเก็บป้ายหยกลงไปเถอะ"

"ให้ข้าจริงๆ หรือขอรับ?" จ้าวเหยาแอบระแวงในใจ ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจอมน่ารำคาญกำลังมีแผนร้ายอะไรซ่อนอยู่อีก

"เป็นของเจ้าแล้ว เก็บรักษาไว้ให้ดีล่ะ อย่าให้หายเด็ดขาด" จู่ๆ ฮ่องเต้ก็ทำหน้าขรึม แกล้งขู่จ้าวเหยา "ถ้าเจ้าทำป้ายหยกหายล่ะก็ ข้าจะตีก้นเจ้าให้ลายเลยคอยดู"

จ้าวเหยาเอามือกุมก้นตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิด "ข้าไม่ทำหายหรอกน่า" ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจอมน่ารำคาญกำลังเล่นตุกติกอะไรอยู่ แต่การเก็บป้ายหยกนี้ไว้มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นา มีป้ายหยกอันนี้ เขาก็สามารถเดินเข้าออกวังหลวงได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่ต้องคอยมุดช่องลับหนีออกไปให้ลำบากแล้ว

"งั้นก็ดีแล้ว" ฮ่องเต้โบกมือไล่จ้าวเหยา "เอาล่ะ ไปได้แล้ว"

"ลูกขอทูลลา" จ้าวเหยารีบจ้ำอ้าวออกจากห้องหนังสือไปอย่างว่องไว ไม่มีความอาลัยอาวรณ์เลยแม้แต่น้อย

มองดูลูกชายคนเล็กวิ่งหนีออกจากห้องหนังสือไปราวกับวิ่งหนีสัตว์ร้าย ฮ่องเต้ก็หัวเราะเบาๆ แล้วบ่นอย่างเอ็นดู "ไอ้เด็กแสบเอ๊ย"

"ฝ่าบาท พระองค์จะประทาน... เอิ่ม... พระองค์จะประทานป้ายหยกนั้นให้องค์ชายสิบจริงๆ หรือพะยะค่ะ?" ซุนขุยรีบเปลี่ยนคำถามให้ดูเหมาะสมขึ้น

ฮ่องเต้พยักหน้าเบาๆ "อืม" พูดจบ พระองค์ก็เปิดกล่องขนม หยิบขนมขึ้นมากินชิ้นนึง "ขนมจากวัดฮู่หลงนี่รสชาติอร่อยใช้ได้เลยนะ"

"ฝ่าบาท แต่ป้ายหยกนั่นมันเป็นของพระองค์... แล้วพระองค์ก็ประทานให้องค์ชายสิบไปง่ายๆ แบบนี้เนี่ยนะพะยะค่ะ" ซุนขุยอุทานด้วยความตกใจ "พระองค์ไม่กลัวว่าองค์ชายสิบจะทำหาย จนเกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตหรือพะยะค่ะ!"

"เจ้านั่นไม่ทำป้ายหยกหายหรอก เขาต้องเก็บรักษาไว้เท่าชีวิตเลยล่ะ" ฮ่องเต้หัวเราะ "ถ้าเขาทำป้ายหยกหาย เขาก็จะเข้าออกวังอย่างอิสระไม่ได้อีกแล้ว เพื่อให้ได้ออกไปเที่ยวเล่นนอกวัง เขาไม่มีทางทำป้ายหยกหายเด็ดขาด"

ซุนขุยแอบบ่นในใจ: การเอาป้ายหยกสุดล้ำค่าไปใช้แค่เป็นบัตรผ่านเข้าออกวังหลวงเนี่ย มันไม่ดูสิ้นเปลืองไปหน่อยหรือพะยะค่ะ?

"ฝ่าบาท พระองค์ไม่กลัวว่าในอนาคต องค์ชายสิบจะรู้ถึงความสำคัญที่แท้จริงของป้ายหยกวงนั้นหรือพะยะค่ะ?" ซุนขุยยังคงรู้สึกว่าฮ่องเต้ใจป้ำเกินไปที่ประทานป้ายหยกให้จ้าวเหยาแบบนี้ "ถ้าองค์ชายสิบรู้ว่าป้ายหยกนั้นมีไว้ทำอะไร พระองค์ไม่กลัวว่าเขาจะเอาไปทำเรื่องไม่ดีหรือพะยะค่ะ?"

"ถ้าไอ้เด็กแสบรู้ว่าป้ายหยกนั่นมีไว้ทำอะไรจริงๆ มันคงจะโยนทิ้งคืนให้ข้าด้วยความรังเกียจซะมากกว่า"

"จะเป็นไปได้ยังไงพะยะค่ะ?" ซุนขุยไม่อยากจะเชื่อ

"เขาเป็นลูกข้า ข้ารู้จักนิสัยเขาดี" ฮ่องเต้นั่งเคี้ยวขนมที่ลูกชายคนเล็กอุตส่าห์หอบหิ้วมาฝากด้วยความอารมณ์ดีสุดๆ

ซุนขุยไม่เข้าใจเลยว่าทำไมฮ่องเต้ถึงได้มั่นใจนักหนา ถ้าเป็นคนอื่น พอได้รู้ความหมายของป้ายหยกวงนั้นล่ะก็ ต้องหาทางเอาไปใช้ประโยชน์เข้าตัวเองแน่ๆ ไม่มีทางยอมเอามาคืนง่ายๆ หรอก

พอเห็นซุนขุยยังทำหน้าไม่เชื่อ ฮ่องเต้ก็พูดว่า "เดี๋ยวก็รู้เองแหละ"

"ฝ่าบาท ตอนนี้องค์ชายสิบยังเด็กนัก เลยยังไม่เข้าใจความสำคัญของป้ายหยกวงนั้น แต่พอองค์ชายสิบโตขึ้น พระองค์ก็จะต้องรู้ความหมายของมันแน่ๆ และเมื่อถึงเวลานั้น พระองค์ก็ต้องเอาป้ายหยกไปใช้ทำอะไรสักอย่างแน่นอนพะยะค่ะ"

ฮ่องเต้ตรัสอย่างมีนัยยะ "ข้าก็หวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น ไอ้เด็กแสบนั่นจะยอมใช้ป้ายหยกทำอะไรสักอย่างจริงๆ นั่นแหละ"

คำพูดของฮ่องเต้ทำเอาซุนขุยตกตะลึงจนตาเบิกกว้าง ใบหน้าที่ขาวซีดและไร้หนวดเคราของเขาเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด

"ฝ่าบาท พระองค์..."

"แต่น่าเสียดายนะ ที่ไอ้เด็กแสบนั่นคงไม่ทำอย่างที่เจ้าคิดหรอก" น้ำเสียงของฮ่องเต้แฝงความเสียดายอย่างเห็นได้ชัด "ถ้ามันรู้ความจริงว่าป้ายหยกนั่นมีไว้ทำอะไร มันคงจะมองว่าเป็นเผือกร้อน แล้วก็รีบโยนทิ้งไปแบบไม่ลังเลเลยล่ะ"