ตอนที่ 160 ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นใครกันแน่?

ตอนที่ 160 ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นใครกันแน่?

ถึงแม้จ้าวเหยาจะยังอยากคุยกับชายวัยกลางคนต่ออีกนิด แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าลูกน้องป้ายแดงทั้งสี่คนยังรออยู่ข้างนอกบ้าน เขาก็เลยจำใจต้องขอตัวกลับก่อน

"ท่านลุง พรุ่งนี้ข้ามีธุระต้องไปทำ คงมาหาท่านไม่ได้ แต่มะรืนนี้ข้าว่าง ข้าขอมาหาท่านอีกได้ไหมขอรับ?" ถึงแม้ท่านลุงคนนี้จะดูเย็นชาและเข้าถึงยากไปสักนิด แต่ไม่รู้ทำไม จ้าวเหยากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวท่านลุง

"มาสิ"

"ตกลงขอรับ งั้นมะรืนนี้ข้าจะมาหาท่านลุงอีกนะขอรับ" จ้าวเหยาโค้งคำนับชายวัยกลางคนอย่างนอบน้อมตามมารยาทของผู้น้อย "ท่านลุง ข้าขอตัวลาก่อนนะขอรับ"

ชายวัยกลางคนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าตอบรับเบาๆ

ระหว่างที่จ้าวเหยาเดินจากไป เขาก็ยังหันกลับมาโบกมือลาชายวัยกลางคนเป็นระยะๆ

หลังจากจ้าวเหยาเดินคล้อยหลังไปไม่นาน สีหน้าของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งทันที จู่ๆ เขาก็พูดโพลงขึ้นมาว่า "นี่มันหมายความว่ายังไง?"

รอบตัวชายวัยกลางคนไม่มีใครอยู่เลย ดูเหมือนเขากำลังพูดกับความว่างเปล่า แต่ครู่ต่อมา ก็มีใครคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าเขาอย่างลึกลับ

คนๆ นี้แต่งชุดดำพรางตัวมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า ปิดบังใบหน้าจนเหลือแค่ดวงตา ซึ่งการใส่ชุดแบบนี้เดินไปเดินมาในตอนกลางวันแสกๆ มันดูพิลึกพิลั่นสุดๆ

"ไม่ได้หมายความว่ายังไงทั้งนั้น"

"ไม่ได้หมายความว่ายังไงงั้นเรอะ?" ชายวัยกลางคนแค่นยิ้มเยาะเย้ย "ไอ้เด็กเมื่อกี้ ไม่ใช่ลูกชายของเขางั้นรึ?"

"ใช่ แต่ฮ่องเต้ไม่ได้เป็นคนจัดฉากให้องค์ชายสิบมาตีสนิทกับท่าน" ชายชุดดำไม่ได้ปิดบังเรื่องของจ้าวเหยากับชายวัยกลางคน ด้วยความฉลาดเป็นกรดของชายวัยกลางคน เขาคงเดาฐานะที่แท้จริงของจ้าวเหยาออกตั้งนานแล้ว "ที่องค์ชายสิบบอกท่านไปเมื่อกี้ เป็นความจริงทั้งหมด องค์ชายสิบมาที่นี่ด้วยความตั้งใจของตัวเองจริงๆ"

"อย่างนั้นรึ?" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่เชื่อเรื่องนี้เลยสักนิด

"ฮ่องเต้เพิ่งจะทรงทราบว่าองค์ชายสิบเข้ามาพบท่านในบ้านหลังนี้เมื่อครู่นี้เอง" ชายชุดดำอธิบาย "ถ้าท่านไม่พอใจที่องค์ชายสิบมาวุ่นวาย พวกเราจะจัดการสกัดไม่ให้องค์ชายสิบเข้ามาที่นี่ได้อีกในวันมะรืนนี้"

"พวกเจ้ากล้าเรอะ?" ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและท้าทาย

"ฮ่องเต้มีรับสั่งไว้ว่า ถ้าท่านไม่อยากให้ใครมารบกวน ก็จะไม่มีใครกล้าเข้ามาเหยียบที่นี่เด็ดขาด" ชายชุดดำตอบอย่างนอบน้อม

"ไม่ได้จัดฉากงั้นรึ?" ชายวัยกลางคนแค่นยิ้มเยาะ "ลูกชายคนเล็กของเขา ดันบังเอิญมีลักยิ้มที่มุมปากซ้ายเหมือนอ๋องอี้หยงเป๊ะเลยเนี่ยนะ"

ชายชุดดำยืนนิ่ง ไม่พูดอะไรตอบโต้

"แล้วทำไมลูกชายคนเล็กของเขาถึงไม่ได้อยู่ในวังล่ะ?"

"องค์ชายสิบได้วันหยุดพักผ่อน ฮ่องเต้เลยประทานอนุญาตให้หยุดเพิ่มเป็นพิเศษอีกสองสามวัน" ชายชุดดำอธิบาย "เมื่อไม่กี่วันก่อน องค์ชายสิบเพิ่งจะไปเที่ยวที่หมู่บ้านต้าฮวานอกเมืองหลวงมา และเพิ่งจะกลับมาถึงเมืองหลวงเมื่อวานนี้เอง"

ชายวัยกลางคนหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน "ตลกชะมัดที่ลูกชายคนเล็กของเขาดันไปหน้าตาเหมือนอ๋องอี้หยง!"

ชายชุดดำเถียงกลับ "อ๋องอี้หยงเป็นเสด็จลุงขององค์ชายสิบ การที่หลานชายจะหน้าตาเหมือนลุง มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่"

คำพูดนั้นดูเหมือนจะไปกระตุกต่อมโกรธของชายวัยกลางคนเข้าอย่างจัง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันและดำมืดทันที เขาตวาดเสียงเย็นเยียบ "เขามีสิทธิ์อะไรมาเทียบชั้น?" คำว่า [เขา] ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงจ้าวเหยา แต่หมายถึงฮ่องเต้ต่างหาก

ชายชุดดำยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ไม่สะทกสะท้านต่อแรงโกรธของชายวัยกลางคน

"มีสิทธิ์หรือไม่มีสิทธิ์ ไม่ใช่สิ่งที่ท่านจะมาเป็นคนตัดสิน"

ชายวัยกลางคนตวาดไล่ชายชุดดำลั่น "ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!"

ชายชุดดำอันตรธานหายไปจากสายตาของชายวัยกลางคนในชั่วพริบตา

มือทั้งสองข้างของชายวัยกลางคนที่วางอยู่บนที่พักแขนของรถเข็น กำแน่นจนเป็นหมัด เส้นเลือดปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

ในเวลานี้ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น น่าสะพรึงกลัวสุดๆ

ทันทีที่จ้าวเหยาเดินพ้นประตูบ้านออกมา เหล่าน้องชายลูกสมุนก็กรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเขาทันที

"ลูกพี่ ท่านปลอดภัยดีไหม?"

"ลูกพี่ เจ้าของบ้านพิลึกนั่นได้ทำอะไรท่านหรือเปล่า?"

"ลูกพี่ ทำไมท่านเข้าไปตั้งนานสองนานล่ะ? ถ้าท่านยังไม่ออกมาอีกแป๊บนึงนะ พวกเรากะจะพังประตูบุกเข้าไปช่วยท่านแล้วเนี่ย"

"ลูกพี่ ท่านโดนรังแกอยู่ข้างในหรือเปล่า?"

เห็นแววตาที่เป็นห่วงเป็นใย และได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความห่วงหาอาทรของลูกน้อง จ้าวเหยาก็รู้สึกซาบซึ้งใจสุดๆ เขายิ้มกว้างเพื่อคลายความกังวลให้ทุกคน "ข้าสบายดี ข้าไม่ได้โดนเจ้าของบ้านทำร้ายหรือรังแกอะไรเลย"

"ลูกพี่ แล้วท่านคุยอะไรกับเจ้าของบ้านล่ะ? ทำไมถึงคุยกันนานขนาดนั้น?"

"ลูกพี่ สรุปแล้วเจ้าของบ้านหลังนี้มันเป็นใครมาจากไหนกันแน่เนี่ย?"

"ลูกพี่ เจ้าของบ้านหลังนี้เคยเป็นทหารมาจริงๆ ใช่ไหม?"

เหล่าน้องชายรุมยิงคำถามใส่จ้าวเหยารัวๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ท่านลุงเขาไม่ชอบเสียงดังเอะอะโวยวายน่ะ พวกเรารีบไปจากที่นี่ก่อนเถอะ แล้วค่อยคุยกันทีหลัง" จ้าวเหยาพาเหล่าน้องชายและถงซีเดินออกห่างจากประตูบ้าน จนกระทั่งพ้นเขตป่าไผ่ ถึงยอมหยุดเดิน

"ลูกพี่ ตกลงเจ้าของบ้านประหลาดคนนี้มันเป็นใครกันแน่? ทำตัวลึกลับซับซ้อนน่ากลัวชะมัด?"

จ้าวเหยาส่ายหน้า "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าถามเขาแล้วนะ แต่เขาไม่ยอมบอกอะไรข้าเลย ขนาดแซ่เขาก็ยังไม่ยอมบอกเลย"

"โห ขนาดแซ่ยังไม่ยอมบอกเลยเรอะ แล้วนี่ท่านนั่งคุยอะไรกับเขาตั้งนานสองนานล่ะเนี่ย?"

"ข้าก็แค่นั่งเล่าเรื่องของอร่อยจากเมืองนู้นเมืองนี้ แล้วก็เรื่องตลกๆ ที่ข้าเคยเจอหรือได้ฟังมาให้เขาฟังไปเรื่อยเปื่อยน่ะแหละ" จ้าวเหยาตอบ "ส่วนใหญ่เขาก็แค่นั่งฟังเงียบๆ ไม่ค่อยได้พูดอะไรหรอก"